Մերօրեայ Մտորումներ. Հօրս Պարտքն Է

ԳԵՂԱՆԻ ԷԹԻԵՄԵԶԵԱՆ

Տարիներ առաջ Ամերիկայէն ժամանած ընկերուհիիս հետ, իր կեցութեան սահմանափակ ժամանակամիջոցին ուղղուեցանք Ժիպէյլի «Թռչնոց բոյն»: Ընկերուհիս շատ կարեւոր պարտականութիւն կը համարէր իր մօր յիշատակին նուիրատուութիւն կատարելը այն հաստատութեան, ուր իր մայրը ապաստան գտած եւ ուսում ստացած էր:

Գոհ էինք, որ հայր սուրբը ժամանակ տրամադրած էր մեզի, եւ կարգ մը հին տոմարներուն մէջ նոյնիսկ փորձած էինք ընկերուհիիս մօր մասին որոշ տեղեկութիւններ քաղել: Ո՛չ բերդը, ո՛չ քաղաքը այդ օր հետաքրքրած էին մեզ: Որքան ալ «Թռչնոց բոյն»-ի շէնքը բարեկարգուած էր, մամուռի պէս մեր ոտքերուն կպած էր «Որբը տուն շինեց»-ին, «Մանկութիւն չունեցողներու» տխրութիւնը:

Տարիներով որբութիւն ապրած էր ընկերուհիիս մայրը` ովկիանոսէն ալ անդին: Լռակեաց էր: Տնային պարտականութիւնները իրը չէր համարեր: Անկիւն մը քաշուած` Աւետարան կը կարդար, նոյնիսկ այն գիշեր, երբ ընկերուհիս ճամպրուկները պատրաստ` յաջորդ օր պիտի ճամբորդէր անորոշ քաղաք մը, անորոշ ապագայով:

Հաստատագիր մը առնելու համար նմանօրինակ այցելութեամբ հիւրընկալած էի երբեմնի մեր աշակերտներէն մէկը, որ ծանօթացնելէ ետք ինքզինք, կը պատմէր, որ իր կեանքը լաւ պայմաններու մէջ դնելու ընթացքին մէջն է: Լաւ չէի ճանչնար զինք, որովհետեւ դաս չէի տուած իրեն, բայց լաւ կը ճանչնայի իր բազմանդամ ընտանիքին հայրը, որ իւրաքանչիւր վերամուտին կը ներկայանար դպրոց, կը պարպէր իր կեանքի դժբախտութիւններուն տոպրակը ու կ՛երթար: Պատերազմի տարիներն էին:

Ընդհանրացնելով` շրջահայեացօրէն ակնարկեցի դպրոցի հին ու նոր անվճարունակ ծնողներուն, որոնց պայմաններու բերումով արձանագրած թերացումներով կ՛ունենանք նիւթական մնայուն տագնապ: Լուռ մտիկ ըրաւ, սակայն ուշացած պատասխանը սահմռկեցուցիչ էր` «Բայց ես պատասխանատու չեմ հօրս պարտքերուն…»:

Նոյն միջավայրէն հասած երկու անձեր, տարբեր սերունդներու ներկայացուցիչներ, նոյն հարցին նկատմամբ հակադիր վերաբերում կ՛արձանագրէին:

Բայց ինչո՞ւ կ՛անցնինք ովկիանոսէն անդին, անցանկապատ այս օրերուն, կը նուազի՞, թէ՞ աճ կ՛արձանագրէ անտիրական ծնողներու թիւը: Արդեօք ի՞նչ պիտի ըլլայ յաջորդ սերունդին պատասխանը:

 

 

Share this Article
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )