Ի՞նչ Են Նախասիրութիւններդ

ՆԱԹԱԼԻ ՔԵՆՏԻՐՃԵԱՆ

Քանի մը օր առաջ կարդացի նախասիրած հեղինակներէս մէկուն հետ կատարուած հարցազրոյց մը, որուն ընթացքին անոր հարց կը տրուէր, թէ ի՞նչ էին իր նախասիրութիւնները, ինչո՞վ կ՛ուզէր յիշուիլ եւ ի՞նչ խրատական ունէր իր շրջապատին:

Հարցումներուն մեծամասնութիւնը կեդրոնացած էր անոր նախասիրութիւններուն վրայ,  նախասիրած երգ, նախասիրած ժապաւէն, պատկերասփիւռի յայտագիր, ժամանց, ուտելիք եւ այլն:

Այս հարցազրոյցը կարդալէս ետք սկսայ մտածել, թէ ի՞նչ պիտի ըլլար, եթէ մենք ալ միշտ յիշէինք մեր նախասիրութիւնները: Ինչպէ՞ս պիտի զգայինք, եթէ յաճախ մեր միտքը բերէինք, թէ ի՛նչ կը սիրենք մեր կեանքին մէջ, ի՞նչը մեզ կ՛ուրախացնէ, ի՞նչի համար երախտապարտ ենք:

Մեր ուղեղին վրայ դրական ազդեցութիւն ունի մեր նախասիրութիւններուն կառչիլը եւ ըսել, թէ ի՛նչ բան հաճոյք կը պատճառէ մեզի: Ուրեմն,  կրկնենք, մեր նախասիրութիւններ միշտ ի մտի ունենանք, յաճախ կարդանք մեր նախասիրած բանաստեղծին ստեղծագործութիւնները, ունկնդրենք մեր նախասիրած երգերը, նոյնիսկ արտասանենք այդ բանաստեղծութիւնները եւ երգենք երգերը: Որքան կեդրոնանանք մեր սիրած բաներուն վրայ, այնքայն ուրախ պիտի զգանք:

Բնականօրէն բոլորս ալ ունինք պայքարներ, բայց երբ կ՛ընդունինք մեր պայքարները որպէս բնական երեւոյթներ, կեդրոնական իրականութիւն, մարդկային պայմաններուն մաս կազմող տարր, կը պայքարինք եւ մեր լաւագոյնը կ՛ընենք, ի՛նչ ալ ըլլան հետեւանքները կամ արդիւնքները:

Երբ իրապէս կը գնահատենք մեր ստացած մեծ ու փոքր օրհնութիւնները, մեր առօրեան պիտի ապրինք այնպիսի գիտակցութեամբ մը, որ դրական տարբերութիւն պիտի բերէ մեր շրջապատին:

Երբ արեւածագը եւ արեւմարը կը տեսնես քու պատշգամէդ, կամ` երբ կրնաս ոտքի ելլել եւ քալելու երթալ, որքա՜ն բախտաւոր ես: Յիշելով այս փոքր, բայց կարեւոր շնորհներն ու  առանձնայատկութիւնները, զորս կը վայելենք, եւ որոնցմէ զրկուած են շա՜տ շատեր, պիտի զգանք, որ նոր եռանդով կը զինուինք շարունակելու մեր առօրեան:

Ինչո՞ւ չմտածենք կարգ մը ձեւերու մասին, որոնք կրնան մեր առօրեան գեղեցկացնել եւ լաւատեսութեամբ լիանալ: Կարելի է ընել հետեւեալները.

– Վայլել բնութեան պարգեւած շնորհները, քալենք, վազենք, հանրային պարտէզ երթանք, ծովեզերքը քալենք:

– Մեր ապրած միջավայրը գեղեցկացնենք փոքր փոփոխութիւններով:

– Կարդանք այն դասական գիրքերը, որոնց ընթերցումը միշտ յետաձգած էինք:

– Գնահատենք մեր շրջապատը` օգնելով, քաջալերելով, ծառայութեամբ եւ համբերութեամբ:

– Բարելաւենք մեր բառամթերքը` ամէն օր նոր բառ մը սորվելով եւ օգտագործելով զայն մեր առօրեային մէջ:

Պէտք է ամէն առտու արթնանք  այն մեծ փափաքով, որ այդ օրը ուրախ պիտի ապրինք. որոշում պէտք է տանք տեղի չտալու եւ չյանձնուելու փոթորիկներուն կամ մարտահրաւէրներուն:

Մեր պարտականութիւնն է փոխուիլ եւ յարմարիլ, եւ ոչ թէ փոխել մեր ընտանիքի անդամները կամ մեր շրջապատը:

Երբեմն այս բոլորը աննշան կը մնան եւ անկարելի կը դառնան, որովհետեւ զբաղած ենք, բայց երբեմն մեր զբաղուածութիւնը այնքան տիրական կ՛ըլլայ մեր կեանքին մէջ, որ չենք նկատեր, թէ որքա՛ն զբաղած ենք եւ  կը կորսնցնենք մեր խաղաղութիւնը, հանգստութիւնը եւ միշտ  աճապարողի վիճակի մէջ ենք: Չենք նկատեր մեր ժամանակակից  ընդհանրական հարցերը, մեր շրջապատին մէջ տեղի ունեցող ընկերային, մարդկային, տնտեսական, քաղաքական եւ կենսոլորտային բազում հարցերը: Վազելով պարտականութենէ պարտականութիւն` պարզապէս չենք գիտեր, թէ ինչպէ՛ս կրնանք զբաղած չըլլալ, բայց կը զգանք, որ օրերը կը սահին, սակայն մենք մեր անձին հետ չենք, այլ հոսանքին հետ կ՛ընթանանք` առանց մեր անձերուն մասին մտածելու:

Բայց երբ կ՛ապրինք ոգեւորութեամբ լեցուն կեանք մը, չենք կրնար սպառած, ապարդիւն ու ձախող կեանք մը ունենալ: Հեւքի մէջ իսկ պէտք է կանգ առնենք, մտածենք մեր անձերուն, նախասիրութիւններուն եւ մեզի գոհունակութիւն պատճառող բաներուն մասին` այդ բոլորին ժամանակ եւ ներուժ տրամադրելով:

Ուրախութեան նպատակն ու մղիչ ուժը գտնելը եւ զայն մեր կեանքին անբաժանելի մաս դարձնելը իսկական յաջողութիւն մըն է կեանքի մէջ: Պէտք է  զարգացնենք նաեւ ընտրութիւն կատարելու մեր ներքին ուժն ու կարողութիւնը, որպէսզի միշտ դրականն ու բարին ընտրենք, որպէսզի նաեւ դրականով ու բարիով լեցուի մեր կեանքը:

 

 

Share this Article
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )