«Հայր Վարդան Եպս. Աշգարեան Չէ Մեռած»

ԿՐԵԿՈՒԱՐ ԳԱԼՈՒՍՏ

Յիշատակովդ, այս գիշեր, կը զգամ այնչա՛փ հարուստ,
Այնչա՛փ բարի, երջանիկ… որ գթութեամբ մը անհուն`
Կը մտածեմ զայն բաժնել երկրի բոլոր խեղճերուն:

Վարդան եպս. Աշգարեան չէ մեռած, որովհետեւ իր ամբողջ կեանքի ընթացքին չէր ապրած իր անձին, իր շահերուն եւ իր անհատական նպատակներուն համար:

Չէ մեռած, այլ կ՛ապրի իւրաքանչիւր հայ աշակերտի ու ծնողի հոգիին մէջ, կ՛ապրի իր կատարած նուիրական, օգտաշատ, ազգային եւ հոգեւոր գործերով:

Կ՛ապրի, քանի որ ուրիշներու կենսունակութեան եւ զարգացման միայն օգտակար դարձած էր:

Կ՛ապրի, քանի որ կեանքը  յատկացուցած էր հայ մանուկին եւ մասնաւորապէս կարիքաւոր աշակերտին: Հ. Վարդան տարբեր առիթներով իր ստացած անձնական նուէրները ետ դարձուցած է` խնդրելով, որ փոխարէնը նուէրներ առնուին հայ աշակերտներուն եւ օգտակար նպատակներու ծառայեն:

Այո՛, հայ աշակերտը իր իսկ անձէն աւելի կարեւոր էր, աւելի առաջնահերթ էր, էական էր:

Վահան Թէքէեանի մէջբերեալ տողերը ամբողջովին յարիր են անոր նկարագրին ու գործունէութեան.

«Հաշուեյարդար, ի՞նչ մնաց, կեանքէն ինծի ի՞նչ մնաց.
Ինչ որ տուի ուրիշին, տարօրինա՜կ, ա՛յն մնաց…
Ինչ որ գնաց ուրիշին` վերադարձաւ անուշցած
Ու զօրացած` հոգիիս մէջ մնալու յաւիտեան»:

Այո՛, հայ դպրոցին կենսունակութիւն ու եռանդ պարգեւող հովիւն էր, տէրն էր ու ծառան, առաջնորդն ու զօրակցողը: Այս մեկնակէտէն առաջնորդուելով` անոր անունով յետ մահու ստեղծուեցաւ հայ աշակերտին հիմնադրամը:

Անկեղծ էր, ունէր անմեղ ժպիտ մը եւ լայն սիրտ: Անոնց, զորս կը սիրէր, ամբողջովին կը վստահէր: Իսկ անոնց, որոնց նկատմամբ վերապահութիւններ ունէր, մուսալեռցիի քաջութեամբ կը փոխանցէր իր տեսակէտները: Այո՛, դժուար պայմաններու մէջ կը բացայայտուէր իր մուսալեռցիի դիմագիծը` արժէքներու կառչածութիւնը, խրոխտ նկարագիրն ու խստապահանջութիւնը:

Հ. Վարդան համեստ էր. չէր սիրեր տիտղոսներն ու անուանումները, ցուցական երեւոյթները: Մեծապէս կը բաւարարուէր «Հայր Վարդան» կոչումով: Տարբեր առիթներով նաեւ մերժեց վարորդ ունենալը, հակառակ անոր որ վերջին տարիներուն իր առողջական վիճակը կը վատթարանար:

Գերապայծառը իրողապէս հայու հարազատ զաւակն էր, որովհետեւ չունէր համայնքային, կուսակցական ու դասակարգային խտրականութիւններ: Կը բաւէր, որ ենթական հայ ըլլար ու արդէն ամբողջական իմաստով հարազատ էր անոր…

Իր հօր եւ մօր յիշատակը անմահացնելու համար հ. Վարդան նախաձեռնեց Մեսրոպ Մաշտոցի արձանին հաստատումը Մեսրոպեան վարժարանին մէջ: Արձան մը, որ համահայկական առումով ունի եւ պէտք է ունենայ իր կարեւոր նշանակութիւնը: Այսօր Հ. Վարդան իր ծնողներուն ընդմէջէն նշեալ արձանով կու գայ անմահացնելու իր յիշատակը:

Գերապայծառը հոգատար հայրս էր եւ ամենալաւ զրուցակիցս: Սակաւախօս էր, բայց երբ խօսէր, սրամիտ էր, իմաստալից պատգամներ եւ խրատներ կը փոխանցէր, երբեմն ալ բանաստեղծներէ մէջբերումներ կը կատարէր: Իր օրհնութեամբ ընտանիք կազմեցինք եւ իմ զաւակներս մկրտուեցան հ. Վարդանէն, որուն դրոշմը հոգեպարար էր եւ բարենպաստ, որովհետեւ իրեն համար ընտանիքը արժէք էր եւ սրբութիւն:

Այսօր Հ. Կ. Մեսրոպեան բարձրագոյն Վարժարանը սուգի մէջ է. դպրոցը կորսնցուց վերջին տասնամեակին իր ամուր եւ հաստատուն սիւներէն մէկը, իր արթուն պահակներէն ու խորհրդատուներէն մին:

Այսու կը յայտարարենք, Հ. Վարդան եպս. Աշգարեանի յիշատակը վառ պահելու համար, վերամուտին, Մեսրոպեան վարժարանի միջնակարգի եւ երկրորդականի վերանորոգուած գրադարան-տեսադարանը պիտի կրէ մեր սիրելի հովիւին անունը, որպէսզի նորահաս սերունդներու զաւակները թրծուին անոր սրբազան շունչով եւ բարութեամբ, ազգային ու կրօնական ոգիով եւ նուիրուածութեամբ:

Վիեննա ճամբորդելէն ամիսներ ետք, այսօր կը հասկնամ, թէ ինչո՛ւ հ. Վարդան ամէն օր կու գար Մեսրոպեան վարժարան: Իրաւունք ունէր. իրեն համար հայ մանուկին ժպիտը իր կեանքէն օր մը կ՛աւելցնէր եւ այդ օրերը աւարտեցան…: Մանուկները իր ներաշխարհին հիմքն էին եւ չկրցաւ մանուկներէն հեռու նոյնիսկ իր տան մէջ գոյատեւել:

Ցտեսութի՛ւն, գերապայծա՜ռ:

Վստահ եմ, որ քու բարի գործերուդ տարողութիւնը միայն մեր երկնաւոր Տէրը գիտէ, իսկ երկրի վրայ քու ջանքերովդ այսօր բարձր վկայականներու արժանացած աշակերտներդ քեզ կը յարգեն ու միշտ պիտի յիշեն:

Բարի գործ կատարեցիր յանուն մարդկութեան եւ մասնաւորապէս` յանուն հայութեան:

Կը հաւատամ, որ պիտի ստանաս արդար վարձատրութիւնդ:

Ննջէ՛ հանգիստ, քանի ինչ որ ունէիր դուն, ամբողջովին տուիր ուրիշին, տուիր քո՛ւ հարազատ զաւակներուդ:

 

Այնճար, 6 օգոստոս 2012  

Share this Article
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )