«Հոգիս Չառած` Միտքս Չառնես, Աստուած» Սօս Սարգսեան 83 Տարեկան Է

Չորեքշաբթի, հոկտեմբեր 24-ին Սօս Սարգսեան իր 83-ամեակը տօնեց «Նայիրի» հիւանդանոցի վերակենդանացման բաժինին մէջ: Այդ օր եւս շնորհաւորութիւններով, հեռաձայններով ու հիւրերով հարուստ էր մեծ վարպետը: Վերակենդանացման բաժինին մօտ շատերը կը սպասէին վարպետին ձեռքը սեղմելու եւ անձամբ մաղթանքներ յղելու անոր:

«Փանորամա.ամ»ի աշխատակիցները նոյնպէս այցելած են մեծ դերասանին, շնորհաւորած զայն, հարցուցած անոր կեանքէն քաղուած դասերուն մասին ու ականջալուր եղած են անոր մտորումներուն: «Այսօր առաւօտից մտորում եմ, ինչ որ բաներ եմ մտաբերում, մի ամբողջ կեանք` իր ողջ մանրամասներով… 83 տարի: Շշմելու շա՜տ-շա՜տ է: Հետաքրքիր է: Մտածում ես, թէ էս բոլորը դո՞ւ ես ապրել, դո՞ւ ես անցել, դո՞ւ ես սխալուել, դո՞ւ ես յաղթահարել… շա՛տ հետաքրքիր է: Դերասանի կեանքը շա՜տ հարուստ կեանք է, պարզւում է», պատմած է մեծ դերասանը:

– Ո՞ր զգացողութիւնները կ՛ուզէիք վերապրիլ,- հարց տուած է լրագրող մը:

– Առաջին քայլերս թատրոնում, բեմի վրայ: Դրանք ամենաերջանիկ տարիներն էին, ամենամեծ յոյսերն էին, այ դրանք կ՛ուզէի վերապրել,- պատասխանած է Սարգսեան:

Ան խոստովանած է, որ այսօր, երբ տարիներու հեռաւորութենէն կը նայի իր ապրած կեանքին, կը տեսնէ այնպիսի բաներ, զորս այնքան ալ ճիշդ չէ ըրած: «Դէ վերջին հաշուով, մարդն ինքն իր քննադատն է. չգիտեմ ուրիշների մօտ ինչպէ՛ս, բայց շատ յաճախ յիշում եմ իմ թերութիւններն ու սխալները, եւ սկսում եմ դրա համար ինքն ինձ պախարակել: Չարած բաների համար կամ սխալ արած բաների համար աւելի շատ եմ զղջում», աւելցուցած է վարպետը: Ապա հարց տուած է լրագրողը.

– Կեանքը ձեզի ի՞նչ դաս տուած է:

– Պէտք է միշտ լսել հոգու կանչը, ինչ որ թելադրում է. պէտք է շատ ուշադիր լինել` ի՛նչ է յուշում:

Արուեստագէտին կեանքը երբեք ի՛րը չ՛ըլլար: Անոր կեանքը ուրիշինն է, հասարակութեան, բեմին… այս դիտարկումին մեծ դերասանը արձագանգած է ըսելով. «Այսօր ինքս ինձ հետ մի պահ մենակ մնալով հասկացել եմ, որ արտիստն (արուեստագէտը) այդպէս էլ չի հասցնում ապրել իր համար: Չեմ կարող հիմա ասել` ի՞նչ էր դա` ուրիշի ապրած կեանքեր էին, ուրիշի գործունէութիւն, ուրիշ մարդիկ… բայց քո կողքով անցած, քո սրտի միջով անցած, քո էութեան միջով անցած կամ էլ նաեւ քոնն են դառնում նրանք, ինչ որ տեղ` քո՛ կեանքը»:

– Ին՞չ սպասելիքներ ունիք,- հարց տրուած է վարպետին:

– Այս տարիքում էլ ի՛նչ կարող եմ սպասել: Հոգիս չառած` միտքս չառնես, Աստուա՛ծ: Միայն դրա մասին եմ մտածում, ուղեղս տեղը մնայ, բեռ չդառնամ որեւէ մէկի ուսին: Դեռ գործեր ունեմ, շա՜տ գործեր ունեմ անելու: Միշտ ինձ մեղաւոր եմ զգացել, երբ կարողացել եմ, բայց չեմ աշխատել, պարտականութիւններս չեմ կատարել. եթէ ապրում եմ, շնչում եմ, ուրեմն պէ՛տք է նաեւ կարողանամ,- պատասխանած է ան:

Սօս Արտաշէս Սարգսեան հայ անուանի դերասան ու Հայաստանի ժողովրդական արուեստագէտ է: Ծնած է 24 հոկտեմբեր

1929-ին, Ստեփանաւան քաղաքը: 1948-ին տեղափոխուած է Երեւան եւ աշխատած Երեւանի Պատանի հանդիսատեսի թատրոնին մէջ` իբրեւ դերասան: 1954-ին աւարտած է Երեւանի Գեղարուեսի թատերական հիմնարկի դերասանական բաժանմունքը: 1954-1991 եղած է Երեւանի Գաբրիէլ Սունդուկեանի անուան թատրոնի դերասան:

1991-ին հիմնադրած է «Համազգային» թատրոնը: 1997-2006 եղած է Երեւանի թատրոնի եւ շարժանկարի հիմնարկի տնօրէն, 2006-ին` հիմնարկի կառավարման խորհուրդի նախագահը: 2009-ին ընտրուած է Հայաստանի Հանրային խորհուրդի անդամ: Դեր ստանձնած է քառասունէ աւելի գեղարուեստական շարժապատկերներու մէջ, ինչպիսիք են` «Նուագախումբի տղաները», «Եռանկիւն», «Մենք ենք մեր սարերը», «Նահապետ», «Խաթաբալա», «Ձորի Միրօ», «Սոլէարիս» եւ բազմաթիւ այլ ժապաւէններ: