50 ՏԱՐԻ ԱՌԱՋ ( 5 ՄԱՅԻՍ 1961 )

ՈՒԻԼԻԸՄ ՍԱՐՈՅԵԱՆ ՆԵՐԿԱՅ Կ՛ԸԼԼԱՅ
ԺԵՐԱՆԵԱՆԻ ՑՈՒՑԱՀԱՆԴԷՍԻՆ

Փարիզի «Կալըրի Ֆրամոն»ի մէջ տեղի ունեցած է երիտասարդ նկարիչ Ժերանեանի վերջին գործերուն յատկացուած ցուցահանդէսը: Բացման հանդիսութեան ներկայ գտնուած են աւելի քան 400 հրաւիրեալներ, յայտնի քննադատներ եւ ծանօթ նկարիչներ: Ներկաները շահագրգռութեամբ մօտեցած են Ժերանեանի երեսուներկու գործերուն, ընդհանուր առմամբ  իւղանկարներ:

Մեծանուն գրագէտ Ուիլիըմ Սարոյեան եւս ներկայ գտնուած է ցուցահանդէսի բացումին եւ շուտով շրջապատուած` փարիզահայ արուեստագէտներով եւ մտաւորականներով: Երկար մնացած է իւրաքանչիւր պաստառի առջեւ եւ մեկնած պահուն ըսած է. «Սիրեցի, դարձեալ պիտի գամ»:

ՀԱՅԵՐԸ ԿԵՍԱՐԻՈՅ ՄԷՋ

Կեսարիայէն 14 ապրիլ թուականով կը գրեն.-

Այս տարի Ս. Զատկի տօնը գարնանային արեւոտ օդով մը կատարուեցաւ: Հոգեւոր հովիւ Հայկազուն Ա. քահանայ Կարապետեան հանդիսաւոր պատարագ մատուցեց եւ Ճաշու գիրքէն ետք, աւուր պատշաճի գեղեցիկ քարոզ մը խօսելով` աւետեց եւ շնորհաւորեց Սուրբ Զատիկը, խուռներամ ժողովուրդին:

Բաւական հրաւիրեալներ ունէինք: Ներկայ էին ի մէջ այլոց քաղաքիս ապահովութեան տնօրէնը եւ բարձրաստիճան հետեւորդներ, որոնք արարողութիւններէն ետք առաջնորդարանի սրահին մէջ շնորհաւորութիւններ յայտնեցին տէր հօր եւ Թաղական խորհուրդին եւ կարմիր հաւկիթով եւ ըմպելիով պատուասիրուեցան: Թէեւ տէր հայրը քանի մը օր առաջ կուսակալին այցելած եւ զայն ալ հրաւիրած էր, սակայն կարգ մը կարեւոր գործերու պատճառով չէր կրցած գալ: Զատկի յաջորդ օրը` երկուշաբթի, Հայկազուն քահանայ մեռելոցի առթիւ հոգեհանգստեան պատարագ մատուցեց եւ ապա գերեզմանատան մէջ ննջեցեալներու օրհնութիւն կատարեց:

ՄԱՄՈՒԼԵԱՆԻ ՆՈՐ ԺԱՊԱՒԷՆԸ

Լեւոն Քէշիշեան Նիւ Եորքէն կը գրէ.-

Վերջերս բեմադրիչ Ռուբէն Մամուլեան Նիւ Եորք վերադարձաւ եւ Ուաշինկթընի մէջ քանի մը օր մնալէ ետք Հոլիվուտ մեկնեցաւ, Իր յաջորդ շարժանկարը պիտի ըլլայ «Գարմեն»` հիմնուած Մերիմէի վէպին եւ Պիզէի երաժշտութեան վրայ:

 

ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԿԵԱՆՔ

ՀՈԼԱՆՏԱՅԻ ՄԷՋ 8 ՏԱՐԵԿԱՆ ՀԱՅ ՄԱՆՉՈՒԿ ՄԸ
ՀԱՅԿԱԿԱՆ ՔԱՐՈԶՉՈՒԹԵԱՆ ՍՔԱՆՉԵԼԻ
ԱՌԻԹ ԿԸ ՍՏԵՂԾԷ

Հազիւ ութ դարու Դագէսիկ Եսայեան Ամերսֆորթի հոլանտական վարժարանի երկրորդ դասարանի աշակերտ է: Դպրոցին մէջ միշտ հայերուն մասին խօսելով` ուսուցչուհիին հետաքրքրութիւնը արթնցուցած է: Եւ ուրբաթ, մարտ 17-ին, դասարանին մէջ մէկ ժամ խօսուած է հայերու մասին: Այդ ժամը կոչած են «Հայկական ժամ»: Փոքրիկն Դագէս այդ ժամուն արտասանած է Խորէն արք. Նարպէյի «Հայ ապրինք»ը, որուն մօտաւոր թարգմանութիւնը տղեկը հօրմէն առած ու տարած է դպրոց:

Յարգելի ուսուցչուհին հայ մանչուկի հօրմէն ստացած է զանազան գիրքեր, ի միջի այլոց` Վերֆելի «Մուսա Տաղի քառասուն օրերը» գիրքը, հոլանտերէն, եւ անձնական ալպոմ մը` հայոց պատմութեան մասին զանազան տուեալներով: Այդ նիւթերէն օգտուելով, հինգշաբթի, մարտ 23-ին, կրկին դասախօսութիւն մը ըրած է հայերու մասին:

Եզակի դէպք մը` ամբողջ Հոլանտայի մէջ: Հոլանտացի տղաք այսօր կը գծեն հայկական եռագոյնը եւ Արարատը` հպարտութեամբ լեցնելով մեր սիրտերը: Եւ այս բոլորը` շնորհիւ հազիւ ութ տարու հայորդիի մը:

Ահա թէ ի՛նչ սորված ու գրած են հոլանտացի տղաքը` իրենց ուսուցչուհի Հորլինկսէն: Կու տանք մօտաւոր թարգմանութիւնը.

ՀԱՅԱՍՏԱՆ

«Մեր Դագէսը հայ մըն է: Մենք հոլանտացիներ ենք, որովհետեւ Հոլանտա կը բնակինք: Բայց Դագէսն ալ մեզի հետ, մեր մօտ կը բնակի: Ինչպէ՞ս կ՛ըլլայ ասիկա:

Հայաստան փոքրիկ երկիր մըն է, դրացի մեծ երկիրներու` Ռուսիոյ, Պարսկաստանի եւ Թուրքիոյ միջեւ:

Հայաստանի մայրաքաղաքը Երեւանն է: Հիմա Հայաստան ազատ երկիր չէ այլեւս: Ան կը պատկանի Ռուսիոյ, մաս մը Պարսկաստանի եւ մաս մըն ալ Թուրքիոյ: Բայց ատենօք ազատ էր, եւ հայերը միշտ կը յիշեն այն օրը` մայիս 28-ը:

1918 մայիս 28-ին Հայաստան անկախ դարձաւ: Ունեցաւ սեփական բանակ, կառավարութիւն, դրօշ, նամակադրոշմ, դրամ եւ այլն: Բայց, դժբախտաբար, այս անկախութիւնը կարճ տեւեց. երկուքուկէս տարի միայն, որովհետեւ ռուսերը կրկին վերադարձան եւ կրկին շատ հայեր ստիպուեցան գաղթել ուրիշ երկիրներ, ինչպէս` Յունաստան եւ այլուր:

Տղաքը իրենց դասատետրին վրայ գծած են հոլանտական եւ հայկական եռագոյնները եւ տակն ալ` Արարատ լեռը, որ գծել սորվեցուցած է փոքրիկն Դագէսը: Յուզիչ եւ օրինակելի պարագայ, որ ամէն հայու սիրտ հպարտութեամբ կ՛ուռեցնէ:

Share this Article
CATEGORIES