Պատասխանատուութիւն

ՀՐԱԿ ՏԵՄԻՐՃԵԱՆ

Որեւէ պատասխանատու սերունդի, դպրոցի կամ քաղաքական կազմակերպութեան պարտաւորութիւնն է ունենալ եւ պատրաստել պատասխանատու անհատներ, որոնք պիտի յաջողին շարունակել իրենց նախորդներուն երթը եւ ի հարկին` նաեւ սրբագրել զայն:

Պէտք է նշել, թէ այս պատասխանատու անհատները պէտք է ըլլան պատասխանատու ամէն բանի հանդէպ: Բնականաբար անոնց կեդրոնացումը պիտի ըլլայ իրենց Դատին, իրենց հայրենիքին, իրենց կազմակերպութեան վրայ, բայց եւ այնպէս անոնք պէտք չէ թերագնահատեն կեղեքուած այլ ժողովուրդներու դատերը եւ պէտք է նաեւ պատասխանատու զգան անոնց հանդէպ, նոյնիսկ եթէ անոնք անմիջականօրէն առնչութիւն չունին իրենց Դատին հետ: Անոնք պէտք չէ ըլլան անտարբեր որեւէ բանի նկատմամբ: Անտարբերութիւնը յաճախ նոյնքան աղէտալի է մեր աշխարհին համար, որքան` մեղսակցութիւնը. օրինակները պարզ են եւ յստակ: Որքա՞ն պատասխանատու ենք պաղեստինեան դատին կամ Սուրիոյ մէջ կատարուած դէպքերուն, կամ ընդհանրապէս` միջազգային քաղաքականութեան գործած աւերներուն:

Անտարբերութեան հիմնական պատճառը մեր առօրեան է: Ընդհանրապէս եթէ մենք կրնանք մեր առօրեան բնական ձեւով ապրիլ, ապա կը դառնանք անտարբեր բոլոր այն բաներուն հանդէպ, որոնք անմիջականօրէն չեն վտանգեր մեր առօրեայի հեզասահ ընթացքը: Առօրեան է, որ յաճախ պատճառ կը հանդիսանայ մոռնալու ուրիշին ցաւերը եւ շարունակելու մեր հանգիստ ու խաղաղ կեանքը: Այս անտարբերութիւնը,  բացի անտարբերութեան ենթակային հանդէպ պատճառած աւերէն, կը սկսի ծաւալիլ դէպի մեր Դատն ու մեր խնդիրները: Այլեւս այնքան մը զբաղած կ՛ըլլանք մեր առօրեայով, որ մեր իսկ Դատին մէջ չենք ըլլար պատասխանատու եւ նախաձեռնող եւ կը  բաւարարուինք պարզապէս հետեւելու կամ հետեւորդ ըլլալու, այն ալ` լաւագոյն պարագային: Եւ այսպէս, պատասխանատու անհատները կը սկսին բացակայիլ մեր շրջանակէն:

Պատասխանատու անհատներու բացակայութիւնը կու գայ առիթ տալու աշխատանքի սխալ բաժանումի  եւ աշխատանքի մթնոլորտի բացակայութեան: Այսպէս, կազմակերպական, միութենական, մշակութային եւ կրթական գործերը կեդրոնացած կ՛ըլլան խումբ մը անձերու վրայ: Այս անձերը յաճախ կը սկսին ընել զիջումներ, որովհետեւ չկայ այն պատասխանատու անհատներու խումբը, որուն առջեւ անոնք պատասխանատու ըլլան: Իսկ եթէ ալ կան,  ապա անոնք շատ քիչ թիւ մը կը ներկայացնեն: Այս զիջումները, որոնք կ՛ըլլան, կամայ կամ ակամայ յաճախ առիթ կու տան մեր Դատին վերաբերող ռազմավարութիւններու ու մարտավարութիւններու թերի վիճակի ստեղծման կամ նոյնիսկ` անոնց բացակայութեան: Այսօր մենք որքա՞ն պատասխանատու կը զգանք Հայաստանի իշխանութիւններուն վարած քաղաքականութեան եւ հայերու դէպի արտերկիր հոսքին համար, եւ ի՞նչ է մեր ռազմավարութիւնը այդ վիճակները բարեփոխելու: Մենք որքա՞նով պատասխանատու ենք դաստիարակչական մշակութային համակարգի բացակայութեան, այն համակարգին, որ քիչ թէ շատ նոյն հայեցի արժէքներով օժտէ աշխարհի բոլոր հայերը: Որքա՞նով պատասխանատու ենք Ֆրանսայի, Ռուսիոյ կամ Միացեալ Նահանգներու գաղութներու վիճակին: Որքա՞նով պատասխանատու ենք ջաւախահայութեան աղէտալի կացութեան: Որքա՞ն պատասխանատու ենք մեր մշակութային վայրէջքին մեր քաջալերանքով եւ յաճախ լռութեամբ: Եւ վերջապէս, որքա՞ն պատասխանատու ենք մեր կազմակերպութիւններուն եւ միութիւններուն վարած քաղաքականութեան նկատմամբ: Մինչեւ այն ատեն որ կ՛ըսենք «Այս է որոշումը,  պէտք է հետեւիմ առանց որեւէ պատասխանատուութեան զգացումի»: Բնականաբար պէտք է կարգ մը որոշումներու հնազանդիլ: Բայց հնազանդութիւնը իր մէջ կը պարփակէ պատասխանատուութեան զգացումը: Պատասխանատուութիւնն է, որուն շնորհիւ հնազանդութիւնը կը զանազանուի հետեւորդ ըլլալէ եւ որուն մենք կը ձգտինք:

Այս կացութեան ամէնէն վտանգաւորը այն է, թէ անգամ մը որ անպատասխանատուութիւնն ու անտարբերութիւնը տարածուեցան, ապա շատ դժուար է վերստեղծել այն պատասխանատու անհատները, որոնք պիտի բազմանան ու ստեղծեն իրենց պէս պատասխանատու անհատներ: Լաւատեսութեամբ ըսենք, թէ մենք այս անդունդին մէջ չենք գլորուած, այլ պարզապէս անոր մօտ ենք: Ապա անոնք, որոնք իրենց հոգւոյն խորը ունին այդ պատասխանատուութեան զգացումը, նոյնիսկ եթէ ատիկա տեւող զգացում մը չէ, այլ` ատենը մէյ մը ի յայտ եկող, թող փորձեն սթափիլ եւ փորձեն դառնալ պատասխանատու իրենց առած բոլոր քայլերուն հանդէպ, ինչպէս նաեւ թող փորձեն վարակել իրենց շրջապատը այս պատասխանատուութեան զգացումով: Թող չձգէին որ առօրեան ու անտարբերութիւնը գան ու զիրենք ալ կլանեն:

Քանի մը շաբաթ առաջ նշեցինք ՀՅԴ 122-ամեակը: Պէտք է նշել, թէ այս ամեակը արդիւնք չէ  իրարու ետեւէ գլորուող տարիներու, երբ կուսակցութիւն մը պարզապէս կը շարունակէ իր գոյութիւնը պահել, այլ անիկա տարեդարձն է կուսակցութեան մը, որ իր ուսերուն առած է հայ ժողովուրդը քաղաքականօրէն առաջնորդելու պատասխանատուութիւնը, անոր առիթ ստեղծելու, որպէսզի զարգացնէ իր կրթական, ընկերային ու մշակութային համակարգերը, ինչպէս նաեւ` վարելու այն ռազմավարութիւնը,  որ ազգը կ՛առաջնորդէ դէպի քաղաքական հաւասարակշռութիւն: Այսպիսի կուսակցութեան մը 122-ամեակը մեր ուսերուն կը դնէ այդ պատասխանատուութինը վերցնելու պարտականութիւնը, տարածելու զայն մեր կուսակցութեան շարքերուն եւ համակիրներուն մէջ, ինչպէս նաեւ` ընդհանրապէս մնացեալ հայերուն մէջ: Միայն այս պատասխանատուութեան զգացումով է, որ կրնանք կարգաւորել մեր հայրենիքը ու զօրացնել զայն, միայն այս պատասխանատուութեան զգացումով է, որ պիտի յաջողինք կարգաւորել մեր գաղութները, զարգացնել մեր կրթական համակարգը, եւ մեր մշակութային ու պատմական արժէքներու գոյատեւումը, ինչպէս նաեւ պիտի յաջողինք յառաջ տանիլ մեր Դատը: Վերջապէս, այս պատասխանատուութեան զգացումին տարածումով է, որ պիտի կարենանք մշակել ու ամբողջացնել մեր ռազմավարութիւնը, որ այնքան ալ յստակ չէ այսօր: Այն ռազմավարութիւնը, որ մեր ծրագրի բոլոր կէտերն ու նպատակները դարձնէ իրագործելի: Շատերը թերեւս ընդվզին` ըսելով, թէ մեր կարելին արդէն կ՛ընենք, կամ թէ` մենք ի՞նչ պիտի կրնանք փոխել: Պատասխանատուութեան զգացումը անսահման է, կարելի չէ զայն ունենալ ամբողջովին, այլ պարզապէս կարելի է որոշ համեմատութեամբ ունենալ զայն: Մեր պարտականութիւնն է մեր կեանքին  ընթացքին փորձել աւելցնել այդ համեմատութիւնը:

 

 

Share this Article
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )