Տպաւորութիւններ. Մենք` «Կարկաչ»-ականներս

ՊԻԼԱԼԵԱՆ ՀԱՄԲԻԿ

Ի՛նչն է, որ յաճախ երաժշտասէր հասարակութիւն մը կը մղէ յաճախադէպ դարձնելու իր ներկայութիւնը համերգի մը, եթէ ոչ այն երկու արժեչափերը, որոնք իրենք զիրենք կը պարտադրեն` յաչս արուեստի բարձրորակ կատարումներու եւ մշակութանուէր գործունէութիւններու յաջողութեան:

Միթէ այս մղումը տուողները նոյնինքն ներկայացումին գեղարուեստական ինքնատիպ, բարձրաճաշակ, վարակիչ հմայքն ու նորարար մօտեցումները չե՞ն, ու մանաւանդ` անոնց միանշանակ, համոզիչ եւ հոգեպարար  ազդեցութիւնը արուեստասէր հասարակութեան վրայ:

Այլ խօսքով, գաղութահայ իրականութեան մէջ իր եզակի օրագրութեամբ քաջածանօթ «Կարկաչ» մանկապատանեկան երգչախումբի բազմաթիւ ներկայացումներուն մասին քի՞չ անգամ գրուած եւ կամ արձանագրութիւն պահուած է` հայ մամուլի էջերուն եւ առհասարակ արուեստասէրներու սրտերուն մէջ, որ կրկի˜ն ու կրկի˜ն անգամ լուսարձակի տակ կ՛առնուի անոր գործունէութիւնը:

Յայտնապէս, նման երգչախումբեր եթէ մէկ կողմէ պատիւ կը բերեն ամբողջ հայութեան, այլապէս ալ անոնց յարատեւութիւնն ու կենսունակ յաղթարշաւը արժանի է ամէն գնահատանքի ու քաջալերանքի:

Անցնինք:

Յիրաւի, երաժշտական աշխարհի մէջ մանկապատանեկանի վաստակաշատ երգչախումբեր կ՛առինքնեն շրջապատ մը համակ, ալ ուր մնաց, որ անոնց առաքելութեան եւ ստեղծած մթնոլորտին հիմք կը հանդիսանան բազմաթիւ ստորոգելիներ, ինչպիսին է Համազգայինի Լիբանանի Շրջանային վարչութեան հովանաւորութիւնը վայելող «Կարկաչ» երգչախումբը,  որուն մշակութանուէրի յատկութեան առընթեր, անվարան պէտք է յիշել նաեւ անոր արուեստի բիւրեղ ընկալումներն ու դաստիարակչական անգնահատելի ներդրումը` իրերայաջորդ սերունդներու հոգեմտաւոր աշխարհի կազմաւորման մէջ:

Ի դէպ, չափազանցա՞ծ կ՛ըլլանք, եթէ երբեք մատնանշենք իրողութիւն մը, որ ինքնին պերճ վկայութիւնն է «Կարկաչ»-ին նկատմամբ արուեստասէր հասարակութեան տածած զգացումին` ընդգծելով, որ անոր «համն ու հոտը, գոյն ու երանգ»¬ը տարբեր են, այն առումով, որ, երգչախումբ մը, որ արդէն կը կրէ սերունդներու կնիքն ու վաստակը, պատկառելի փորձն ու յաջողութիւնը, այլապէս նորարար ըլլալու կամքն ու հնչեղութիւնը, արդէն բաւական տուեալ ունի արժանանալու անաչառ գնահատումի:

Արդարեւ,

Կիրակի, 23 դեկտեմբեր 2012¬ին տարեկան դարձած նախաձեռնութիւններու ծիրին մէջ, «Սոլիտեր»¬ի կազմակերպած Պէյրութի հոգեւոր երաժշտութեան 5¬րդ փառատօնին, Համազգայինի «Կարկաչ» մանկական ու պատենական խումբերը հանդէս եկան համերգով մը, որ արժանացաւ հայ թէ օտար արուեստասէրներու ջերմ գնահատանքին ու շատ անգամ սրտապինդ ծափահարութիւններուն:

Ամանորի ու Սուրբ Ծնունդին նուիրուած հայ թէ օտար երգերու մեղեդին ու «Կարկաչ»¬ականներու ակնածանքով յատկանշուող մատուցումը իր մէջ կը պարփակէր նորարար շունչ, աշխատանքի փայլք,  վարակիչ խանդավառութիւն,  գեղարուեստական հոգեգրաւ բոյր,   հոգեթով տրամադրութիւն, պատկանելիութեան զգացում, գեղեցիկ ու վեհ ապրումներու աշտարակում, ինքնավստահութեան հրայրք եւ ունկնդիր հասարակութեան ներաշխարհը թափանցելու հաստատ ու աներեր գիտակցութիւն:

Միւս կողմէ, կարելի՞ է իւրայատուկ պատմութիւն կերտած, աւանդական իր ներկայութիւնը փաստած եւ արուեստասէր հասարակութեան ուշադրութեան առանցքը դարձած մանկական ու  պատանեկան այս երգչախումբին մասին անդրադառնալ, առանց յիշելու անոր հիմնադիրին` Զաքար Քէշիշեանի մանկավարժական, երգարուեստի, երաժշտական աշխարհի, դասախօսի, մշակութային գործիչի թէ առհասարակ ազգային կեանքի ու հայրենասէրի բեղուն գործունէութիւնը, որուն ցոլքերը կը հասնին մինչեւ Արցախեան աշխարհի մեն մի քաղաք ու գաւառ:

Ուստի, ինչպէ՛ս չնկատել արուեստագէտ խմբավարին ու երաժիշտ ուսուցիչին մատնահետքերն ու հայրենշունչ ոգեւորութիւնը բոլորին լուսաշող ու անմեղունակ դէմքերուն վրայ, ուրկէ կը ճառագայթեն հայաբոյր զգացումներու արտայայտութիւններ:

Եւ ասիկա սերունդի մը բնորոշ գիծ չէ, այլեւ տարիներու թաւալքին հետ իւրաքանչիւր «Կարկաչ»¬ականի յատուկ դրոշմ ու երախտիքի դրսեւորում է, հանդէպ իրենց մանկավարժ խմբավարին ու շրջապատին:

Իրօք, կոկիկ ու խնամուած յայտագիրին ընդմէջէն, անոնք` փոքրիկ ու դեռատի երգչախումբի անդամները, կարողացան իրենց սորված տօնական երգերուն (հայ թէ օտար) գրաւչութիւնը փոխանցել եկեղեցւոյ սրահին մէջ գտնուող հասարակութեան, ամենայն վստահութեամբ ներգրաւել  օտարի դժուարահաճ ներաշխարհն անգամ եւ արժանանալ անոր սիրոյն, պարզապէս առինքնելով անոնց սրտերուն եւ հոգիներուն լարերն անգամ:

Ընդգծում մը:

Բնականաբար նման իրագործումի մը ականատես հանդիսատեսին ուշադրութենէն չվրիպեցաւ նաեւ հանրաճանաչ դաշնակահար Սիրվարդ Պոյաճեան¬Սապունճեանի նուագակցութիւնը. անոր արուեստագէտի հմտութիւնն ու նրբաճաշակ կատարումը յաւելեալ երանգ ու հնչեղութիւն պարգեւեց  հանդիսութեան:

Այս առիթով հարկ է նշել նաեւ խմբավարին մէկ այլ առանձնայատուկ մօտեցումն ու խանդաղատանքի դրսեւորումը`  ամէն պատեհ առիթի հրաւիրել նորահաս սերունդի ներկայացուցիչներ, իրենց նուագով մասնակից դառնալու նման միջոցառումներու:

Այս առումով, համերգաշարին մասնակից եղան Լոռի Պիլալեան (սրինգ) եւ Արամ Փափազեան (տհոլ), որոնք իրենց գնահատելի կատարումներուն շնորհիւ արժանացան արուեստասէրներու թէ արուեստագէտներու  ծափողջոյններուն ու ջերմ գնահատանքին:

Արձանագրենք, որ հայ մշակոյթի գոհար երաժշտութիւնն ու նորահաս սերունդի բացառիկ ունակութիւնները մեր անմիջական թէ օտար շրջապատին սեփականութիւնը դարձնելու մտասեւեռումին ընդառաջ, անոնք` խմբավար, նուագակցողներ, կազմակերպիչներ ու մանաւանդ փոքրիկ ու պատանի երգչախումբի անդամները, այս համերգով անգամ մը եւս ապացուցեցին, որ  իրենց յաղթական երթով պիտի շարունակեն հնչեցնել մանկապատանեկան արուեստի  հոգեզմայլ ու կախարդիչ կարեւորութիւնը եւ բարձրագոռ յայտարարել հայ երաժշտութեան ու մշակոյթի արժանապատիւ յառաջընթացը:

Յայտնապէս, անոնք վաստկեցան իրաւունքը ընդմիշտ բարձրաձայնելու` մե՛նք «Կարկաչ»¬ականներս:

 

Share this Article
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )