Ընկերվարական Գիտակցութեամբ

ՌԱԶՄԻԿ ՇԻՐԻՆԵԱՆ

Ինչ որ մինչեւ հիմա ապրած է հայ ազգը,  նախնական իր պատմութիւնն է միայն: Ցարդ տեսած ենք բռնատիրութեան, ցեղասպանութեան, իրաւազրկման եւ շահագործման պատմութիւնը: Ապագային մէջ պէտք է յուսալ ու կերտել իրական մեր պատմութիւնը, ուր կեանքը ընկերվարական եւ ժողովրդավարական ամբողջական իմաստ պիտի առնէ:

Եւ այս յոյսի իրականացման մէջ հիմնական դեր ունի Հայ յեղափոխական դաշնակցութիւնը` իր գաղափարական ու յեղափոխական առաջադրանքներով: Գիտենք, որ աշխատաւոր անհատն է խարիսխը ապագայ հայութեան. աշխատաւոր անհատը` ըլլայ գիւղացի, քաղաքացի, արուեստագէտ թէ մասնագէտ, ձերբազատած` շահագործման երեւոյթէն, բանական իր կեանքը ապրող ու բնական պայմաններու մէջ արտադրող: Աշխատաւոր անհատը, որ վերջին հաշուով կը գիտակցի իր շահագործումի պատճառներուն ու ազատագրումի ոստումը առած կ՛ըլլայ կերտելու համար հայ ազգի ապագան:

Մարդկութիւնը մխրճուած է նախնական այս պատմութեան մէջ: Դրամատիրական տրամաբանութիւնն է, որ կ՛իշխէ ու կ՛արդարացնէ գոյութիւն ունեցող շահագործումը, վայրագութիւնները, ոճրագործութիւնները, կայսերապաշտական պատերազմները, որոնք միլիոնաւորներու կեանքին պատճառ դարձած են: Դրամատիրութեան պատմութիւնն է, որ տակաւին կ՛ապրինք, համաշխարհային պատերազմներու, գաղութատիրական շահագործումներու, ցեղասպանութիւններու, սովի, ագահութեան եւ շահագործումի սովորութիւններով: Ճիշդ ասոր համար է, որ Հայաստանի մէջ այսօր սովամահ երեխաներ կան եւ պետական ոչ մէկ միջոց կայ փոխելու համար կացութիւնը: Պետութիւնը ի՛նք շահագործման երեւոյթը պաշտպանող ու ազատական օրէնքներ հաստատող քաղքենի դասակարգին կ՛ենթարկուի: Դժբախտաբար երկիրը պետութեան եւ իշխանաւոր դասակարգին կը պատկանի եւ, հետեւաբար, տակաւին չենք կրնար ըսել ու հպարտանալ, որ հայ սովորական ու աշխատաւոր անհատը ազատ ու անկախ իր հայրենիքը ունի այսօր:

Ժողովրդավարական արդար համակարգը կը հաստատուի աշխատաւորի բարօր ու բնական կեանքին վրայ: Այս իսկ պատճառով ընկերվարական գաղափարախօսութեամբ յառաջացած յեղափոխութիւնները միայն ժողովրդավարական յաջողութիւն կրնան ունենալ: Աշխատաւորներու զանգուածային մասնակցութիւնը անհրաժեշտ կը դառնայ յեղափոխութեան խաղաղ աւարտին համար: Ասոր համար ալ պատմութեան մէջ զանգուածային մասնակցութեամբ յաջողած յեղափոխութիւնները նուազագոյն արիւնահոսութեամբ ու վայրագութեամբ եղած են: Միայն իշխանաւոր դրամատէրն է, որ վայրագութեամբ կը հակադարձէ աշխատաւորներու զանգուածային շարժումին ու բռնի ուժով կը փորձէ ճզմել ժողովուրդին արդար պահանջները: Յեղափոխութիւններուն մէջ իշխանաւոր դրամատէրն է, որ արիւնահեղութեան պատճառ կը դառնայ:

Դաշնակցութիւնը իր յեղափոխական նկարագրով, ինչպէս նաեւ գաղափարական ու քաղաքական իր հեռանկարով առաջնակարգ դիրքի վրայ կը մնայ երկիրը ժողովուրդին, այսինքն աշխատաւոր զանգուածին վերադարձնելու պայքարին մէջ: Դաշնակցութիւնը, այլ խօսքով, ընկերվարական կուսակցութիւն է, որովհետեւ քաղաքական իր միջավայրը ժողովուրդն է ու իր տեղեկութիւնները կ՛առնէ ժողովուրդէն եւ ոչ թէ իշխանութենէն: Ժողովուրդն է, որ գոյութիւն ունի քաղաքական դաշտին մէջ, տէրն է քաղաքականութեան, սովորական կեանքին եւ բնական զարգացումին: Ընկերվարական առաջադրանքներով առաջնորդուող կուսակցութիւնը ժողովուրդին կը պարտի քաղաքական իր միտքը, ծրագիրները եւ գործունէութիւնը: Դժբախտաբար, սակայն, հայաստանեան իրականութեան մէջ այսօր պատճառներ շատ կան ժողովուրդ-կուսակցութիւն տարանջատման: Հեռու է ընկերվարական կուսակցութիւնը իր ժողովուրդէն:

Այս հեռաւորութիւնը տեսնելը էական է դաշնակցական մտքին համար: Այլ խօսքով, տեսնել, որ ազգային-քաղաքական յղացքը ու պետական-դիւանագիտութիւն ըսուածը հակադիր հասկացողութիւններ են եւ հայ քաղաքական միտքը դժբախտաբար տակաւին չէ կրցած գիտակցիլ այս իրականութեան: Ընդհակառակը, այդ մտքերը տակաւին կը ներկայացուին իբրեւ մէկ ամբողջութիւն` կառավարման արդար համակարգի մեկնաբանութիւններուն մէջ:

Քննադատական արագ ու կտրուկ հարուած մը պէտք է` ըսելու համար, որ այս մտքերը ոչ միայն զիրար չեն ամբողջացներ, այլ հակադիր մտքեր են` ըստ էութեան: Ազգային-քաղաքական հասկացողութիւնը չի կրնար նաեւ պետական-դիւանագիտական ըլլալ, մանաւանդ երբ ազատական է համակարգը եւ դրամատիրութիւնն է իշխող տնտեսութիւնը:

Հայ քաղաքական միտքը դիւանագիտութեամբ դաստիարակուած է եւ, հետեւաբար, դժուար թէ անդրադառնայ հայ քաղաքական իրականութեան դառն հարցերուն` թշուառութիւն, անգործութիւն, սովամահ երեխաներ, արտագաղթ, թշնամի շրջապատ եւ քաղքենի իշխանութիւն: Հարցը այդ դառն իրականութիւններուն անդրադառնալը եւ կամ անոնց գոյութիւնը ճանչնալ չէ միայն, այլ` անոնց քաղաքական ենթակառոյցը յստակացնել եւ այդ մակարդակով ծրագիր գործադրել: Ասիկա քաղաքական միտք եւ գործ է դիւանագիտական զբաղումներէն առաջ, ու մանաւանդ` դէպի ընկերվարութիւն անցումային կարեւոր հանգրուան: Հետեւաբար, ընկերվարական կուսակցութեան մը գործն է քաղաքական դասակարգը պայքարի հանել դիւանագիտական դասակարգին դէմ: Իսկ եթէ միջոցը ընտրութիւններն են, եւ ընկերվարական կուսակցութիւնը կը պայքարի իշխանութեան տիրանալու, ապա միայն աշխատաւոր դասակարգի լայն մասնակցութեամբ կարելի է յաջողիլ: Աշխատաւոր դասակարգն է, որ իր շահերը կը տեսնէ ընկերվարական կուսակցութեան ծրագիրին մէջ ու քուէ կու տայ անոր:

Բայց գիտենք, որ Դաշնակցութիւնը չի մասնակցիր նախագահական յաջորդ ընտրութիւններուն: Չի մասնակցիր, ոչ միայն որովհետեւ ընտրութիւնները ազատ կամ արդար չեն ըլլար, այլ որովհետեւ այս ընտրութիւնները պարզապէս ժողովրդավարութեան պատրանքը կը ստեղծեն: Ազատական միջավայրի մէջ տեղի ունեցող ընտրութիւններուն իշխանաւորն է, որ վերջին հաշուով կ՛ընտրուի, կամ կը վերընտրուի` շահագործելու համար զինք ընտրողները: Քուէարկութիւնը կը ծառայէ միայն իշխող դասակարգին: Ազատական համակարգի մէջ տեղի ունեցող ընտրութիւնները պարզապէս կը հաստատեն ու կ՛իրաւականացնեն աշխատաւոր դասակարգին շահագործումը: Դրամատէրին շահն է, որ կը հաստատուի այսպէս կոչուած ընտրութիւններուն ու օրէնքի իշխանութեան մէջ:

Դժբախտաբար շահագործուած անհատն ալ յաճախ դրամատիրութիւն կը գովէ: Յոյս կը կապէ հաստատուած համակարգին եւ կը դժկամի պայքարիլ փոփոխութեան համար: Չի գիտակցիր շահագործման երեւոյթին, պատճառներուն, գողցուած իր իրաւունքներուն: Չ՛անդրադառնար, որ գողը եւ դրամատէրը շատ տարբերութիւն չունին իրարմէ: Այդ գիտակցութիւնը արդէն առաջին քայլն է համակարգային փոփոխութեան, եւ ընկերվարական կուսակցութիւն մը միայն կրնայ քաղաքական դպրոցը ըլլալ այդ գիտակցութեան:

 

 

Share this Article
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )