Երիտասարդական Պրիսմակ. Դրժում

ՎԱՆԱՅ ՃԷՆԱՆԵԱՆ

Ընկեր, բարեկամ, ազգական կը հեռանան…
Դէպի հեռաւոր Ամերիկաներ կ՛երթան`
Իրենց ետին թողնելով տուն-տեղ, ընտանիք,
Օտարին ձեռքին տակ կը դառնան խաղալիք…

Թէեւ անոնք առաջին լքողները չեն,
Բայց քաղքենիի առաջին գերիներն են.
Դաւաճաննե՛ր, ի՞նչ կ՛ընէք քանատաները,
Երբ իբրեւ բնաշխարհ ունիք Հայաստան մը…

Ի՞նչ կը խօսիմ… Խե՞նթ եմ ես. ներեցէ՛ք ինծի:
Արմէններու աշխարհը պահեցէ՛ք ինծի.
Դո՛ւք  գացէ՛ք Գերմանիա,  Ֆրանսա, Հոլանտա,
Ապրեցէ՛ք խինդ-վայելք, կերտեցէ՛ք «Ապագայ»…

Սակայն ես ո՜ւր եմ, իսկ օտարամոլներ, դո՛ւք…
Դրամ, հաճոյք եւ Եւրոպա կ՛երազէք դուք.
Մինչդեռ ես կ՛երազեմ Սեւան, Սարդարապատ,
Ծիծեռնակաբերդ, Երեւան ու Արարա՜տ…

Բայց դուք կը նախընտրէք հեռու մնալ անոնցմէ,
Այդ ամբողջը ձեզի համար գլխու ցաւ է.
Ետքը… Ինչո՞ւ կրել «եան»-ը մականունին:
Աւա՜ղ, դուք ալ կ՛անհետանաք այսպէս դիւրին…

Նախքան ձեր մեկնիլը, լաւագոյն տղաքն ալ
Նախընտրեցին օտար երկիր մեկուսանալ.
Եւ նոյնի՛սկ անոնք, նոյնի՛սկ լաւագոյնները…
Անոնց ալ քշեց օտարութեան հոսանքը…

Է՜հ, քի՜չ են անոնք, որոնք սուրբ նպատակով
Օտարութեան ճամբան կ՛առնեն հզօր զէնքով…
Թէ որ անոնցմէ մէկն ես, մեկնի՛ր իսկ ճամբայ
Չընկրկի՛ս, Աստուած քեզի պահապան ըլլայ:

Սակայն թէ որ օտարամոլ ես, զզուելի,
Թող անէ՛ծքն իմ յաւերժ վարատէ քեզի
Ու հալածէ քեզ մինչեւ մահդ արժանի,
Քանզի դրժեցիր ազգութիւնդ հայրենի…

 

 

Share this Article
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )