«Բագին»-ի Յիսնամեակին Առիթով

Խորհրդային տարիներուն (1971-էն ետք) «Բագին» զարտուղի միջոցներով մուտք կը գործէր Հայաստան եւ մեծ ժողովրդականութիւն կը վայելէր հայրենի մշակութային գործիչներու եւ առհասարակ մտաւորականներու լայն շրջանակներուն մէջ: Այս առումով «Բագին» յատկանշական  դեր կատարած է ազգային թէ գրական գետնի վրայ, որուն արդիւնքները ի յայտ եկան եւ դսեւորուեցան յատկապէս Հայաստանի անկախացումէն ետք:

Որոշ գաղափար մը տալու համար հայրենիքի մէջ «Բագին»-ի կատարած շինիչ դերին մասին, ստորեւ կու տանք հակիրճ զրոյց մը` կայացած մեր աշխատակիցներէն դոկտ. Մովսէս Հերկելեանին հետ եւ քանի մը վկայութիւններ` քաղուած «Բագին»-ի յիսնամեակին նուիրուած բացառիկէն:

 «Բագին»-ի Թափանցումը Խորհրդային Հայաստան`
Լուսամուտ
Տարբեր Գաղափարներու
Մովսէս
ՀերկելեանԾիրանիի Հետ

Մեր վերջին հարիւր տարիներու պատմութիւնը դեռ ամբողջական գնահատման չէ ենթարկուած: Նոր սերունդ մը պիտի գայ եւ հեռաւորութեան ընձեռած անաչառութեամբ պիտի արձանագրէ եւ գնահատէ:

«ԲԱԳԻՆ»-ի 50-ամեակը առիթ էր որոշ բաներ լսելու` խորհրդապահական քողը վերցնելով: Մասնակի թուացող երեւոյթի մը մասին հատուկենտ տեղեկութիւններ ունին մեզմէ շատեր` քաղուած հանդիպումներէ եւ զրոյցներէ:

Այս յոբելեանը թելադրեց սեփական անցեալի մասին յուշեր վերակենդանացնել` արդէն անցեալ դարձած ժամանակաշրջանի մը ինքնատիպ նախաձեռնութիւններուն անդրադառնալու:

Երբ «երկաթէ վարագոյր»-ի ետին կը գտնուէր «խորհրդային» կարգերով Հայաստանի Հանրապետութիւնը, անընդունելիներ եւ անընդունելի գաղափարներ կային: Բայց անոնք հոգեկան սնունդն են ժողովուրդներու հարազատ մտաւորականութեան:

Խորհրդային աշխարհին մէջ կար ազատութիւններու սահմանափակում: Կար արգիլուած գրականութիւն, որ բնական կրողն է գաղափարներու: Որքան ալ անթափանց ըլլան սահմանները, գափափարները միշտ ալ գտած են ճամբաներ` սահմաններէն միւս կողմ անցնելու: Ժողովուրդներու դէպի ազատութիւն երթի պատմութիւնը այդպէս գրուած է:

«ԲԱԳԻՆ», իր դաւանած սկզբունքներով եւ ազգային նկարագիրով, արգիլուած գրականութիւն էր խորհրդային իշխանութեան կողմէ: Ինչպէ՞ս ան հասած է հայ մտաւորականութեան` տանելով տարբեր խօսք եւ միտք, արժէքներ եւ գաղափարներ:

Այդքան ալ հին չէ այդ պատմութիւնը: Արուեստաբան Մովսէս Հերկելեան, այդ օրերուն ուսանող, «ընդյատակեայ» աշխատանք կատարած է: Իր վկայութիւնը, ի հարկէ ոչ ամբողջական զրոյցի սահմաններուն մէջ, միայն ընդհանուր գաղափար մը կրնայ տալ կատարուած աշխատանքին եւ «անուններ»-ուն մասին:

Թէ ի՞նչ պայմաններու մէջ «ԲԱԳԻՆ» մուտք գործած է Խորհրդային Միութիւն, ո՞ր թուականէն սկսեալ եւ ինչո՞ւ, Մովսէս Հերկելեան կը պատմէ: Յուշեր, անուններ, դրուագներ զիրար կը հրմշտկեն:

«1971-ին, ՀՅԴ Բիւրոյի որոշումով, հեռացայ Զղարթայի (Լիբանան) ուսումնարանէն, ուր ճարտարապետական գծագրութեան կը հետեւէի: Պիտի երթայի  հայագիտութեան հետեւելու: Գացի: Թելադրուած էր կապեր ստեղծել: Տրուած էր Ռաֆայէլ Իշխանեանին անունը, որ գանձ մը գտածի պէս զիս ծանօթացուց Վազգէն Մանուկեանին (հետագային` վերանկախացած Հայաստանի Հանրապետութեան վարչապետ): Կը փորձէինք տանիլ «ԲԱԳԻՆ»-ի, «Ազդակ Շաբաթօրեակ»-ի որոշ թիւեր եւ ազգային եւ յեղափոխական գրականութիւն: Այս ընելու համար կ՛անցնէինք որոշ ճամբաներէ, նոյնիսկ` Մոսկուայէն,  Օտեսայէն, որոշ հասցէներով»:

Սահմանափակ թիւի հասնող այդ հրատարակութիւնները որո՞նց ուղղուած կ՛ըլլային եւ ինչպէ՞ս կ՛ընդունուէին, երբ կը հարցուի, Մովսէս Հերկելեան կը բացատրէ.

«Յատուկ որոշում կար «ԲԱԳԻՆ»-ը տարածելու երիտասարդ ազգայնական խմբաւորումներու եւ մտաւորականութեան շրջանակներուն մէջ: Ինծի ըսուած էր, որ անոնց եւ Պօղոս Սնապեանին միջեւ կապ հաստատեմ, Պօղոս Սնապեանը ծանօթացնեմ եւ վարկը բարձրացնեմ յաչս անոնց: Պօղոս Սնապեանը լաւապէս կատարեց այդ օրերուն իրմէ պահանջուածը եւ ակնկալութիւնները, եւ ընդհանրապէս բոլորս մեր պարտականութիւնը կատարեցինք, որպէսզի հայրենի մտաւորականութիւնը լուսաբանուի եւ տեղեակ ըլլայ: Այդ օրերուն էր, որ «ԲԱԳԻՆ»-ի էջերէն Պօղոս Սնապեան ստալինեան հալածանքները կոչեց «երկրորդ եղեռն», եւ այդ բնորոշումը ըստ արժանւոյն չէ գնահատուած մինչեւ այսօր: Բոլորին անձնապէս ես չէի տար «Բագին»-ները եւ կողմնակի ճամբաներով կը հասցնէինք: Ոմանց ուղղակի կու տայի «ԲԱԳԻՆ»-ը, ինչպէս` Պետրոս Այնթապեանին, որուն եղբօրորդին` Մացակը կ՛օգնէր ցրուումին, ուղղակի կը հասցնէի Սօս Սարգսեանին, Ռաֆայէլ Իշխանեանին, Ալպերթ Կոստանեանին, Հրանտ Մաթեւոսեանին, Աննա Պետրոսեանին, Ալպերդ Կոստանեանին, Յակոբ Յակոբեանին, Սէյրան Խաթլամաճեանին եւ այլն: «ԲԱԳԻՆ» կը դրուէր կարգ մը դասախօսներու, գրողներու եւ այլ մտաւորականներու դարակներու կամ գզրոցներուն մէջ «կարդա՛ եւ փոխանցի՛ր» նշանաբանով: Քիչեր գիտէին, որ հրատարակութիւնները փոխադրողը ես էի: Արգիլուած էր ուսանող եւ կամ Վազգէն Մանուկեանի նման ընդյատակեայ քաղաքականութեամբ զբաղուող ընկերներու  «ԲԱԳԻՆ» տալ, որպէսզի գործը չխանգարուէր»:

Մովսէս Հերկելեան շատ պատմելիք ունէր, բաներ, որոնք հաւանօրէն երբեք պիտի չգրուին: Հետաքրքրական պիտի ըլլար գիտնալ, որ «ԲԱԳԻՆ»-ը մտաւորականութեան քաղաքական մտածողութեան ի՞նչ նպաստ կը բերէր: Կը շարունակէ պատմել.

«Խորհրդային Միութեան մէջ պատահած խնդիրներուն կը տեղեկանային նաեւ «ԲԱԳԻՆ»-էն: Հայաստան դաշնակցական մամուլ չէր մտներ: «Զարթօնք» եւ «Արարատ» կը ստանային, բայց անոնք կը գրաքննուէին եւ կարգ մը թիւեր կը վերցուէին: Այդ շրջանի մտաւորականութեան յոյսը Դաշնակցութիւնն էր, որ տէրը կը համարուէր հայոց ազգային քաղաքականութեան, եւ որ այդ ուժը արհամարհելի չէր: Այդպէս կը մտածէին, օրինակ, Համօ Սահեան, Վարդգէս Պետրոսեան, Սերօ Խանզադեան, Ալպերթ Կոստանեան, Ռազմիկ Դաւոյեան եւ շա՜տ շատեր: Դաշնակցութիւնը խորհուրդ էր եւ այդ պատճառով աւելին կը սպասուէր»:

Այս աշխատանքը, որուն մասին ամբողջական պատկեր կարելի չէ տալ, օգտակար եղա՞ւ սերունդ հասցնելու, երբ կը հարցուի, Մովսէս Հերկելեան կ՛ըսէ.

«Պէտք է անվարան նշել, որ «ԲԱԳԻՆ»-ի ճամբով մտաւորականութիւնը կը ծանօթանար սփիւռքի գրականութեան, բայց նաեւ` խորհրդային այլախոհներու, ինչպէս` Սոլժենիցինի, Սախարովի: «ԲԱԳԻՆ»-ը դուրսի աշխարհին բացուած պատուհան էր: Մտաւորականներէն շատեր յօդուածի նիւթեր կը ղրկէին, կ՛ուզէին, որ այդ նիւթերուն մասին գրուէր: Ոմանք Դաշնակցութեան դէմ կը գրէին, որպէսզի կարենան անոր կարծիքը մէջբերել: Պօղոս Սնապեանին դէմ գրուածներուն մէջ այս ձեւի արտայայտութիւններ կան: Ես նիւթեր կը բերէի, բայց նաեւ կարգ մը նիւթեր եւ տեղեկութիւններ անգիր կը սորվէի եւ կը տեղեկացնէի: Օրինակի համար, եթէ կ՛ուզէին, որ հիւլէական կայանին կամ  այլ յատուկ նիւթերու մասին գրուի, կարեւոր տեղեկութիւնները իրենք կը փոխանցէին ինծի, որոնց մէկ մասը կը տրամադրէի «Ազդակ Շաբաթօրեակ»-ին: Օրինակի համար, Ղարաբաղի` Ազրպէյճանի կցման վերաբերող գաղտնի բոլոր արձանագրութիւններու միքրոֆիլմերը բերած եմ Ռազմիկ Դաւոյեանի եւ Ռաֆայէլ Իշխանեանի օգնութեամբ եւ թարգմանութեամբ»:

Հետաքրքրական էր գիտնալ, թէ անկախ այս հաստատուած մտաւորականներէն, երիտասարդները ինչպէ՞ս ընդունած են եւ քայլ պահած: Մովսէս Հերկելեան կը յիշէ անուններ.

«Այդ երիտասարդները բազմաթիւ էին, տաղանդաւորներ: Առանց ամբողջական ըլլալու` յիշեմ անուններ. Ալեքսանդր Թոփչեանը, վաղամեռիկ Սլաւիկ Չիլոյեանը, Դաւիթ Յովհաննէսը, Հենրիկ Էդոյեանը, Արտեմ Յարութիւնեանը, Յակոբ Մովսէսը: Ասոնք նորարարներ էին` խորհրդային հասկացողութեամբ: «ԲԱԳԻՆ»-ը այս բոլորը քաջալերեց, ծանօթացուց: Երբ «ԲԱԳԻՆ» իրենց մասին կը գրէր, անոնք գոհ կ՛ըլլային, որովհետեւ իրենց համար վարկ էր: Հակառակ իրենց ազգային գիծին` այս երիտասարդներու նորարարական ձգտումներուն կը հակադրուէին Ռազմիկ Դաւոյեանը, Վահագն Դաւթեանը եւ ուրիշներ: «ԲԱԳԻՆ» կողմնակից էր նորերու առողջ ըմբռնումներուն ու իսկական օժտուածներուն: Ոմանք «ԲԱԳԻՆ»-ի ցրուումին որպէս արդիւնք` ուղղակի կապ հաստատեցին Պօղոս Սնապեանին հետ: Բացի ազգային հարցերէ, «ԲԱԳԻՆ»-ի հետ Հայաստան կը մտնէր նաեւ արեւմտահայ եւ յեղափոխական գրականութիւն. Յակոբ Օշական, Համաստեղ («Սպիտակ ձիաւորը»), Արամ Մանուկեան, Գարեգին Նժդեհ, Ռուբէնի յուշերը: Անոնք թէեւ նմանօրինակ գիրքերը ուղղակի կը լափէին ու կը փոխանցէին իրարու, սակայն շատեր արեւմտահայ բանաստեղծ Ինտրան կամ Տեմիրճիպաշեանը ընկալելու դժուարութիւն կ՛ունենային, բայց կ՛ընդունէին Շահան Շահնուրը, Վազգէն Շուշանեանը, Մնձուրին եւ այլն: Մտաւորականութեան խաւ մը կար, որ կ՛ըսէր, թէ «հոս է գրականութիւնը»: Կ՛ափսոսամ, որ անկախութիւնը որակ չբերաւ գրականութեան: Խորհրդային ժամանակ ճնշումը կար, բայց կար նաեւ դիմադրութիւն: Համայնավարները այդ պայքարը չէին կրնար խանգարեր, եւ կարգ մը առաջնակարգ դէմքեր նոյնիսկ կը խրախուսէին, ինչպէս` Ջոն Կիրակոսեան եւ Ալեքսան Կիրակոսեան: Հիմա օտար մշակոյթներ անարգել կը թափանցեն Հայաստան: Խորհրդային ժամանակ ազգայնական ուժերը կը պայքարէին ազգային գետնի վրայ: Պիտի նախընտրէի այդ օրերու պայքարը, քան` մեր օրերու ապազգային ողողումը: Հիմա ազատութիւնը կը բռնաբարուի ի վնաս ազգին եւ երբեմն կը չարաշահուի նոյնիսկ: Անկախութիւնը ստեղծուած ազգային պայմանները տակաւին ըստ արժանւոյն չկրցաւ գնահատել եւ արժեւորել»:

Մովսէս Հերկելեան այդ օրերուն կատարուած ընդյատակեայ աշխատանքին մասին տեղեկութիւններու շտեմարան է, հաւանօրէն, եթէ իր յուշերու կարկինը լայն բանայ, կրնայ բացայայտել այլապէս լուսաբանող մանրամասնութիւններ, որոնք օգտակար կ՛ըլլան մեր պատմութեան առարկայական ըմբռնումին եւ մեկնաբանութեան, հիմա որ կիրքերը հանդարտած են:

«ԲԱԳԻՆ» իր յիշուած նախաձեռնութիւններով ցոյց տուած է, ինչպէս ընդունուած է Արեւմուտքի մէջ, որ գրականութիւնը չէզոք չէ, ան նաեւ յանձնառութիւն է, պատասխանատուութիւն ստանձնող, ֆրանսերէն կ՛ըսեն` militant, բառարանը կ՛ըսէ «զինուորեալ», որ բառին արդի իմաստը չի տար:

«Բ.» – 12 դեկտեմբեր 2012

«Բագին»…

Պէյրութը  ես տեսել  եմ անցեալ  դարի 66 թուականին Սունդուկեանի անուան  թատրոնի  առաջին արտասահմանեան հիւրախաղերի  ժամանակ:

Դա ժամանակներ  էին, երբ հայոց համայնքը ծաղկում  էր  ապրում: Ամէն  քայլի  հայերի  խանութներ,  աշխուժ  առեւտուր, բուռն մշակութային  կեանք, մրցութեան  մէջ մտած  մի  քանի  թատերական  խմբեր,  տաղանդաւոր ղեկավարներով` Վարուժան Խտըշեան, Պերճ Ֆազլեան եւ ուրիշներ… խոշոր  գրողներ` Անդրանիկ  Ծառուկեան: Հասարակական ու  կուսակցական  ակնառու գործիչներ, մինչեւ  անգամ  Սիմոն  Վրացեանն  էր ողջ-առողջ: Էլ  չեմ  ասում`  բազմաթիւ ակումբներ,  հայագիտական  կենտրոններ,  լրագրեր,  դպրոցներ…

Երազանք էր…

Անշուշտ  էդ մթնոլորտում  պիտի ծնուէր  «Բագին» ամսագիրը` իր  վրայ վերցնելով  հայապահպանման վիթխարի առաքելութիւնը:

Շնորհաւորում եմ իմ  մօտ բարեկամ  ու  ընկեր, «Բագին»-ի երկարամեայ խմբագիր Պօղոս Սնապեանին,  որին շատ  սիրում  ու  բարձր  եմ  գնահատում:

Ի հարկէ մենք Հայաստանում  շատ  քիչ  բան  գիտենք պէյրութահայութեան  մասին:

«Երկաթեայ վարագոյր»-ի  ժամանակներն  էին:

Եւ ի՜նչ  մեծ  յաջողութիւն  եւ  ուրախութիւն  էր  մեզ համար,  որ  էդ  ժամանակ  Երեւանում էր  սովորում   Մովսէս Հերկելեանը,  որը  գնում-գալիս էր  Երեւան-Պէյրութ եւ  ամէն  անգամ յաջողացնում  էր  իր հետ  բերել «Բագին»-ի համարները:

Կարդում  էինք անյագ  հետաքրքրութեամբ,  ծայրից ծայր ու  ծածուկ  փոխանցում`  մէկս միւսին:  Էնքան  էր  ձեռքից ձեռք անցնում,  որ  գրգրւում  էր, ու  մենք  ստիպուած  էինք նորից հաւաքել  այն,  սոսնձել ու  դարձեալ տարածել: Շատ բան էինք իմանում էդ ամսագրից եւ էսօր ես ուզում եմ ուշացած  շնորհակալութիւնս յայտնել Մովսէսին:

Շնորհաւորում  եմ  ամբողջ  սրտով «Բագին»  ամսագրի յիսնամեակը,  նրա ղեկավար  Յակոբ  Պալեանին եւ  խմբագրական  ողջ կազմին:

Յուսով  եմ,  որ  ամսագիրը,  ինչպէս առաջներում,  ձեռքից ձեռք կը խլեն ընթերցողները:  Թող  նրանք անպակաս  լինեն:

Բոլորդ առողջ եղէք:

Միշտ ձեր` Սօս Սարգսեան

14.07.2012թ., Երեւան

————————————————

«Բագին»-ը
Խորհրդային
Հայաստանի Մէջ

70-ական թուականների սկզբներին էր իմ ծանօթութիւնը, hետագայում   յաճախակի շփումները Մովսէս Հերկելեանի հետ: Ծանօթացել ենք մեր տանը, ուր նա յաճախ էր գալիս եւ երկար զրուցում հօրս` Ռաֆայէլ Իշխանեանի հետ: Զրոյցներն անցնում էին երբեմն շատ բուռն եւ հիմնականում շօշափում էին լեզուի պահպանութեան, հայ ժողովրդի տարբեր կողմնորոշումների, Հայաստանի ապագայի, յատկապէս որպէս ուղենիշ անկախութեան թեմաների շուրջ: Այն տարիներին Խորհրդային Հայաստանը գտնւում էր տեղեկատուական  խիստ գրաքննութեան մամլիչի ներքոյ: Վտանգաւոր էին յատկապէս այլախոհական եւ  Հայաստանի 18-20 թթ. պատմութեան, Խորհրդային Հայաստանին վերաբերող քննադատական, սփիւռքում, յատկապէս դաշնակցական մամուլում հրապարակուած գրքերն ու ամսագրերը: Մովսէսը մեզ պարբերաբար բերում էր Պէյրութում հրապարակուող, Խորհրդային Հայաստանում արգելուած «Բագին»  գրական ամսագիր եւ այլ ազգային բովանդակութեան հրատարակութիւններ, ինչպէս նաեւ` Աստուածաշնչի Հին եւ Նոր կտակարաններ: Ի դէպ, մայրս` Բիւրակն Չերազը, մինչեւ վերջերս չգիտէր, որ այն տարիներին այդ գրականութիւնը մեզ բերում էր Մովսէս Հերկելեանը: Հայրս այն  գաղտնի էր պահում մօրս աւելորդ անհանգստութիւն չպատճառելու համար: Դրանք մեզ համար թարմ շունչ էին, Հայաստանի պաշտօնական կաղապարուած կարծրատիպերից տարբերուող տեսակէտներ: «Բագին»-ի  համարներից մէկը նուիրուած էր Ակսել Բակունցի յոբելեանին: Համարում  հանդիպակաց էջերում զետեղուած էին նոյն խորհրդահայ գրողի յօդուածները Բակունցի մասին 1936 թ., ուր հեղինակը ոչնչացնում էր Բակունցին որպէս հակայեղափոխական, նացիոնալիստ, դաշնակցական եւ 1979 թ. յոբելեանական յօդուածը, ուր նոյն հեղինակը մեծարում էր Բակունցին` որպէս խորհրդահայ լաւագոյն արձակագիրի:

Մովսէս Հերկելեանը բնակւում էր Մաշտոցի (այն ժամանակ Լենինի) պողոտայում գտնուող հանրակացարանում: Իմ աշխատավայրը հանրակացարանի մօտակայքում էր: Ընդմիջման ժամերին յաճախ էի այցելում Մովսէսին: Նրա սենեակի պատերը զարդարուած էին իր եւ նրա նկարիչ ընկերների (Վարուժան Վարդանեան, Վիգէն Թադեւոսեան, Արկադի Բաղդասարեան եւ այլն) ստեղծագործութիւններով: Սակայն ամենահետաքրքրականը այն էր, որ այդ ստեղծագործութիւնների մէջ  էր նաեւ Պրուս Լիի նկարը:

Եւ  եւս մի հետաքրքիր  յիշողութիւն: «Բագին»-ի գլխաւոր խմբագիր Պօղոս Սնապեանը Մովսէսի միջոցով հօրս էր ուղարկել սկովտիական ուիսքի, որը Խորհրդային Միութիւնում ամենահազուագիւտ ապրանքներից էր: Հայրս խմող չէր եւ այդ խմիչքը ես վայելեցի ընկերներիս հետ:

Եւ վերջում կ՛ուզենայի  շնորհաւորանքներս  յղէի «Բագին» ամսագրին (գրական եռամսեային Բ.), խմբագրապետին եւ աշխատակազմին 50-ամեակի կապակցութեամբ` ամենաջերմ յիշողութիւններով:

ԱՒԵՏԻՔ ԻՇԽԱՆԵԱՆ

19.09.2012,Երեւան

————————————————

Պարզութեամբ` Սրտի Խօսք

«Բագին»-ի 50-ամեակի Առիթով

Ես ուրախ եմ, որ այսօր հանդիպեցի Մովսէսին: Խորհրդային տարիներին մենք լաւ ընկերներ ենք եղել, յաճախ հանդիպել ենք, մանաւանդ` նշանաւոր բանաստեղծ Ռ. Դաւոյեանի տանը, որտեղ Մովսէսը սքանչելի հիւր էր, եւ լաւ յիշտակներ ունեմ Մովսէսից, քանի որ ես Ռազմիկի հարեւանն էի, եւ ինքը գալիս էր Ռազմիկի մօտ, եւ ես էլ էի իջնում եւ հանդիպել ենք իրարու միշտ: Դժբախտաբար տարիներ են անցել, Մովսէսը ապրում է Պէյրութում, ունի իր գործը, որ կապուած է արուեստի հետ:

Այն տարիներին ես առիթը ունեցայ իմանալու «ԲԱԳԻՆ» ամսագրի մասին եւ առիթ ունեցայ կարդալու եւ շատ ուրախացայ, սիրեցի: Այն ժամանակ «ԲԱԳԻՆ»-ի խմբագիրը Պօղոս Սնապեանն էր, շատ համակրելի եւ շատ կարող մի անձնաւորութիւն:

Բոլոր այն «ԲԱԳԻՆ»-ները, որոնք ես առիթ եմ ունեցել կարդալու, ինծի պատճառել են մեծ գոհունակութիւն, ուրախութիւն եւ հաճոյք, քանի որ ես շատ եմ սիրում հայոց լեզուն, գեղեցիկ հայերէնը, այնպէս որ, այսօր կրնամ ըսել, որ երկար տարիներէ ի վեր, անկախութիւնից յետոյ առիթ չեմ ունեցել կարդալու «ԲԱԳԻՆ»:

Այստեղ կ՛ուզեմ նշել, որ Մովսէսը, որ ինձ «ԲԱԳԻՆ»-ներ էր բերում, ինձ համար մեծ ուրախութիւն էր: Այսօր իմացայ որ, այս տարի «ԲԱԳԻՆ»-ի հիմնադրման 50-ամեակն է: Այդ առիթով կ՛ուզեմ շնորհաւորել «ԲԱԳԻՆ»-ի ողջ անձնակազմը: Հիմա իմանում եմ, որ «ԲԱԳԻՆ»-ի խմբագիրն է Յակոբ Պալեանը, ողջունում եմ եւ շնորհաւորում եմ «ԲԱԳԻՆ»-ի 50-ամեակը եւ մաղթում եմ, որ Յակոբ Պալեանը երկար տարիներ շարունակէ իր կարեւոր առաքելութիւնը` ծառայելու հայ մշակոյթին եւ լեզուին, ի փառս հայ գրականութեան եւ հայ ժողովրդին:

 ՅԱԿՈԲ ՅԱԿՈԲԵԱՆ

7/8/2012

Յ.Գ. Նաեւ այսօր կ՛ուզեմ նշել, որ Մովսէսի հետ ինձ հիւր են իմ նկարիչ ընկերներս` Սուրէն Ոսկանեան, Վահան Ռումելեան, Դաւիթ Դաւթեան, Վահրամ Դաւթեան, որոնց հետ լաւ ժամանակ ենք անցկացնում:

Բագին.- Երկտողը ստորագրած են նաեւ` Վահան Ռումելեան, Վահրամ Դաւթեան, Դաւիթ Դաւթեան, Սուրէն Ոսկանեան:

 

Share this Article
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )