50 ՏԱՐԻ ԱՌԱՋ ( 4 ՅՈՒՆԻՍ 1961 )

ԽՄԲԱԳՐԱԿԱՆ

ԱՐԴԻՒՆԱՒԷՏ ՃԻԳԵՐ

Կարելի չէ առանց արդար հպարտութեան հանդիսատես ըլլալ շինարարական այն ճիգին, որ հայաստանեայց եկեղեցւոյ նուիրապետական աթոռներէն` Մեծի Տանն Կիլիկիոյ կաթողիկոսութիւնը եւ անոր ենթակայ թեմերը ցոյց կու տան զանազան գաղութներու մէջ:

Չենք խօսիր ամերիկահայ թեմին` եկեղեցաշինական մարզին մէջ իրագործած նուաճումներուն մասին, որոնց կ՛արժէ առանձին անդրադառնալ իբրեւ արտայայտութիւնը սքանչելի գաղութի մը հայապահպանման ճիգերուն:

Մեր խօսքը մասնաւորելով միայն Լիբանանի, քանի մը տարիէ ի վեր, անհուն գոհունակութեամբ գործի վրայ կը տեսնենք սրբազան առաջնորդ եւ ազգային իշխանութիւն` մեր գաղութը նոր եւ արժանավայել եկեղեցիներով օժտելու նախանձախնդրութեամբ մէջ:

Տակաւին քանի մը շաբաթ առաջ, վեհափառ կաթողիկոսի հանդիսադրութեամբ եւ բարձրաշնորհ առաջնորդի նախագահութեամբ տեղի ունեցաւ խորհրդագեղ օծումը Թիրօ Սանճագ թաղի սրբոց Վարդանանց եկեղեցւոյ:

Ատկէ քանի մը ամիս առաջ կատարուեցաւ հիմնօրհնէքը Այնճարի եկեղեցւոյ, որուն շինութեան գործին յաջողութեան համար, մեր նախանցեալ թիւով հրատարակած էինք Բարձր. Տ. Խորէն արք.ի «սրտագին կոչ»ը:

Վաղը` կիրակի, 4 յունիսին տեղի պիտի ունենայ հիմնօրհնէքի հանդիսաւոր արարողութիւնը ազգային մեծանուն բարերար Գալուստ Կիւլպէնկեանի կտակով Թրիփոլիի մէջ կառուցուելիք եկեղեցւոյ:

Իսկ յաջորդ կիրակի, 11 յունիսին պիտի կատարուի օծումը Ճիւնիի եկեղեցիին:

Թուաբանական պարզ հաշիւով մը քանի մը ամսուան մէջ, չորս եկեղեցիներ, հաւատքի չորս բերդեր, որոնց երկնասլաց գմբէթները կը բարձրանան ազատ ու ասպնջական Լիբանանի երկնակամարին մէջ, իբրեւ փառքի ու յաւերժութեան կոթողները այս սքանչելի ժողովուրդին, որ հակառակ իր աստանդական վիճակին, չէ կորսնցուցած իր հիմնական առաքելութիւնը- շինարարական առաքինութիւնը:

Այդ առաքինութեան հարազատ արտայայտիչը կը հանդիսանայ Լիբանանի թեմի առաջնորդ Բարձր. Տ. Խորէն արք. Բարոյեան, որ վեհափառ կաթողիկոսի հայրական քաջալերանքով, գլուխն անցած է աստուածահաճոյ վսեմ գործի մը` ի պայծառութիւն Հայաստանեայց եկեղեցւոյ եւ ի մխիթարութիւն հայ ժողովուրդի:

Եթէ փորձենք բաղդատել այս մարզին մէջ քանի մը տասնեակ տարի առաջուան կացութիւնը այսօրուան բարօրութեան հետ, հիացմունք միայն կրնանք ունենալ այս ժողովուրդին հանդէպ, որ գիտցաւ ըմբռնել ստիպողական անհրաժեշտութիւնը` իր եկեղեցիին շուրջ բոլորուելու եւ զայն հիմնական ազդակ դարձուց հայապահպանման այն պայքարին, որ յաղթականօրէն կը մղէ մասնաւորաբար մեր գաղութին մէջ:

Աւելին. եթէ այս ճիգին վրայ աւելցնենք նաեւ միւսը, այն որ կ՛արդիւնաւորուի դպրոցաշինութեան մարզին մէջ, կ՛ունենանք ամբողջական պատկերը գաղութի մը, որ ոչինչէն, իր սեփական ջանքերով, այլ նաեւ աւելի բախտաւոր գաղութներու եւ ազնուասիրտ բարերարներու օժանդակութեամբ, հասաւ այսօրուան նախանձելի վիճակին:

Աշխատանքը պէտք չէ սակայն կանգ առնէ հոս: Անսահման գործ կայ ընելիք եւ հնարաւորութիւնները չեն պակսիր: Այս ժողովուրդը գիտէ տալ, ամէն անգամ որ կը գիտակցի գործին ազգային անհրաժեշտութեան: Այսուհետեւ, Ազգային իշխանութեանց հիմնական գործը պիտի ըլլայ նիւթական ամուր հիմերու վրայ դնել եկեղեցական եւ կրթական մեր հաստատութիւնները, թափուած ճիգէն առաւելագոյն արդիւնքը ստանալու համար:

Share this Article
CATEGORIES