50 Տարի Առաջ (20 Օգոստոս 1963)

Խրիմեան Վարժարանի Նորակառոյց Շէնքի
Բացման Հանդէսը Պուէնոս Այրէսի Մէջ 

(Սեփական թղթակցութիւն «Ազդակ»-ի)

Կիրակի, 11 օգոստոս, տեղի ունեցաւ Պուէնոս Այրեսի Խրիմեան վարժարանի նորակառոյց շէնքին բացման եւ համանուն երկրորդական վարժարանի հիմնարկութեան հանդէսը: Հակառակ յորդառատ անձրեւին` աւելի քան 1500 հոգի ներկայ եղան այս հանդիսութեան, որ իր ստեղծած խանդավառութեամբ եզակի երեւոյթ մը պիտի մնայ մեր գաղութի պատմութեան մէջ: Հանդէսը կը հովանաւորէր կաթողիկոսական պատուիրակ Բաբգէն եպս. Ապատեան. ներկայ էին նաեւ քոյր յարանուանութեանց հոգեւոր պետերը, ինչպէս նաեւ` գաղութին բոլոր կազմակերպութիւններուն ներկայացուցիչները: Կաթողիկոսական պատուիրակ սրբազան հօր նախագահութեամբ օրհնուեցան նորակառոյց շէնքին դասարանները եւ ապա տեղի ունեցաւ երկրորդական վարժարանին հիմնարկէքը:

Կրկնակ այս հանդիսութեանց նախագահելու հրաւիրուած էր Համազգայինի Նշան Փալանճեան Ճեմարանի տնօրէն Սիմոն Վրացեան: Հիմնարկէքի այս արարողութիւններէն ետք, խանդավառ մթնոլորտի մէջ տեղի ունեցաւ ճաշկերոյթ եւ հանգանակութիւն: Ճաշկերոյթի ընթացքին խօսք առին կաթողիկոսական պատուիրակ սրբազանը, հայ կաթողիկէ համայնքի հոգեւոր հովիւը, ինչպէս նաեւ` ՀՄԸՄ-ի, ՀՕՄ-ի, Բարեգործականի եւ այլ միութիւններու ներկայացուցիչներ: Հաւաքոյթին ընթացքին կատարուած հանգանակութենէն գոյացաւ մօտ 3 միլիոն փեսօ, որ աննախընթաց արդիւնք մը կը նկատուի: Հանգանակութիւնը կը շարունակուի:

Ազգային Կեդրոնական վարչութեան նախագահ Պերկամալիի եւ Ս. Վրացեանի խօսքերով փակուեցան այս հանդիսութիւնները, որոնք վեց ժամ տեւեցին` ստեղծելով աննախընթաց ոգեւորութիւն գաղութին մէջ: Արժանթինեան կառավարութիւնը տրամադրած էր պետական նուագախումբը եւ հեռատեսիլը: Ս. Վրացեան իր փակման խօսքին մէջ մաղթեց, որ Խրիմեան երկրորդական վարժարանը դառնայ Ն. Փալանճեան նոր ճեմարան մը` Հարաւային Ամերիկայի գաղութին համար:

Յայտնենք, որ Ս. Վրացեան այս շաբթուան ընթացքին ընդունուեցաւ հանրապետութեան նախագահութեան դիւանապետին կողմէ, որ յայտնած է, թէ ան արժանթինեան պետութեան հիւրն է, միաժամանակ մեծ գովեստով խօսած է հայ գաղութին մասին: Ս. Վրացեան քանի մը օրէն պիտի ընդունուի Արժանթինի հանրապետութեան նախագահին կողմէ:

ԹՂԹԱԿԻՑ

12 օգոստոս 1963

 

Աւանդավէպ

Աղաւնիին Բոյնը

Բոլոր թռչուններուն բոյնը բոյնի կը նմանի, իսկ աղաւնիին բոյնը` մաղի, իր հաւկիթները միշտ վար կ՛իյնան եւ կը կոտրին:

Գիտէ՞ք` ինչո՛ւ այդպէս կ՛ըլլայ: Լա՛ւ, մտիկ ըրէք, որ ըսեմ…:

Շատ առաջները աղաւնին բոյն չէր շիներ: Երբ գարունը հասնէր, աղաւնին գետին կը նստէր եւ ձու կ՛ածէր: Օր մը աղուէսը մօտեցաւ անոր եւ բոլոր ձուերը կերաւ: Աղաւնին շատ յուզուեցաւ եւ վշտահար սկսաւ ըսել.

– Աղուէսը ձուերս գողցաւ, ձուերս գողցաւ…

Շատ յուզուեցաւ, մտածեց, մտածեց եւ վերջապէս որոշեց ճիւղեր հաւաքել եւ բոյն մը հիւսել:

Շիւղեր հաւաքեց, բայց ինչպէ՜ս պիտի հիւսէ, չէր գիտեր: Անտառի բոլոր թռչունները կանչեց, որպէսզի իրեն բոյն հիւսել սորվեցնեն:

Թռչունները հաւաքուեցան եւ սկսան աղաւնիին համար բոյն հիւսել: Հազիւ թէ մէկ շիւղ մը հիւսեցին, աղաւնին գոռաց.

– Գիտե՜մ, գիտե՜մ, ես ալ կրնամ ընել:

Քանի որ ինք կարող է, ինչո՞ւ ուրիշները չարչարուին:

Թռչունները ձգեցին եւ գացին:

Աղաւնին ծառին գագաթը պտոյտ կ՛ընէր, ճիւղ մը այսպէս կը դնէր: Ճիւղ մը այնպէս, բայց բոլորն ալ կը թափէին, ոչ մէկ կերպով բոյնը հիւսել կարողացաւ:

Ի՞նչ ընէ, դարձեալ թռչունները կանչեց: Թռչունները թռան եկան եւ գործի լծուեցան: Բայց դեռ հազիւ բոյնին կէսը հիւսած էին, երբ աղաւնին գոռաց.

– Ես ալ գիտե՜մ, ես ալ կրնամ հիւսե՜լ:

– Լա՛ւ, քանի որ դուն ալ գիտես, դուն հիւսէ քու բոյնդ:

Թռչունները դարձեալ թռան գացին: Աղաւնին գործի սկսաւ, բայց դարձեալ չյաջողեցաւ:

Երրորդ անգամ դարձեալ թռչունները կանչեց, բայց անոնք մերժեցին, գիտունին բան սորվեցնել չուզեցին:

Այդպիսով աղաւնիին բոյնը կիսատ մնաց մաղի պէս:

 

 

Share this Article
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )