Հաճի Մարին (Մարի Քէօյլեանի Յիշատակին)

ՇԱՀԱՆԴՈՒԽՏ

Մարի Քէօյլեան

Ծանօթ է ամէնուն, թաղեցիներուն ու նոր մարաշցիներուն` Հաճի Մարի անունով: Իր երիտասարդութեան տարիներէն զինք կոչած էին Հաճի Մարի` իբրեւ տեսակ մը փաղաքշանք հարազատներու կողմէ, որովհետեւ մանուկ հասակին գացած էր Երուսաղէմ:

Տարիներու թաւալումին հետ այս մակդիրը կը վերածուի յանգանքի հոմանիշի: Մնայուն տիտղոս մը, որուն արժանի եղաւ իր ամբողջ կեանքին ընթացքին:

Ծնած էր մարաշցի կաթողիկէ Խալխովեան ընտանիքին մէջ, ամուսնացաւ հայ առաքելական, մարաշցի Քէօյլեան ընտանիքի զաւակին` Աբրահամի հետ: Ունեցան երեք զաւակ` Արշօ, Յարութ եւ Էլօ:

Սրբոց Քառասնից Մանկանց եկեղեցւոյ դարպասին դիմացի տան մէջ կը բնակէր: Առաւօտ եւ երեկոյ Մարին կը լսէր եկեղեցւոյ կոչնակին ղօղանջը: Մանկութենէն հաւատացեալ ընտանիքի աղջիկ` սիրեց եկեղեցին, ու «մէկ ոտքը մնաց հոն»:

Հարկ չկայ շեշտելու, թէ ան եղաւ եկեղեցւոյ հաւատարիմ ծառայող: Անդամ եկեղեցւոյ Տիկնանց Յանձնախումբին, ապա տարիներու հոլովոյթին հետ` այս յանձնախումբին նուիրեալ ծառայութեան համար Սրբոց Քառասնից Մանկանց եկեղեցւոյ թաղական խորհուրդը զինք պարգեւատրեց ու մեծարեց ոսկեայ մետալով:

Հաճի Մարի եղաւ իր արմատներուն կապուած հայուհին: Եղաւ հաւատաւոր անդամը Լիբանանահայ օգնութեան խաչի «Աշխէն» մասնաճիւղին (Նոր Մարաշ – Կիլիկիա շրջան): Առանց բացառութեան` ներկայ կ՛ըլլար մասնաճիւղի ժողովներուն եւ ձեռնարկներուն: Ոչ միայն ներկայ կ՛ըլլար, այլեւ գործօն մասնակցութիւն կը բերէր կազմակերպական աշխատանքներուն:

Հաճի Մարիին միութենական երկարատեւ կեանքը փայլեցաւ նաեւ Մարաշի հայրենակցական միութեան տիկնանց  յանձնախումբին մէջ: Մնայուն ծառայութիւն մը` կազմակերպական թէ ձեռնարկներու աշխատանքներուն, ատենապետուհիի հանգամանքով: Իբրեւ աւանդապահ հայուհի`  ջանք չէր խնայեր, որ Կիլիկիոյ Մարաշ քաղաքի ընտանեկան, ընկերային եւ խոհանոցային ժառանգութիւնները մնային անխախտ: Այս կապակցութեամբ մասնագէտ էր հայկական ազգային թէ մասնաւորաբար մարաշցիներուն ճաշերուն: Նոյնիսկ իր տան մէջ կը պատրաստէր զանոնք` իբրեւ փոխանցում նոր սերունդի իր հայրենակիցներուն եւ ԼՕԽ-ականներուն:

Ամէն Նոր տարին, Մարաշի հայրենակցական միութեան հրատարակած օրացոյցները կը բաժնէր կամաւորի կարգով, իւրաքանչիւր մարաշցի ընտանիքին: Այդ յոգնութիւնը յանձն կ՛առնէր, որպէսզի ոչ մէկ հայրենակից զրկուէր միութեան նուիրած օրացոյցներէն, ուր իր կորսնցուցած հայրենի Կիլիկիոյ բարքերը եւ մշակոյթը կը յիշեցնէին ենթակային հաւատալ «Ցանկամ տեսնել զիմ Կիլիկիա»-ի հաւատքով:

Հաճի Մարին ուշադիր էր նաեւ իր թաղամասի ընտանիքներուն կարիքաւորներուն: Անոնց մասին կը տեղեկացնէր Սրբոց Քառասնից Մանկանց եկեղեցւոյ Թաղական խորհուրդի անդամներուն, Մարաշցի հայրենակցական միութեան վարչութեան, ԼՕԽ-ի «Աշխէն» մասնաճիւղի վարչութեան` ձեւով մը օգտակար ըլլալու խնդրոյ առարկայ հիւանդին, կրթաթոշակի կարիքը ունեցող աշակերտին կամ անտէր ծերունիի մը: Հաճի Մարին ապրեցաւ այս տրամադրութեամբ եւ ծառայութեամբ, իր զաւակները հետեւեցան իր օրինակին` ազգային եւ միութենական կեանքին մէջ մասնակցութիւն բերելով:

Արշօ Քէօյլեան-Վեքիլեան հետեւեցաւ մօրը, միշտ մասնակից գաղութի միութենական եւ եկեղեցասէր ծառայութեան:

Յարութ Քէօյլեան աւելի քան յիսնամեակ մը մնաց Լիբանանի հանրապետութեան նախագահի պալատին մէջ` իբրեւ լուսանկարիչ: Յաջորդական նախագահներուն պաշտօնավարութեան շրջանը բոլորած է հայու վայել հաւատարմութեամբ եւ յարգանքով, իր կարգին արժանանալով վստահութեան:

Իր պարկեշտութեամբ, անսակարկ նուիրումով Հաճի Մարին եղաւ իր շրջապատին սիրելի մայրը: Իր կեանքին վերջին քանի մը տարիներուն ծառայեց անկողինի, ոսկրաբեկումի պատճառով: Քառասուն օրեր առաջ ան հրաժեշտ տուաւ կեանքին` ետին թողած բարի յիշատակ մը, օրինակելի հայ մօր մը արժանիքներով:

Յարգանք իր յոգնատանջ ծառայութեան եւ բարի յիշատակին:

 

 

Share this Article
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )