Մելանքթոն Եւ Հայկ Արսլանեան Ճեմարանի «Նորսիկեան» Մանկապարտէզի Նորոգութիւն¬Բարեզարդում Եւ Այլ Նորութիւններ

 

 

 

 

 

 

 

 

Մելանքթոն եւ Հայկ Արսլանեան ճեմարանի «Նորսիկեան» մանկապարտէզը կը պատրաստուի նոր ու գրաւիչ արտաքինով, աւելի ապահով սարքաւորումներով օժտուած դասարաններու մէջ ընդունիլ աշակերտները:

Նորոգութեան, բարեզարդման եւ վտանգներէ կարելի եղածին չափ զերծ միջավայրի մը ստեղծման աշխատանքները արդէն իսկ իրենց աւարտին կը մօտենան: Այս մասին եւ դպրոցին մէջ յատկանշական այլ նորութիւններու մասին յաւելեալ տեղեկութիւններ ունենալու նպատակով «Ազդակ» զրոյց¬հանդիպում մը ունեցաւ Մ. եւ Հ. Արսլանեան ճեմարանի տնօրէն Տիգրան Ճինպաշեանին հետ:

Զրոյցը նաեւ առիթ եղաւ անդրադառնալու դժուարութիւններ ունեցող եւ յատուկ պարագայ եղող մանուկներուն, որոնց նկատմամբ մասնագիտական մօտեցումի ցուցաբերման նպատակով դպրոցը յառաջացուցած է մասնագէտներու յատուկ խմբակ մը, որպէսզի կարելի եղածին չափ արդիւնաւէտ ճիգ գործադրուի եւ տուեալ երեխաները կարենան իրենց տարեկիցներուն մակարդակին հասնիլ:

Հակիրճ կերպով անդրադառնալով «Նորսիկեան» մանկապարտէզի պատմականին` Տ. Ճինպաշեան ըսաւ, թէ մանկապարտէզը սկսած է գործածուիլ 1986¬էն. «ժամանակին անիկա ներկայ շէնքին մէջ չէր, այլ` դպրոցի բուն շէնքին մէջ, իսկ աւելի ուշ, երբ իրեն յատուկ շէնքի շինարարութիւնը աւարտեցաւ, փոխադրուեցաւ այնտեղ: Ինք արդէն յատուկ կառոյցով մանկապարտէզ է` 6000 քառակուսի մեթրի վրայ շինուած հսկայական կառոյց մը, միայարկ, թեք տանիքներ ունեցող  սենեակներով, իւրաքանչիւրը երկու սենեակ ունի իր առանձին հանդերձարանը, լուացարանը` տուեալ տարիքին համապատասխան չափերով եւ ձեւերով: Այս տարածքին մէջ կան բազմաթիւ պարտէզներ եւ խաղավայրեր: Նախորդ տարիներուն արդէն փոքր ու մասնակի նորոգութիւններ կատարուած էին, սակայն 25 տարի ետք անհրաժեշտութիւն դարձած էր մանկապարտէզին մէջ հիմնական նորոգութիւն ընելն ու անոր նոր կերպարանք տալը», հաստատեց ան:

 

 

 

 

 

 

 

Տ. Ճինպաշեանի համաձայն, Համազգայինի Կեդրոնական վարչութիւնը փափաքեցաւ, որ երբ նորոգութիւններու ընդհանուր ծրագիր մշակուի դպրոցին մէջ, առաջնահերթութիւնը տրուի մանկապարտէզին: «Նախորդ տարի դպրոցը դուրսէն ներկեցինք, այս տարի կ՛ուզէինք գլխաւոր շէնքը նաեւ ներսէն ներկել, բայց նախընտրութիւնը տրուեցաւ մանկապարտէզին: Բոլոր դասարաններն ու մանկամսուրը ներկուեցան վառ եւ երեխաներուն համար հաճելի գոյներով, տախտակամածները, որոնք վինիլէ յատուկ նիւթեր էին, սակայն մաշած էին, վերցուեցան, փոխարէնը նոր սարքաւորում դրուեցաւ: Մանկամսուրին աշխատանքները արդէն աւարտած են, իսկ մանկապարտէզին մէջ տակաւին ընթացքի մէջ են: Այս հսկայ տարածութեան մէջ ստեղծեցինք նոր սենեակ մը` տարեդարձներու եւ հաւաքներու յատուկ, նախապէս պատասխանատուին սենեակին մէջ կ’ընէինք այդ մէկը, ինչ որ  խանգարիչ բնոյթ ունէր, այսպիսով աւելի պատշաճ պայմաններ եւ վայր ստեղծուեցաւ:

Մօտիկ ապագային մեր երկրորդ ծառազարդ խաղավայրը որոշ փոփոխութիւններու եւ բարեզարդման պիտի ենթարկուի, յատակը պիտի կանաչազարդուի, ծառերուն տեսակները փոխուին, հեքիաթներ պատմելու տնակ ստեղծուի եւ այլն: Փակ խաղավայրին յատակը, ուր ժամանակին սալաքարեր էին, յատուկ նիւթ մը կը փակցուի, որպէսզի երեխաները երբ իյնան, չվնասուին ու չվիրաւորուին:

«Շուրջ 100 հազար տոլարի ծախս կ’ենթադրէ այս բոլորը իրականութիւն դարձնելը», հաստատեց Տ. Ճինպաշեան:

 

 

 

 

 

 

 

Դպրոցական կեանքին մէջ նման ծրագիրի մը անհրաժեշտութեան մասին խօսելով` ան ըսաւ, որ մանկապարտէզի մէջ գոյնը շատ կարեւոր է, յետոյ ապահով միջավայր պէտք է ըլլայ, վտանգաւոր վայրերը պէտք է այնպէս մը յարդարուին, որ վտանգները նուազագոյնի հասնին: Բնական է, որ երեխաները պիտի վազեն, պիտի իյնան, պիտի վիրաւորուին, բայց պէտք է ջանք թափենք, որ ատիկա նուազագոյն ըլլայ:

«Բայց եւ այնպէս արտաքինը պէտք չէ քողարկէ դասաւանդութեան եղանակին եւ աշխատանքին որակին կարեւորութիւնը: Մանկապարտէզը տեղ մըն է, ուր մանուկները կը նախապատրաստուին առաջին դասարան ըլլալու, գրել, կարդալ, մտածել, հաշուել սորվելու, եւ ասիկա  պատահականութեամբ կատարուող գործ չէ, գիտական լուրջ աշխատանք է. մենք կրնանք հպարտանալ, որ մեր մանկապարտէզի ուսուցչական  անձնակազմին 40 տոկոսը համալսարանաւարտ է, մեր բոլոր ուսուցչուհիներն ալ պատրաստուած են, մանկապարտիզպանուհիներու դասընթացքէն անցած են, բոլորն ալ վերաորակաւորման ծրագիրներու հետեւած են», նշեց տնօրէնը:

Ապա Տ. Ճինպաշեան խօսեցաւ հոգեբանէ, ընկերային ծառայողէ, ուղղավարժէ, ուղախօսէ եւ հոգեշարժունակութեան մասնագէտէ բաղկացած խումբին մասին:

«Հոգեբանին, մանկավարժին եւ ընկերային ծառայողին կողքին, այս տարի մենք ունեցանք երկու ուղղավարժներ (օրթոփեթաքոք), որոնք կը զբաղին ուշացում, դժուարութիւն ունեցող մանուկներով, յատուկ անոնց հետ աշխատանք կը տանին` զիրենք իրենց ընկերներուն մակարդակին հասցնելու համար:

Այս տարի խումբը համալրուեցաւ նաեւ մէկ օրթոֆոնիստ` ուղղախօսութեան մասնագէտով (մինչեւ հիմա մենք այս նպատակով դուրս կը ղրկէինք մեր աշակերտները, հիմա դպրոցին մէջ պիտի ունենանք այդ դրութիւնը կիրարկողը), նաեւ նոր տեսակի մասնագէտով մը` հոգեշարժունակութեան (սիքոմոթրիսիէն) մասնագէտ: Սիքոմոթրիսիթէն անծանօթ նիւթ մը չէ դպրոցներու համար: Մանկապարտէզներու մէջ յատկապէս մարզանքի եւ երաժշտութեան միջոցով միշտ ալ որոշ աշխատանք կատարուած է. նպատակը ջղային դրութեան, զգայարաններուն եւ ուղեղին միջեւ բնական հաղորդակցութիւն ստեղծելու մեթոտ է, որ չափազանց անհրաժեշտ է, որովհետեւ ատոր միջոցով է, որ երեխաները հետագային պիտի կարենան կարդալ, գրել, տրամաբանել, թուաբանութիւն ընել, գիտութիւն սորվիլ եւ այլն:

Պատասխանելով այն հարցումին, թէ ինչո՞ւ կարիքը զգացուեցաւ նման խմբակի մը յառաջացման` Տիգրան Ճինպաշեան յայտնեց. «Ժամանակին, երբ երեխաները տունէն գային, արդէն գրեթէ նման հարցեր չէին ունենար, ծնողները` իրենց երեխաներով զբաղելով, խօսելով, անոնց հետ խաղերու ճամբով արդէն իսկ այս բոլորը կը կազմաւորէին երեխաներուն մէջ, իսկ հիմա այդ մէկը չի կազմաւորուիր, ծնողները ժամանակ չունին, երեխաներն ալ չեն հետաքրքրուած: Շատ տարօրինակ է, երբեմն կը տեսնենք երեխաներ` հաւաքոյթի մը ընթացքին իւրաքանչիւրը իր ձեռքը գործիք մը առած ու նստած է միւսին կողքին: Այսպիսով իրարու միջեւ հաղորդակցութիւն, բնական կապ չկայ, բառի, շարժումի եւ խաղի միջոցով ստեղծուելիք այս բնական կապի չգոյութիւնը, որ բնականօրէն պէտք է երեխան առած ըլլայ, անբաւարար է, ուստի մենք կը փորձենք այս մէկը ստեղծել արուեստական միջոցներով:

«Նշեմ, որ ասիկա 4 տարուան մասնագիտութիւն է եւ բժշկական բաժինին մէջ նկատի առնուած է: Այս կը նշանակէ, որ վերացական չէ, այլ գիտական աշխատանք է»:

Ան բացատրեց, որ դժուարութիւն ունեցող երեխաներով զբաղող յատուկ խումբը շաբաթը անգամ մը պիտի համախմբուի, իւրաքանչիւր երեխայի պարագայի առանձին առանձին քննելու, յաջորդ շաբաթներուն անոնց հետ կատարելիք աշխատանքին բաժանումը պիտի կատարէ եւ համապատասխան ծրագիր մշակէ:

«Փաստօրէն մենք միակ դպրոցն ենք, որ այս իմաստով այսքան աշխատանք կը տանի, նաեւ ծախսալից ծրագիր մըն է, բայց այսօր ասոր կարիքը սուր կերպով կը զգացուի: Ժամանակին նման երեխաներ, եթէ շատ սուր պարագայ էին, գաղտնի ու տունը կը պահուէին, ատոնք դպրոց անգամ չէին երթար, ուրիշներ կ՛երթային յատուկ դպրոցներ. շատ ծանր պարագաներու համար ունինք «Զուարթնոց» կեդրոնը, նուազ ծանր պարագաներու համար` ՔԱՀԼ¬ը: Բայց արդի մանկավարժութիւնը կը գտնէ, որ ՔԱՀԼ յաճախելու մակարդակի կամ նոյնիսկ անոնցմէ քիչ մը աւելի կարող, սակայն դժուարութիւն ունեցող մանուկները առանձին տեղ մը դնել եւ զանոնք առանձնացնելը օգտակար չէ, որովհետեւ ապագային իրենց ընկերութեան մէջ մերումին, շաղուելուն արգելք կ՛ըլլայ:

«Արդի մանկավարժութեան համաձայն, այս երեխաները պէտք է դպրոցական բնական միջավայրի մէջ ըլլան, սակայն իրենց նկատմամբ յատուկ գուրգուրանք եւ մօտեցում պէտք է ցոյց տրուի: Այս մօտեցումը միայն մեզի յատուկ չէ, Եւրոպայէն, Միացեալ Նահանգներէն եկած ընդհանուր դրութիւն է:

 

 

 

 

 

 

 

«Այս մէկը նաեւ վախ մը կը պատճառէ մեզի, որովհետեւ կրնան նման պարագաներ ունեցող բոլոր մանուկները Ճեմարան ղրկուիլ, ինչ որ իսկապէս մեծ դժուարութիւն կը ստեղծէ: Երբ երեխաներ իր ընկերներուն հետ հաւասար չափով, նոյն կշռոյթով դասերուն չի կրնար հետեւիլ, սակայն դասարանը նստած է, ուսուցիչին համար ատիկա մեծ դժուարութիւն է, մեծ խնդիր է, որովհետեւ անոր նկատմամբ յատուկ վերաբերում պէտք է ունենայ, ինչ որ կրնայ պատճառ դառնալ, որ միւս աշակերտները տուժեն: Այդ պատճառով ալ ամէնէն կարեւորը մասնագիտական մօտեցումն է, մասնագէտները ամէն մէկը իր մարզին մէջ ո՛չ միայն իրենք երեխաներով կը զբաղին, այլ ուսուցիչներուն եւ ծնողներուն կատարած թելադրանքներով կը փորձեն ստեղծել այնպիսի միջավայր մը, որուն մէջ թէ՛ դասարանը կարենայ բնականոն կերպով աշխատիլ եւ թէ՛ այդ աշակերտը կարենայ քիչ քիչ իր ընկերներուն մակարդակին հասնիլ եւ դպրոցական բնականոն ընթացք մը ապահովել»:

Նախորդ տարիներուն տարուած աշխատանքին արդիւնքներուն մասին խօսելով` Տ. Ճինպաշեան նշեց, որ արդիւնքները լաւ եղած են, այլապէս եթէ 4-5 տարիներու ճիգը արդիւնաւէտ եղած չըլլար, մենք ասիկա զարգացնելու միտում պիտի չունենայինք: Երբ այս աշխատանքը կը սկսի փոքր տարիքէն, երբ մանկապարտէզէն ախտաճանաչումը կը կատարուի, աշխատանքը հոնկէ թափ կ՛առնէ, արդիւնքները շատ աւելի լաւ կ՛ըլլան, բացատրեց ան:

Ծնողներուն գործակցութեան, իրենց զաւակներուն յատուկ պարագայ ըլլալու իրողութիւնը ընդունելու վերաբերող հարցումի մը պատասխանելով` ան ըսաւ. «Ոեւէ ծնողք ընդհանրապէս չ՛ընդունիր կամ դժուարութեամբ կ՛ընդունի, որ իր զաւակը ընթացիկէն, սովորականէն տարբեր է, անոնց համար իրենց զաւակը խելացի է, ատակ է, փայլուն է: Կան ծնողներ, որոնց երբեմն դժուարութեամբ կը համոզենք, որ իրենց զաւակները նման հարցեր ունին: Պատահած է, որ երբ ծնողքին ըսած ենք, թէ իր զաւակը դժուարութիւն ունի, եւ թէ մենք կ՛ուզենք այդ զաւակին յատուկ ուշադրութիւն դարձնել, դպրոցէն հանած եւ այլ դպրոց տարած է: Բայց, հոս եւս կայ դրական հոլովոյթ: Ժամանակին ամօթ կը նկատուէր այս տեսակ հարցի մը գոյութիւնը, ատոր համար ալ դպրոցական արդիւնքներուն մէջ ձախողութիւնները մեծ տեղ կը գրաւէին, մինչդեռ երբ մարդիկ կը տեսնեն, որ փոքր տարիքէն տուեալ երեխաներով կը զբաղինք եւ այդ երեխաները կը բարելաւուին, ձախողութիւնները կը նուազին: Մօտեցումը սկսած է բարելաւուիլ եւ փոխուիլ, ասոնք բնական երեւոյթներ են, անցեալին ալ կային, բայց օրին կը պակսէր անոր գիտակցութիւնը»:

 

 

Share this Article
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )