ԿԱՐԷՆ ԳԷՈՐԳԵԱՆ. «ԲԵՐԴ» ՊԱՐԸ ՄԵՐ ԽՄԲԻ ՄՏԱԾՈՂՈՒԹԻՒՆՆ ՈՒ ԳԱՂԱՓԱՐԱԽՕՍՈՒԹԻՒՆՆ Է»

ԲԱՑԱՌԻԿ ՀԱՐՑԱԶՐՈՅՑ ՆԻԺՆԻ ՆՈՎԿՈՐՈՏԻ «ԿԱՄՈՒՐՋ» ԱԼՄԱՆԱԽԻՆ

ՀԱՐՑՈՒՄ.- Դուք մեր ազգի համար մեծ գործ էք կատարում: Շատ էք ճամբորդում, շփւում էք հայերի հետ, որոնք սփռուած են աշխարհով մէկ: Ին՞չ են սովորաբար խօսում, պատմում տարբեր երկրներում ապրող մեր հայրենակիցները:

ՊԱՏԱՍԽԱՆ.- Գիտէք, մեր ժողովուրդը շատ բազմաշերտ է: Մենք հնարաւորութիւն ենք ունեցել ելոյթ ունենալ ֆրանսահայերի, իրանահայերի առջեւ, մի քանի անգամ եղել ենք Իտալիայում, Սպանիա ենք մեկնել: Արեւմտահայերն այլ են, արեւելահայերը` այլ: Եւրոպայում ապրող հայերը տարբեր են: Նոյնիսկ Ռուսաստանի հայերն են ուրիշ: Նրանց բոլորին միաւորում է Հայաստանի կարօտը: Այդ մարդիկ ապրում են տարբեր պայմաններում, սակայն նրանց մարմնում ապրում է հայը: Իւրաքանչիւր հայի մօտ առկայ է հայկական դաստիարակութեան իր մասնիկը: Ինձ համար նշանակութիւն չունի, թէ որտեղ է ապրում հայ մարդը: Կարեւոր է, որ շատ հայրենասէրներ լինեն: Հայրենասիրութիւնը մէկ օրուայ ընթացքում չես փոխանցի: Հիւրախաղերի ժամանակ մեր հայրենակիցները յաճախ պատմում են, թէ որքան շատ են սիրում մեր երկիրը, թէ ինչպէս են կարօտում: Նման խօսակցութիւնների ժամանակ ես նրանց մէկ հարց եմ տալիս, իսկ դուք հասկանո՞ւմ էք մեր միջեւ եղած տարբերութիւնը, այսինքն մեր պարային խմբի եւ ձեր` արտերկրում ապրող քաղաքացիների միջեւ: Տարբերութիւնն այն է, որ դուք սիրում էք այդ երկիրը, իսկ մենք պաշտպանում ենք այդ երկիրը: Մարդիկ սկսում են արդարանալ, որ մենք քսան տարի առաջ եկանք այստեղ, որովհետեւ հայրենիքում հնարաւոր չէր ապրել եւ այլն: Ի պատասխան նրանց, ես պատմում եմ, թէ ինչպէս 90-ական թուականներին, երբ մեզ հրաւիրել էին Ֆրանսա` «Նայիրի» եւ «Աղթամար» պարային համոյթների հետ աշխատելու, մենք հնարաւորութիւն ունէինք մնալու եւ մեր  աշխատանքը սփիւռքում շարունակելու: Բնականաբար մենք այդպէս չվարուեցինք եւ վերադարձանք մեր տառապած Հայաստանի գիրկը: Վերադարձանք մեր հայրենիքի համար ամենածանր տարիներին, կանգնեցինք նրա կողքին եւ ըստ արժանւոյն յաղթահարեցինք բոլոր դժուարութիւնները: Մեր երեխաները պարապել են մոմի լոյսի տակ եւ տաքացել վառարանների միջոցով: Չէ՞ որ դրանից աղէտալի ոչինչ չեղաւ: Իւրաքանչիւր պարող մի վառելափայտ էր բերում վառարանի համար: Փայտերի քանակից մենք գիտէինք, թէ քանի պարող է մասնակցում պարապմունքներին: Եթէ հաշւում էինք եւ ստացւում էր 33, այլ ոչ թէ 34 վառելափայտ, ապա իսկոյն հասկանում էինք, որ պարողներից մէկնումէկը բացակայում է: Հասկանում էք, հնարաւոր չէ մէկ օրում այդպիսի համոյթ ստեղծել, չի կարելի դա անել կախարդական փայտիկի օգնութեամբ: Այդ աշխատանքը իրականացուել է տասնամեակներ շարունակ: Կարող եմ ասել, որ մեր աշխատանքը գնահատուել է ինչպէս Հայաստանում, այնպէս էլ նրա սահմաններից դուրս: Ընդ որում, մեր աշխատանքը գնահատանքի է արժանացել ամենաբարձր մակարդակներում, այդ թւում` պետութեան առաջին դէմքերի կողմից: 2009 թ. Հայաստանի նախագահ Սերժ Սարգսեանի հրամանագրով «Բերդ» պարային համոյթն արժանացաւ Հայաստանի Հանրապետութեան վաստակաւոր պարախմբի պատուաւոր կոչման:

Հ.- Պարո՛ն Գէորգեան, երբ յայտնւում էք Հայաստանի սահմաններից դուրս, ի՞նչ զգացումներ են ձեզ համակում, ի՞նչ էք զգում: Կա՞յ ցաւի, կարեկցանքի զգացում այն հայերի նկատմամբ, որոնք ճակատագրի կամքով յայտնուել են երկրագնդի տարբեր կէտերում:

Պ.- Անկեղծ ասած` սփիւռքը նաեւ մեր ցաւն ու դժբախտութիւնն է: Չէ՞ որ սփիւռքը լաւ կեանքից չի առաջացել: Երբեք չէի ցանկանայ, որ մենք սփիւռք ունենայինք: Կը ներէք, բայց ինչո՞ւ մենք պէտք է գանք Նիժնի Նովկորոտ եւ համերգ տանք, որպէսզի հայը հայ մնայ: Ինչո՞ւ մեր ստեղծագործական մտաւորականութիւնը պէտք է նման նպատակ հետապնդի: Ինչո՞ւ ենք մենք այսպէս սփռուած աշխարհով մէկ: Եր՞բ կը գայ այն օրը, երբ բոլոր հայերը կը հաւաքուեն մէկ ընդհանուր, հարազատ տանիքի տակ եւ կը կարողանան արարել իրենց երկրի համար: Տասնամեակներ պէտք է անցնեն, որպէսզի մարդիկ այս բոլորը հասկանան: Կարծում եմ, որ այսպիսի մտածողութեան կարելի է հասնել նաեւ նման արտագնայ համերգների միջոցով: Անհրաժեշտ է, որ մեր երիտասարդութիւնը ընկալի, թէ ինչպիսի դրսեւորումներ կարող են ունենալ հայկական մշակոյթը, երաժշտութիւնը, պարերը: Այսօր մեր հայրենակիցները պէտք է մեծ ջանքեր թափեն իրենց մայրենի լեզուն եւ հաւատքը պահպանելու համար: Եթէ սփիւռքում կորցնենք հայոց լեզուն, կարող ենք համարել, որ կը կորցնենք նաեւ հայութիւնը: Ինձ համար շատ կարեւոր է, որ հայը խօսի եւ մտածի հայերէն: Տայ Աստուած, որ մի գեղեցիկ օր Նիժնի Նովկորոտում ապրող մեր բոլոր հայրենակիցները նստեն, խորհեն ու վճռեն, որ վաղը բոլորը միասին վերադառնալու են Հայաստան: Պատկերացրէք, որ Հայաստանի որեւէ մասում կ՛ապրեն Նիժնի Նովկորոտի հայերը, մէկ այլ մասում` Տոնի Ռոստովի, եւ այսպէս ամբողջ սփիւռքի հայերը: Իսկ ինչո՞ւ եմ ասում, որ նրանք ապրեն առանձին շրջաններում. ուղղակի այդպէս մարդիկ իրենց աւելի յարմարաւէտ եւ վստահ կը զգան: Եւ ամենակարեւորը, բոլորը հայրենիք կը վերադառնան իրենց հմտութիւններով, տաղանդով, իրենց մշակոյթով, մտածողութեամբ. ի՛նչ հրաշալի կը լինի (ծիծաղում է):

Հ.- Պարո՛ն Գէորգեան, ուզում եմ նշել, որ շատ հայեր ցանկանում են վերադառնալ Հայաստան: Պարզապէս նրանց խանգարում են այն խօսակցութիւնները, որ հայրենիքում վատ է, աշխատանք չկայ, ելեկտրական հոսանքը թանկ է եւ այլն:

Պ.- Ամէն ինչ կախուած է մարդու ցանկութիւնից: Ես համաձայն չեմ այն քաղաքացիների հետ, որոնք ասում են, թէ Հայաստանում աշխատանք չկայ: Հայաստանում շատ աշխատանք կայ: Այստեղ եւս աշխատանք չի լինի, եթէ մարդիկ չաշխատեն: Եթէ երկրում հող կայ, ուրեմն այնտեղ անպայման աշխատանք կայ: Եթէ արտագաղթն աւելանում է, ապա աշխատանքն էլ, համապատասխանաբար կրճատւում է: Ով փնովում է մեր երկիրը, ուզո՞ւմ է ասել, որ Ռուսաստանում լա՞ւ է: Ի՞նչ է, ապրուստի պայմաններն այստեղ աւելի լա՞ւն են, կամ ելեկտրական հոսանքը աւելի էժա՞ն է: Իւրաքանչիւր երկիր ունի իր թերութիւնները: Երկիրը հզօր է իր մեծ եւ ուժեղ բնակչութեամբ: Մի մոռացէք, որ ընդամէնը քսան տարի է, որ Հայաստանը դարձել է անկախ երկիր: Կրկնում եմ, որպէսզի մեր երկրում ամէն ինչ լաւ լինի, պէտք է տասնամեակներ անցնեն: Ես երբեք չեմ ցանկանայ ապրել հայրենիքից դուրս: Ես ծնուել եմ Երեւանում, ապրում եմ Երեւանում եւ պիտի ապրեմ ու արարեմ մեր մայրաքաղաքում: Գիտէք, մենք նման հայրենասիրական ոգով դաստիարակում ենք նաեւ մեր ուսանողներին: Մշտապէս յիշեցնում ենք նրանց, որ պէտք է սիրել հայրենիքը: Նոյնիսկ հետեւում ենք, որ միմեանց հետ շփուելիս ոչ մի ժարկոն չօգտագործեն, այլ հնչի միայն մաքուր գրական հայերէնը:

Հ.- Պարո՛ն Գէորգեան, դուք որպէս Հայաստանի Հանրապետութեան մշակոյթի վաստակաւոր գործիչ` ինչպէ՞ս էք պատկերացնում մեր երկրի մշակութային ապագան:

Պ.- Այսպէս շարունակուելու դէպքում մեր արուեստը լաւ ապագայ չի ունենայ: Այս թեման Հայաստանում ամէն օր արծարծւում է տարբեր մակարդակներով: Մեր արուեստը պետական հոգածութեան կարիք ունի: Եթէ պետութիւնը թիկունք չկանգնի ժողովրդական արուեստին, ապա այդ արուեստին կործանում է սպասւում: Մէկ կամ երկու անհատներով արուեստը հնարաւոր չէ պահպանել: Մշակոյթը պահպանւում է պետութեան կողմից: Ինչ վերաբերում է մեզ, ապա մենք այդ արուեստի կրողներն ենք: Մեր երկիրն այսօր պէտք է անյապաղ միջամտի այս դժուարին գործընթացին: Պետական մարմինները պէտք է ճիշդ առաջնահերթութիւններ սահմանեն հասարակութեան մէջ: Ես չեմ ասում, որ այն մարդիկ, որոնք կատարում են այդ երգերը, վատն են, ոչ, ես ասում եմ, որ նրանց երգերը ցածրորակ են, դրանք տարածելը վատ է: Գտնում եմ, որ այդ կարգի երգիչներն ու երգչուհիները պէտք չէ հանդէս գան մեծ բեմերում: Նրանց տեղը ճաշարաններում է: Ոչ ոք չի ասում, որ հարսանիքներում միայն «Մշոյ խըռ» պարէն: Հէնց այնտեղ է, որ պէտք է հնչի թեթեւ եւ ոչ լուրջ երաժշտութիւն: Երբեմն այնպիսի տպաւորութիւն եմ ունենում, որ ասես Հայաստանում պայքարում եմ ինչ-որ աղանդի դէմ: Ուզում եմ տարածել ժողովրդական արուեստը, սակայն կան մարդիկ, որոնք խանգարում են: Դա նման է 1915 թուականին, երբ թուրքերը բողոքում էին, որ Կոմիտասը հայկական արուեստ է քարոզում: Միակ բանը, որն ինձ ուրախացնում է, այն է, որ Հայաստանում այդ մակարդակի երգիչ-երգչուհիներին արգելել են ելոյթ ունենալ պետական բեմերում:

Հ.- Իսկ ինչպէ՞ս է դասաւորւում ձեր պարողների կեանքը պարային ասպարէզը աւարտելուց յետոյ:

Պ.- Մեր պարողների 30-40 տոկոսը պարային ասպարէզը աւարտելուց յետոյ աշխատում է մեր սթիւտիոներում կամ մեր պարային կենտրոններում: Ի հարկէ, մենք օգնում ենք նրանց աշխատանքի տեղաւորման հարցում: Մեզ մօտ կան այնպիսի շրջանաւարտներ, որոնք արդէն իրենց համոյթներն ունեն, իւրաքանչիւրը բաղկացած` 100-120 հոգուց: Եւ որքան շատ լինեն նման խմբակները, այնքան աւելի լաւ: Ես, որպէս Հայաստանի պարարուեստի եւ պարագէտների միութեան նախագահ, միայն ողջունում եմ այդ գործը: Չէ՞ որ, եթէ երեխան զբաղուած լինի, ուրեմն նրա ազատ ժամանակը ճիշտ է կազմակերպուած: Հետագայում, զբաղուածութեան ապահովման համար, մեր պարողները հազուադէպ են այլ մասնագիտութիւն ձեռք բերում: Ոմանք տարբեր ուսումնական հաստատութիւններում պարարուեստ են դասաւանդում:

Հ.- Պարո՛ն Գէորգեան, իսկ դուք ինչպէ՞ս էք վերաբերում այն բանին, որ հայկական պարարուեստի շատ ուսուցիչներ փոխում են ժողովրդական պարի իսկական էութիւնը եւ դրանք վերածում ժամանակակից պարի:

Պ.- Ես կողմնակից եմ պարի ազգային բեմադրմանը, այսինքն նախընտրում եմ ազգային մտածողութիւնը: Ընդհանրապէս, աշխարհում գոյութիւն ունի ֆոլքլորի երկու տեսակ: Դրանցից մէկը ոճաւորուած ֆոլքլորն է` ձեւափոխուածը, իսկ միւսը դասական ֆոլքլորն է, այսինքն այնպիսին, ինչպիսին որ կայ: Բայց հիմա չեմ ուզում խօսել հայկական պարի ֆոլքլորի պատմութեան մասին, քանի որ շուրջ հինգ տարի  դասախօսութիւն եմ կարդում այդ մասին, եւ թեման անսպառ է: Ես դատաւոր չեմ, սակայն եթէ աշխատէի օրէնսդիր մարմնում, ապա օրէնք կը գրէի պարային վարպետութեան մասին, եւ բոլոր նրանց, ովքեր իրենց վրայ պատասխանատուութիւն վերցնելով աղաւաղում են հայկական ժողովրդական պարի էութիւնը,  մահուան կը դատապարտէի: Եւ յատկապէս այն պարուսոյցներին, որոնք հայկական ժողովրդական ստեղծագործութեան քօղի տակ փորձում են այլ բան յօրինել: Եթէ երեք հազար տարուայ ընթացքում մենք փորձէինք փոխել հայկական պարի պատմութիւնը` մի տեղ մի բան աւելացնելով կամ մէկ այլ տեղ, ընդհակառակը` հանելով, ապա համոզուած եմ, որ այսպիսի արուեստ չէինք ունենայ: Ն. Ք. 3-2-րդ հազարամեակներում գոյութիւն են ունեցել նախաքրիստոնէական տարբեր  սրբավայրեր: Այդ ժամանակ առասպելները ներկայացուել են թատերականացուած ձեւով: Տիգրանակերտում խաղացել են Եւրիպիդեսի «Բաքոսուհիները», այնտեղ կար ամփիթատրոն եւ բոլոր գործողութիւնները կատարւում էին բեմի վրայ: Ի դէպ, արդէն Ն. Ք. 1-ին դարում դրանց մասին վկայութիւններ կային: Պէտք է կրկին նշեմ, որ ես պարերի ազգային բեմադրման կողմնակից եմ: Անձամբ հաւաքել եւ ուսումնասիրել եմ մեր ֆոլքլորը: Մեր ֆոլքլորից պէտք է վերցնել լաւագոյն շարժումները եւ դրանք վերածել բեմական արուեստի: Իսկ պարուսոյցները պէտք է մտածեն, թէ ինչպէս ճիշդ ձեւով դրանք ներկայացնել հանդիսատեսին: Այն, ինչ ներկայացուեց Նիժնի Նովկորոտի հանրութեանը, դա հէնց ազգային ոճն էր` վերածուած բեմական ձեւի: Իսկ դասական ֆոլքլորը իմ տարերքն է: Քսան տարուայ ընթացքում ամբողջ Հայաստանով մէկ (եւ ոչ միայն), Դաշտադէմից մինչեւ Զոլաքար,  ես աւելի քան 400 պար եմ  հաւաքել: Պէտք է ասել, որ դասական ֆոլքլորը իմ կեանքի մասնիկն է, իմ կենսագրութեան մի մասը: Ես չեմ կարող հայկական ժողովրդական պարերը հանդիսատեսին ներկայացնել այն տեսքով, որով հայ ժողովուրդը ժառանգութիւն է ստացել, քանի որ դրանք որոշ չափով ձանձրալի եւ անհասկանալի կը լինէին, հետեւաբար հանդիսատեսի կողմից չէին ընդունուի: Տուեալ պատմական ժամանակաշրջանի պարային տարրերը պէտք է խելացի, որոշ չափով իմաստուն կերպով ներկայացնել: Չէ՞ որ, երբ ժողովուրդը պարել է հարսանեկան, կրօնական, ծիսական, պաշտպանական եւ սրբազան պարեր, դրանք բեմի համար չի կատարել: Պարային բոլոր ծիսակատարութիւնները տեղի են ունեցել որոշակի տեղերում եւ որոշակի ժամանակահատուածում: Դրանք որոշակի իմաստ են ունեցել:

Հ.- Պարո՛ն Գէորգեան, դուք ամբողջովին նուիրուել էք հայկական ժողովրդական պարի հիմքերի պահպանմանը: Ի վերջոյ, ի՞նչ է ձեզ համար հայկական ժողովրդական պարը:

Պ.- Չեմ կարող սպառիչ պատասխան տալ այս հարցին: Շատ բարդ հարց է… Հայկական պարը իմ ապրելակերպն է: Այն իմ կեանքի արուեստն է, գիտութիւնն ու փիլիսոփայութիւնը: Այն իմ բնաւորութեան գիծն է, իմ նախնիների պատմութիւնը: Այն, ինչ գոյութիւն ունի մեր պատմութեան մէջ, այդ բոլորը կարելի է տեսնել մեր պարերի մէջ: Ի մի բերելով` ասեմ, որ ես պարի մէջ եմ, իսկ պարը` իմ մէջ:

Հ.- Պարո՛ն Գէորգեան, առաջիկայում ի՞նչ ծրագրեր ունի «Բերդ» պարային համոյթը:

Պ.- «Բերդ» պարային համոյթը յունիսին տասը օրով մեկնելու է Փեքին` մասնակցելու Չինաստանում անցկացուող Հայաստանի օրերին: Յուլիսին, մէկ ամսով մեկնելու ենք Իտալիա, իսկ նոյեմբերին մասնակցելու ենք միջազգային փառատօնի: Նաեւ ելոյթներ ենք նախատեսել հայկական սփիւռքի համար` Մոնրէալում եւ Թորոնթոյում:  Նշեմ, որ Փեքին մեկնելու ենք բոլորովին նոր ծրագրով, որտեղ մեր ելոյթի համար յատկացուել է 45 րոպէ: Ինչ վերաբերում է Իտալիային, ապա այնտեղ ծրագիրը բաղկացած է երկու մասից` իւրաքանչիւրը 1 ժամ 10 րոպէ տեւողութեամբ: Բացի այդ, այս տարի փափաքում եմ հայկական հարսանեկան պար բեմադրել` մօտաւորապէս 14 րոպէ տեւողութեամբ: Եթէ ամէն ինչ յաջող ստացուի, ինչպէս նախատեսել եմ, ապա այն շատ դիտարժան կը լինի: Պարն առաջին անգամ կը ներկայացուի Հայաստանի հանդիսատեսի ուշադրութեանը: Վերոնշեալից բացի, նաեւ նախապատրաստւում ենք մեր համոյթի 50-ամեայ յոբելեանին:

Հ.- Անկասկած, հարսանեկան պարով դուք շարժեցիք մեր ընթերցողների հետաքրքրութիւնը: Ինքս մեծ հաճոյքով կը ցանկանայի լինել Հայաստանի հանդիսատեսների շարքում: Պարոն Գէորգեան, իսկ ինչպէ՞ս են վերաբերում նման հեռաւոր եւ բաւականին երկարատեւ ուղեւորութիւններին պարողների ծնողները:

Պ.- Գիտէք, ծնողները բացարձակ վստահութիւն ունեն իմ եւ եղբօրս` համոյթի տնօրէնի նկատմամբ: Չէ՞ որ այդ ճամբորդութիւնները ծնողների երազանքն են, որոնք ցանկանում են տեսնել իրենց աշխատանքի արդիւնքը: Հիւրախաղերն ու շրջագայութիւններն այլ երկրներ խօսում են պարողների ժողովրդականութեան մասին: Եթէ արուեստագէտը չի շրջագայում եւ մնում է միեւնոյն տեղում, ուրեմն նրա արուեստը ոչ մէկին պէտք չէ:

Հ.- Այսօր շատ պարային խմբերում ուսուցանում են «Բերդ» պարը: Ին՞չ էք կարծում, իւրաքանչիւր արհեստավարժ պարող ի վիճակի՞ է պարել «Բերդ» պարը:

Պ.- Ի հարկէ, շատերը չգիտեն, որ «Բերդը» մեր ժողովրդի հնագոյն պարերից մէկն է: «Բերդը» մեր պարարուեստի այցեքարտն է: Իր ակունքներով այն հասնում է նախաքրիստոնէական ժամանակները` գմբէթի խաղէ անուամբ պար-խաղին, որը տարածուած է եղել Վասպուրականում` պատմական Հայաստանի մարզերից մէկում: Շատերին թւում է, որ միայն ուսերի վրայ կանգնելով նրանք բերդ են պարում: Սակայն այդպէս չէ: Այս պարն այնպէս պէտք է պարել, որպէսզի հանդիսատեսը զգայ այդ ամրոցի ողջ հզօրութիւնը: Այդ տղաները հանդիսատեսին պէտք է անառիկ ամրոց յիշեցնեն: «Բերդ» պարը սրբազան, պաշտպանական պար է: Տարուայ մէջ այն պարել են մէկ անգամ` պտղաբերութեանը նուիրուած տօնակատարութեան ժամանակ: Այս պարը երեքհազարամեայ պատմութիւն ունի: «Բերդ»ը մեր խորհրդանիշն է. մեր մենահամերգները սկսում եւ աւարտում ենք հէնց այս պարով: Դրանով մենք հանդիսատեսին յիշեցնում ենք, որ նրանց առջեւ հանդէս եկաւ «Բերդ» պարային համոյթը: Եւ, ընդհանրապէս, «Բերդ» պարը մեր խմբի մտածողութիւնն ու գաղափարախօսութիւնն է:

Հ.- Պարո՛ն Գէորգեան, հրաշալի է, երբ  երկու եղբայր, ուս-ուսի տուած, այսպիսի հայրենանուէր գործով են  զբաղւում: Դա ձեր հայրիկի ցանկութի՞ւնն էր, որպէսզի միասին նման դժուարին ստեղծագործական գործունէութիւն ծաւալէք:

Պ.- Ես եւ եղբայրս` Ստեփան Գէորգեանը, մի մարմին ենք, ապրում ենք միեւնոյն մտածողութեամբ, միեւնոյն գաղափարներով: Նա իր ցանկութեամբ վարում է մեր համոյթի վարչաֆինանսական գործերը եւ երկար տարիներ «Բերդ» համոյթի տնօրէնն ու արտադրիչն է: Հայրս սրա հետ կապ չունի: Եղբայրս բազմիցս է ասել, որ «Բերդ» համոյթը պէտք է ապրի: Ինչպէ՞ս կարող էինք չշարունակել մեր հայրիկի գործը: Մենք պէտք է առաջ գնայինք եւ նոր բարձունքներ նուաճէինք: Ընդ որում, պէտք է նշեմ, որ համոյթի գոյութեան այս բոլոր տարիներին մենք ոչ մի հովանաւոր չենք ունեցել: Քառասունհինգ տարուայ աշխատանքի ընթացքում ոչ ոք քառասունհինգ լումայ չի նուիրել մեր համոյթին: Ինքներս ենք դուրս գալիս բոլոր բարդ իրավիճակներից: Ամէն ինչ մենք ենք վաստակում, ինչպէս անում են իսկական արհեստավարժները: Ի դէպ, այն հագուստները, որոնք հանդիսատեսը տեսնում է բեմի վրայ, շատ թանկ արժեն:

Հարցազրոյցը վարեց` ԼԻԱՆԱ ԶԱՔԱՐԵԱՆԸ
«Կամուրջ» ալմանախի գլխաւոր  խմբագիր

Թարգմ.` Ռ. ԱՒԱԳԵԱՆԻ

(Յապաւուած)
(Շար. 2 եւ վերջ)

Share this Article
CATEGORIES