50 Տարի Առաջ (1 Նոյեմբեր 1963)
Տոմսեր
Հայ Չէ…
– Անունդ ի՞նչ է բարեկամ…
– Հէյկ…
– Հօ, այր, յի, կեն – Հայկ…
– Ատիկա եղաւ Հայկ, իմ անունս Հէյկ է…
– Մականո՞ւնդ…
– Ճէյքոպիըն…
– Յի, այբ, ո, բեն, եչ, այբ, նու… Յակոբեան:
– Ո՛չ, ճէյ, էյ, սի, օ, պի, այ, էյ, էն-Ճէյքոպիըն…
– Լա՛ւ, ո՞րտեղացի ես…
– Նիւ եորքցի…
– Օ՜, ես ալ կարծեցի, թէ գոնիացի ես, ներողութի՛ւն…
– Գոնիա ծնած եմ, բայց քսան տարեկանիս Նիւ Եորք եկած եմ…
– Ուրեմն քսան տարեկանին Գոնիայէն Նիւ Եորք հասնողը եւ քսան տարի Նիւ Եորք բնակողը նիւ եորքցի՞ կ՛ըլլայ…
– Տիրացու եղա՞ծ ես…
– Այո՛, քանի՜ անգամ Դանիէլը կարդացած եմ…
– Հապա ի՞նչ կ՛ըլլայ…
– Ներողութի՛ւն, մի՛ բարկանար. ո՞ր եկեղեցին մկրտուած ես:
– Քեզի կ՛ըսեմ մարդու չըսես: Ս. Աստուածածին եկեղեցին:
– Հայրդ, մայրդ հա՞յ էին…
– Այո՛, բայց թուլբերանութիւն չընես, ասոր անոր:
– Հայերէնը ո՞ւր սորված ես…
– Մինչեւ հիմա մարդու բան ըսած չէի այդ մասին, բայց քեզի ըսեմ – Գում Գափուի մայր վարժարանը:
– Տիրացու եղա՞ծ ես…
– Այո՛, քանի՜ անգամ Դանիէլը կարդացած եմ…
– Հայրդ ի՞նչ գործ կ՛ընէր…
– Քահանայ էր…
– Ուրեմն Տէրտէրի տղայ ես. այսինքն երկու անգամ հայ…
– Սո՛ւս, չորս կողմէն կը լսեն…
– Հայերէն կարդալ, գրել գիտե՞ս…
– Գիտեմ, բայց հարցնողին «չեմ գիտեր» կ՛ըսեմ…
– Ինչո՞ւ…
– Յաճախորդ կը կորսնցնեմ…
– Հայերէն գիրքեր, թերթեր կը կարդա՞ս…
– Խե՜նթ եմ…
– Տան մէջ ի՞նչ լեզու կը խօսիք…
– Անգլերէն…
– Զաւակներուդ հայերէն սորվեցուցա՞ծ ես…
– Ապո՞ւշ եմ, հայերէն գիտցողը անօթի կը մնայ…
– Հայկական հանդէսներու կ՛երթա՞ս…
– Ո՛տք չեմ կոխեր…
– Մեր ազգին դրամ կու տա՞ս:
– Ազգ կա՞յ որ դրամ տամ…
– Հայերէն երգեր գիտե՞ս…
– Վա՜յ հայե՞րն ալ երգ ունին եղեր, չէի գիտեր…
– Հայ բարեկամներ ունի՞ս…
– Հեռո՜ւ… Ես, միայն ամերիկացիներուն հետ կը նստիմ, կ՛ելլեմ…
– Գիտե՞ն, որ ծնունդով հայ ես…
– Մա՛րդ չի գիտեր…
– Չե՞ն հարցուցած…
– Հարցուցած են, բայց…
– Եկուր սա կենսագրութիւնդ ամփոփենք – Գոնիա ծնած ես… հայրդ, մայրդ հայ… Մկրտուած ես հայոց եկեղեցին… Հայերէն գրել, կարդալ գիտես, անունդ Հայկ… Մականունդ` Յակոբեան, բայց չես ընդունիր թէ հայ ես, այնպէ՞ս է…
– Եղբա՛յր, ես հայ չեմ, ամերիկացի եմ…
– Ապացո՞յց…
– Ա՛ռ սա փաշափորթս աչքդ խոթէ…
Հիմա համոզուեցա՞ր…
– …՞
ԵՒՐՈՊԱՑԻ