Երիտասարդական Ոսպնեակ. Պաշտպանել Գիտնանք Հայոց Անփոխարինելի Մերօրեայ Այրուձին (28 Յունուար)

ՀԱՄԲԻԿ ՊԻԼԱԼԵԱՆ

«Պատերազմի դէպքում, ղարաբաղեան եռագոյնը կը յայտնուի Պաքւում` նախագահի նստավայրի վերեւում եւ բոլոր կարեւոր հաստատութիւնների գլխավերեւում»:

Դաւիթ Բաբայեան
(Լեռնային Ղարաբաղի նախագահի
մամլոյ քարտուղար)

hampig-(2)Կրնայ ըլլալ, որ Արցախի պետական ներկայացուցիչին խօսքը, կեցուածքն ու պատգամը, շատերու համար զարմանալի թուի, իսկ ուրիշներու` քիչ մը չափազանցուած, զգացականութեամբ պարուրուած եւ կամ` իրականութեան չհամապատասխանող արտայայտութիւն մը, ինչ որ միմիայն կը ծառայէ ներքին սպառումի:

Այդ շատերու կարգին հաւանաբար գտնուին նաեւ հայեր, որոնք այլապէս խաբուսիկ եւ պատրանքով շղարշուած կարգախօսներ նկատեն ըսուածները, եւ, հեղ մը հայեացք ու այլ առիթով ժպիտ մը փոխանցելով իրենց շրջապատին, մնան սովորական կեանքի մը թաւալքին հաւատացող ճանապարհորդները:

Հայ քաղաքական միտքն ու ազգային գաղափարախօսութեան ականջալուր մտածողութիւնը ճիշդ, տեղին եւ նպատակային է նկատեր իւրաքանչիւր յունուարի 28-ին տօնակատարել հայոց բանակի օր-ը` վերանկախ հայրենիքի երկնակամարին տակ ու հայոց սէգ Արարատի յուզախառն, բայց հպարտ հայեացքներուն ներքեւ:

Երբ ակնարկութիւն կը կատարենք հայոց բանակին, բնական մղումով եւ առանց երկմտանքի խօսքը կը վերաբերի Հայաստանի եւ Արցախի սահմանները պաշտպանող տարբեր զօրամիաւորներու, գունդերու եւ հրամանատարութիւններու, որոնց մարտունակութեան, արհեստավարժութեան եւ ոգեկան դաստիարակութեան արժեչափերը  խարսխուած են հայրենի սրբազան հողի ակունքներուն մէջ, եւ էապէս կը սնանին ազգային փառահեղ անցեալի սխրանքներու մեծութեամբ:

Այլ ասած, դեռ վաղեմի դարերէն եկող եւ հայոց բանակի պատմութեան եւ քաջագործութիւններուն վերաբերող իւրաքանչիւր դրուագ, խորքին մէջ կը հանդիսանայ հայ ժողովուրդի ցեղային առանձնայատկութիւններուն ամէնէն վճիտ եւ բիւրեղացած արտայայտութիւնը, որով  միա՛յն պէտք է հպարտանալ եւ ոգեւորուիլ առյաւէտ:

Փաստօրէն, հայոց բանակի զինուորագրեալներու իրերայաջորդ փաղանգներ` Մեծն Տիգրանի օրերէն մինչեւ Մամիկոնեանք,  Ղարաբաղի մելիքութիւններու ժամանակաշրջանէն մինչեւ ֆետայական շարժումներ, Հայաստանի անկախութեան կերտում, մանաւանդ` մերօրեայ Արցախեան գոյամարտի յաղթանակներու պարծանք… Այս բոլորը ասպետական ոգիի, արիութեան եւ անձնազոհութեան  ամէնէն տիպար օրինակներու վաւերագրութիւնը կերտած են, նոյնինքն թշնամիներուն իսկ խոստովանութեամբ, երբ անոնք ականատեսի վկայութեամբ գովքը կը հիւսեն հայ ազատամարտիկի հայավայել վերաբերումին` վիրաւոր թշնամիին օգնութեան հասնելով, գերիին հետ մարդկայնօրէն վարուելով, իսկ այլազգի տարեցին, կիներու թէ փոքրերու հանդէպ առանձնապէս գուրգուրանք տածելով:

Այսօր, Հայաստանի անկախութենէն աւելի քան քսան տարի ետք ազգը համակ ականատես է հայոց բանակի կազմաւորման, առաւել հզօրացման, մարտունակութեան ամրապնդման, արհեստավարժօրէն  եւ գիտականութեամբ սպառազինման, մէկ խօսքով` բանակաշինութեան գրեթէ ամէնօրեայ գործընթացներու հաստատման: Սակայն ցաւ ի սիրտ, յամեցող են տակաւին տխուր դէպքեր, հատուկենտ պատահարներ, սպանութեան թէ ծեծի թրքավարի արարքներ, թէեւ հազուադէպօրէն, սակայն, կը շարունակեն իրենց ներկայութիւնը ունենալ եւ տարբեր մտահոգութիւններու տեղիք տալ:

Բարեբախտաբար, որոշ եղելութիւններու մասին հանրութիւնը, ինչու չէ ամբողջ հայութիւնը իրազեկ կը պահուին, թափանցիկութեամբ քննութիւններ կը կատարուին, իրաւապահ մարմիններ անկաշկանդ կ՛աշխատին, պատժական տնօրինումներ կը սահմանուին, ինչպէս նաեւ` պաշտպանութեան նախարարի իսկ հաստատումով` ամէն ճիգ ի գործի կը դրուի, պայքարելու եւ վերացնելու ամէն յոռի երեւոյթ թէ փողոցային բարք, հայոց բանակի կենսունակութիւնն ու գաղափարայնութիւնը պահելու եւ պահպանելու համար, ինչ որ ինքնին ոգեշնչող, կենարար եւ առողջ նախանձախնդրութիւն պէտք է նկատել` հայ քաղաքական ու զինուորական մտքի անդաստանին վերաբերող:

hampig-(1)Եթէ երբեք հաւատացողն ենք ազգային շունչի եւ գաղափարական հայեցակարգերու անգնահատելի արժէքին, բայց մանաւանդ գիտակից ենք հայ պետականութեան անփոխարինելի դերակատարութեան, ապա հայոց բանակի հզօրանքն ու կայացումը առաջնահերթ եւ անյետաձգելի հրամայականներ են, որոնց համար հարկ է ամբողջ ազգին նիւթական ու բարոյական աջակցութիւնն ու թիկունքը ապահովել:

Չէ՞ որ դարեր շարունակ մնացինք անոր բազուկին, նեցուկին եւ ներկայութեան կարօտով մտամոլոր:

Չէ՞ որ բարբարոս թշնամին` թուրքն ու թրքութիւնը, դարերու լայնքին մեզ` ազգովին ուզեցին ստրկութեան մէջ պահել, հարուածել, ղեկավարել եւ հիմնովին կործանել ազատութեան շունչի ամէն մտածում եւ մարտունակութեան ամէն թռիչք:

Չէ՞ որ Մամիկոնեան տոհմի ժամանակներէն մեզի ժառանգ է մնացեր հայոց բանակի եւ սպարապետի գերազանց տիպականութիւնը:

Չէ՞ որ առանց այս ամրոցին` բանակ ունենալու հասկացողութեան, նոյնիսկ յաղթանակներն անգամ մոռացութեան կը մատնուին` պատճառ դառնալով ազգերու բնաջնջումին:

Չէ՞ որ հայրենիքի պաշտպանութեան եւ ազգի անվտանգութեան միակ երաշխիքը բանակն է` իր արհեստավարժի ստորաբաժանումներով:

Չէ՞ որ հայը անոր բացակայութեան, ճաշակած է պատմութեան ամէնէն դառն ու բարբարոս վճիռը… բայց վերականգնած:

Հետեւաբար, գրեթէ ամէնօրեայ ազերիական հնամաշ, վախկոտ, բայց սաստկացող սպառնալիքներուն դէմ յանդիման, Հայաստանի մէջ դրսեւորուած բողոքի, ցոյցի եւ ընդվզումի արտայայտութիւններ, որոնք ուղղուած են հայոց բանակի զօրանոցներու մէջ պատահած դէպքերուն դէմ, պէտք է զգաստութեան մղեն հայրենի պետական այրերն ու պաշտպանական համակարգի պատասխանատուները, միանգամընդմիշտ սրբագրելու եւ վերացնելու նման բացթողումներ, որոնք միայն պատուհաս կը դառնան հայոց դիմադրական ուժին եւ տոկունութեան:

Այս առումով, թափանցիկութիւնն է միակ ապաւէնը, որով պիտի կարենայ հայ պետականութիւնը պաշտպանել ինքզինք ամէն նկրտումէ:

Միւս կողմէ, ոչ ոք կ՛ուրանայ հայոց բանակի տարուէ տարի ամրապնդուող զինական արհեստագիտութիւնը, հայ զինուորականի եւ զօրագունդերու  փորձառութիւնը, գիտելիքներու ամբարումը, բայց մանաւանդ` հաւատամքի եւ արիութեան վճռակամութիւնը, որոնք ուղենիշ են գալիք մարտահրաւէրներու դիմակայման եւ քաջաբար յաղթահարման:

Ի շարս այլ հարցերու, հայ պետական թէ զինուորական անձնաւորութիւններ յաճախ կ՛անդրադառնան հայոց բանակի եզակի դերակատարութեան հայրենիքի սահմաններու պաշտպանութեան, սահմանագիծին վրայ կերտած հերոսութիւններուն, շրջանային թէ միջազգային հարթակներու վրայ անոր կատարած պարտաւորութիւններուն ընդմէջէն, որոնք յաւելեալ հնչեղուութեամբ եւ որակական արժէքով կ՛իմաստաւորեն անոր գոյութիւնը:

Յաճախ ըսուած է, ու պիտի շարունակենք բարձրաձայնել, թէ առանց հայոց բանակի ներկայութեան եւ հզօրանքին, ո՛չ միայն վտանգուած է վերանկախ Հայաստանի գոյութիւնը, այլեւ` հայոց դարաւոր երազանքին` Արարատին վերատիրանալու իրաւունքը: Փաստը տեսանք քանի մը օրեր առաջ, երբ Հայաստանի զինեալ ուժերու զինուոր Արմէն Յովհաննիսեանը իր նահատակութեամբ պաշտպանը հանդիսացած է հայրենիքին:

Ճիշդ է, որ վերանկախ հայրենիքի երկնակամարին տակ ռազմահայրենասիրական դաստիարակութիւնը ուժ եւ կորով կը ներշնչէ ամբողջ հայութեան, բանակի զօրակոչն ու ծառայութիւնը կ՛ոգեւորեն ամբողջ երիտասարդական փաղանգներ, այդուամենայնիւ, հարկ է նաեւ մտածել հայրենի հողի գրաւչութենէն եւ սնունդէն զրկուած սերունդներու առաւել դաստիարակութեան եւ խանդավառութեան մասին:

Այլ ասած, զարկ տալ հայոց բանակի ներքին ու արտաքին քարոզչութեան, գէթ տարին քանի մը անգամ, հայ մասնագէտ զօրավարներու թէ սպայական կազմի անդամներու դէպի սփիւռքի հայահոծ գաղութներ գործուղումով, որպէսզի անոնք իրենց փորձառութիւնն ու ոգեւորութիւնը ուղղակիօրէն փոխանցեն նորահաս սերունդներուն, նամանաւանդ հայ վարժարանի աշակերտութեան:

Արդ, հայոց բանակի ռազմական դերակատարութեան առընթեր պէտք է նախաձեռնել նաեւ առողջ եւ հայավայել յարաբերութիւններու մշակման եւ գործընթացներու որդեգրման, իբրեւ բանակային մեքանիզմ, որ պիտի բացառապէս ծառայէ հայրենապաշտութեան եւ ինքնութեան ճառագայթումին:

Հայոց բանակի օրը` 28 յունուարը, նաեւ այսպէս պէտք է հասկնալ:

 

Share this Article
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )