Շտապողը…
«ԱԼԻՔ» ՕՐԱԹԵՐԹ
Խրիմի ինքնորոշման վերաբերեալ պաշտօնական թէ անպաշտօն յայտարարութիւնները ցնցումային ազդեցութիւն ունենալով Թուրքիայի համար, վերջինիս ստիպեցին «գարնանային հովերով» տարուած` յիշել սեփական ցեղի արմատներին` խրիմեան սելճուկ-թաթարներին…
Ահա, ըստ Թուրքիայի արտաքին գործերի նախարարի` «Մենք առաջինը կը շտապենք Խրիմ, որտեղ մեր նախնիների թողած մասունքներն են…, եւ որ` այնտեղ մեր եղբայրներն են, որոնք դժուարութեան մէջ են յայտնուել…»:
Թուրքիայի մեծամիտ ու «Հարեւանների հետ զրօ-խնդիր»-ի ռազմագէտը «Արաբական գարնան» ձախորդ օրինակով դարձեալ սայթաքեց… երեւի կարծելով, որ լոկ իր երկիրն է, ով պիտի շտապի Խրիմ, ինչպէս շտապում էր պաղեստինեան Կազա, Լիպիա, Եգիպտոս կամ Սուրիա…:
Ու այսպէս`, պատմութիւնից դաս առնելու ունակ չեն եւ մերօրեայ համաթուրանականները, որոնք դեռ 1974-ին էին շտապել «Կիպրոսի հիւսիսային շրջանի մասունքներին օգնելու», որի համար էլ դատափետւում են մինչ օրս…
Հետաքրքիր է յատկապէս այն, որ հէնց նոյն սելճուկ-թաթարական մասունքներին հաւատարիմ մնացող Թուրքիան տասնամեակներ է, ինչ շտապում է` Եւրոմիութիւն ընդունուելու համար…
Իսկ կրկին պատմական վկայութիւնը յուշում է 1918-20-ի Թուրքիայի շտապողականութեան մասին, երբ թուրք-ստալինական համատեղ դաւադրութեամբ յօրինուեց` խորքում թաթարական, բայց շինծու Ազրպէյճան կոչուող «հանրապետութիւն», որն այսօր պատուհաս է դարձել ու անվտանգութեան իսկական սպառնալիք` հարեւան երկրների` Հայաստանի, Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետութեան եւ նոյնինքն Իրանի Իսլամական Հանրապետութեան համար:
Մարտի 11-ին, սակայն, Թուրքիայի արտաքին գործերի նախարարը շտապում է Նիւ Եորք` քարտուղար Պան Քի Մունին ներկայացնելու 2015-2016 թուականներին ՄԱԿ-ի Անվտանգութեան խորհրդի (ԱԽ) ժամանակաւոր անդամ դառնալու համար յայտը, որի քուէարկութիւնը տեղի է ունենալու աշնանը:
Այստեղ, պարզ է, Թուրքիայի շտապողականութիւնը պայմանաւորուած է նրանով, որ Հայոց ցեղասպանութեան 100-րդ տարելիցի շեմին անդամակցելով ՄԱԿ-ի ԱԽ-ին, նա աւելիով է քաջալերուելու իր հայատեաց ու ժխտողական քաղաքականութեամբ:
Եւ վերջապէս, ամփոփենք վերոգրեալը` դիմելով պարսկական դիպուկ ասացուածքին.
«Շտապելը սատանայի գործ է…»:
Թեհրան

