ՊԵՏՐՈՍ ԳՈՒՆՏԱՔՃԵԱՆԻ ՅԻՇԱՏԱԿԻՆ

Պետրոս Գունտաքճեան

Լիբանանահայ իրականութեան ազգային, մշակութային եւ յատկապէս մամուլի կեանքին մէջ ներդրում ունեցած է Պետրոս Գունտաքճեան, որ 40 օրեր առաջ բաժնուեցաւ իր ընտանիքէն եւ ընկերներուն` երկնային հանգիստի հանգրուանին փոխանցուելով:

Ծնած է 1929 թուականին, Պէրութ: Ուսումը ստացած է «Սաքրէ քէօր»ի մէջ, զոր աւարտելէ ետք մասնագիտացած է տնտեսագիտութեան ճիւղին մէջ: Սիրած է հայոց լեզուն, այդ պատճառով ալ ինքնաշխատութեամբ տիրապետած է հայերէնի:

Օժտուած է ազգային կեանքին համար զոհաբերուելու բարձր ոգիով եւ պատրաստակամութեամբ , միշտ սատար հանդիսացած է հայ մամուլին եւ նիւթապէս ու բարոյապէս սատար հանդիսացած անոր գոյատեւման եւ յառաջդիմութեան:

Լիբանանահայ կեանքին մէջ ունեցած է ազգային, հասարակական եւ մշակութային բեղուն գործունէութիւն` հաւատալով, որ հայկական դպրոցը, ակումբը եւ կառոյցները լաւ վիճակի մէջ պահելով կարելի կ՛ըլլայ ժողովուրդին գոյատեւումը երաշխաւորել:

Ամուսնացած է Կ. Յարութիւնեանի դստեր Սիրվարդի հետ` կազմելով հիանալի ընտանիք մը, որ բաղկացած է երկու որդիներէ` Արթիւր եւ Կարէն: Ան նաեւ ապրած է թոռներ ունենալու ուրախութիւն` իր 5 թոռներուն մանկութիւնն ու պատանեկութիւնը ըմբոշխնելով եւ հետեւելով անոնց կազմաւորման մինչեւ հասուն տարիքը:

Պ. Գունտաքճեանի մեծագոյն իրագործումը եղած է տախտակի ճարտարարուեստի մեծ գործարանի հիմնումն ու գործունէութիւնը Պէյրութի մէջ: Այս իմաստով լիբանանեան ճարտարարուեստի կեանքին մէջ անոր ունեցած ներդրումին համար արժանացած է պետական գնահատանքի:

40 օրեր առաջ իր ընտանիքն ու ընկերները առյաւէտ կորսնցուցին իր ֆիզիքական ներկայութիւնը, սակայն կը մնայ անոր գործն ու լռելեայն պատգամը:

Հողը թեթեւ գայ վրադ, Պետրոս Գունտաքճեան:

ՍԳԱԿԻՐ ՄԸ

Share this Article
CATEGORIES