ԿԻՐԱԿՆՕՐԵԱՅ ԽՕՍՔԸ. «ՎԱՐԴԱՊԵ՛Տ, ԻՆՔԶԻՆՔՍ ՊԻՏԻ ՍՊԱՆՆԵՄ ԱՅՍ ԳԻՇԵՐ»

Սիրելի՛ ընթերցող, անկասկած քու կեանքիդ մէջ ալ պատահած են եւ կը պատահին դէպքեր ու դէմքեր, որոնք ձգած են իրենց դրական կամ ժխտական ազդեցութիւնը:

Այսպիսի դէպքեր ու դէմքեր անպակաս եղան նաեւ Յիսուսի հրապարակային կեանքէն: Անոնցմէ կ՛ուզեմ յիշել եւ յիշեցնել «Մեծահարուստ երիտասարդը» կամ «Հարուստ իշխանը» խորագրուած դրուագը, որ ցնցիչ եղաւ թէ՛ ենթակային եւ թէ՛ Քրիստոսի շրջանակին համար:

Այսօր ալ կը մնայ խլրտող ազդեցութեամբ, մանաւանդ երբ մեզմէ իւրաքանչիւրը կը լսէ Յիսուսի` «բարի Վարդապետին» այս պատասխանը, զոր լսեց Աստուծոյ բոլոր պատուիրանները իր մանկութենէն պահած ու գործադրած երիտասարդը. «Մէկ բան կը պակսի քեզի: Գնա՛, ծախէ՛ բոլոր ինչքերդ, բաժնէ՛ աղքատներուն եւ երկնքին մէջ գանձ պիտի ունենաս: Ապա եկո՛ւր եւ հետեւէ՛ ինծի» (Մրկ. 10,21):

Իմ քահանայագործ կեանքիս մէջ ալ դիպած են ու կը դիպին նման դրուագներ: Վերի պատահարին մասին ամէն ընթերցումիս` իմ յիշողութեանս մէջ կը վերապրին դէպքը եւ դէմքն այն հայ երիտասարդին, որուն յուսահատ աղաղակն էր գրութեանս վերտառութիւնը:

Այո՛, կը  վարանիմ պատմել, բայց հաստատ համոզումս, թէ իր անհուն սիրով Աստուած մի՛շտ ներկայ է, ներշնչող է ու յա՜ր գործող է մեր կեանքին մէջ, կը չէզոքացնէ ամէն վարանում:

Պուրճ Համուտ, 1996-ի նոյեմբերի սկիզբն էր: Երեկոյեան ժամը 8:30-ին իմ աննման համակարգիչիս առջեւ նստած էի «Ս. Փրկիչ» ժողովրդապետութեան գրասենեակիս մէջ, երբ յանկարծակի հնչեց քահանայատան դրան զանգը…: Անակնկալի եկայ, քանի ոչ միայն ժամադրութիւն չէի տուած մէկու մը, այլ նաեւ այդ պահուն պէտք էր գացած ըլլայի այցելութեան ընտանիքի մը, որմէ հեռաձայնով ներողութիւն խնդրած էի չգալուս…:

Հարցումիս` ներքին հեռաձայնով ստացայ հետեւեալ պատասխանը. «Վարդապետին հետ խօսիլ կ՛ուզեմ, շատ կարեւոր է…»: Անմիջապէս վար իջայ: Դուռը բանալով` տեսայ միջահասակ երիտասարդ մը, որուն կերպարանքը դեղնահար եղած էր եւ տխրայոյզ աչքերը` խորացած: Ամբողջ մարմնով կը դողար®

– Հրամմէ՛, տղաս, ի՞նչ կը փափաքիս, ես եմ վարդապետը:

– Վարդապե՛տ, ինքզինքս պիտի սպաննեմ այս գիշեր…

Պատասխանէն յանկարծակի եկած` լայնաժպիտ, չըսելու համար ծիծաղաշարժ շեշտով կամ աւելի ճիշդ` կատակախառն երանգով մը հարցուցի դիմացինիս. «Ինքզի՞նքդ պիտի սպաննես…: Լա՛ւ: Եկո՛ւր, ելլե՛նք տանիք, ուրկէ վար նետուելով` կրնաս իրագործել մտադրածդ…»:

Ամբողջովին դողդողացող երիտասարդը առաջնորդեցի գրասենեակս, ուր մէկուկէս ժամ նստանք` քիթ-քիթի խօսակցելով: Աւելի խօսողն ան էր, որ բացաւ սիրտը լալո՜վ…:

Հայ պարմանուհին, որուն հետ չորս տարի մնացած էր մաքրութեամբ ու հաւատարմութեամբ, լքած էր զինք քանի մը ամիս առաջ, երբ անոր առաջարկած էր ամուսնութիւն…: Առանց յուսալքուելու` շաբաթներ հետապնդած էր իր սիրապաշտածը, որ ամէն անգամ կը տեսնէր ուրիշի կամ նոր մէկու մը հետ…:

Իր սէրն արհամարհուած եւ սիրտը խորտակուած` ա՛լ որոշած էր խօսիլ օրիորդին հետ, կարծելով, որ պիտի կարենար համոզել զայն` ետ կենալու այս անբարոյ ընթացքէն եւ վերադառնալու իրեն…:

Այսօր Արաքս փողոցին վրայ տեսած էր աղջիկը երկու-երեք տղաներու հետ: Համարձակած էր մօտենալ եւ խօսիլ օրիորդին, որ, իր կարգին, ծանր նախատինքներով վռնտած էր զինք…: Ասոր վրայ, աշխարհը փուլ եկած էր գլխուն…: Ամէն բան սեւցած էր…: Կեանքն անապրելի դարձած էր այլեւս…: Ա՛լ չէր արժեր շարունակել…:

Պուրճ Համուտի թաղերը շրջագայելէն յոգնած եւ կսկիծէն ցնորած` միտքը դրած էր անձնասպան ըլլալ…: Սակայն նախ ուզած էր տեսնել հոգեւորական մը, նոյնիսկ` առանց ըմբռնելու կամ իմանալու իր այս ուզելուն պատճառը…:

Համբերութեամբ ու հետաքրքրուածութեամբ մտիկ ըրի իմ հերոսիս, քանի ուզեցի անոր սրտին պարպումը եւ անոր պրկումին քակումը…: Ամէն ինչ լսելէս եւ Մարիամ Սիրամօր միջնորդութեամբ Ս. Հոգիին լոյսը խնդրելէս ետք, պատասխանեցի անոր բոլոր կէտերուն: Խոստովանելու եմ, որ մտադրածէս աւելի դպայ անոր արժանապատուութեան` զայն արթնցնելու բարի դիտաւորութեամբս. «Դուն խե՞նթ ես, որ կ՛ուզես կեանքիդ վերջ դնել «չարժեմ»ի մը համար…»:

Աստուածաշունչէն մէջբերած խօսքեր ու քահանայագործ կեանքէս դրուագներ կրցան կամաց-կամաց, բայց ապահով կերպով վերադարձնել ժպիտը իմ հերոսիս, այնքա՜ն, որ վերջաւորութեան համոզուած շեշտով կրկնեց իմ համոզումս. «Աստուծոյ տուած կեանքը շատ գեղեցիկ է: Ափսո՛ս է ասոր կամ անոր համար զայն վերջացնել բռնութեամբ կամ անձնասպանութեամբ»:

– Հիմա, բարեկա՛մ, պիտի ելլենք տանիք, ուրկէ ինքզինքդ վար պիտի նետես…

– Ինչո՞ւ, Վարդապե՛տ, ես խե՞նթ եմ, որ անձնասպան ըլլամ «չարժեմ»ի մը համար…

Հրաժեշտի պահուն համբուրեցի ցնծութիւնը վերագտած հերոսիս կարմրախայտ դէմքը, իսկ ան պաչեց իմ ձեռքս…: Խոստացանք տեսնուիլ ապագային: Փոխանակեցինք մեր այցետոմսերը:

Մինչ Տիրան դուրս կ՛ելլէր, աչքերս ուղղելով քրիստոսակիր Աստուածամօր եւ անոնց առջեւ ծնրադիր Ս. Ռիթայի նկարին (գործ` Մ. Ասլանեանի)` սկսայ աղօթել վարդարանը, բայց ոչ միայն մեր երիտասարդին, այլ նաեւ` անծանօթ հայ պարմանուհիին համար…:

ՄԵՍՐՈՊ ՀԱՅՈՒՆԻ

Այնճար, 3 յուլիս 2011

Share this Article
CATEGORIES