50 Տարի Առաջ (20 Օգոստոս 1964)

Խմբագրական

Նոր Նախագահը

Երեսփոխանական ժողովը երեքշաբթի գրեթէ միաձայնութեամբ ընտրեց անկախ Լիբանանի Հանրապետութեան չորրորդ նախագահը: Այս պատասխանատու եւ բարձր պաշտօնին կոչուեցաւ այս փոքր երկրի ընտիր զաւակներէն մէկը, որուն մտաւորականի եւ հանրային գործիչի մեծ արժանիքները անմիջապէս ազգային միութեան ջերմ մթնոլորտ մը ստեղծեցին իր անունին շուրջ:

Երկուշաբթի առտու, երբ յայտնի եղաւ նախագահական թեկնածուն, մանաւանդ` այն իրողութիւնը, թէ ազգին ներկայացուցիչ ները միաձայնութեամբ բոլորուած են անոր շուրջ, ամբողջ Լիբանանի ժողովուրդը խոր սփոփանքի շունչ մը քաշեց` վերջնականապէս փարատած ըլլալով այն տագնապը, որ ըստ յոռետես ենթադրութիւններու, անպայման որ պիտի ծագէր, եթէ երեսփոխանները չկարողանային համաձայնիլ բոլոր հոսանքներուն ընդունելի թեկնածուի մը շուրջ:

Երեք ամիսէ ի վեր մղուող նախագահական պայքարը, որ սակայն ոչ մէկ ատեն դուրս եկաւ սահմանադրական օրինաւորութեան սահմաններէն, իր վախճանը կը գտնէր բարեդէպ համաձայնութեամբ մը: Լիբանան անգամ մը եւս կը վերագտնէր իր ազգային միասնականութիւնը, որ այլեւս հրաշքի մը արդիւնքը չէ, այլ` այս երկրին քաղաքական ղեկավարութիւնը յատկանշող անժխտելի հասունութեան մը հաստատումը: Երեսփոխաններու ձայները կը կեդրոնանային արժանաւորագոյնին վրայ` բոլոր արժանաւորներու մէջէն. այն մարդուն, որ իր մտաւորական եւ հանրային պատրաստութեամբ, մօտ քառորդ դարու իր գործունէութեան ընթացքին միայն յարգանք պարտադրած է իր գործակիցներուն եւ պաշտօնակիցներուն:

Փայլուն իրաւաբան, տաղանդաւոր լրագրող, հանրային ուղղամիտ գործիչ, արժանաւոր դեսպան, հանրանուէր նախարար Շարլ Հելու կը լրացնէ բոլոր պայմանները` զօրաւոր նկարագրի եւ մարդային արժանիքներու` վարելու համար այն պատասխանատու պաշտօնը, որ յառաջիկայ սեպտեմբեր 23-էն սկսեալ պիտի ծանրանայ իր ուսերուն, երբ պիտի ստանձնէ այս սքանչելի երկրին ղեկը:

Յառաջիկայ վեց տարիներու ընթացքին, վստահ ենք, որ նախագահ Շարլ Հելու, որ ունի «պատիւը` ղեկավարելու եւ պարտականութիւնը ըլլալու արդար բոլորին հանդէպ», պետական մարդու իր թանկագին փորձառութեամբ, հանդարտութեան, խաղաղութեան եւ բարգաւաճման մէջ պիտի վարէ այս գեղեցիկ երկրին ճակատագիրը զուգընթաց երկու ուղիներով` ազգային միութիւն եւ ընկերային արդարութիւն, ինչպէս կ՛ըսէր լիբանանցի լրագրող մը:

Յատկանշական է մանաւանդ այն երեւոյթը, որ Լիբանանի նոր նախագահին  ընտրութիւնը առաջին անգամ ըլլալով տեղի ունեցաւ բնականոն պայմաններու ներքեւ: Խորհրդարանական կարգերը սքանչելի բանականութեամբ մը գործեցին` ապահովելով ժողովրդավարութեան յաղթանակը: Յաղթանակ մը այս, զոր կը պարտինք այն իսկապէս բացառիկ մարդուն, զօրաւոր անհատականութեան խորհրդանիշ հանդիսացող ղեկավարին, որ վեց տարի շարունակ անսահման նուիրումով եւ իմաստութեամբ վարեց այս երկիրը, վերահաստատեց վստահութիւնը, հանրային անդորրութիւնը եւ ազգային միութիւնը, որոնք այնքան վտանգուած էին: Զօրավար Ֆուատ Շեհապ եղաւ ճակատագրի մարդը, ան, որուն անուան բիծ մը իսկ չեկաւ իշխանութեան վեց տարիներու ընթացքին: Ընդհակառակն, հետզհետէ դարձաւ սիրելի անուն մը, ակնածանքի արժանի բացառիկ դէմք մը, որուն վերջին կեցուածքը արժանացաւ գնահատանքին ու յարգանքին ո՛չ միայն բոլոր լիբանանցիներուն, այլ նաեւ` օտարներու:

Շարլ Հելու ծանր ու թանկագին ժառանգութիւն մը պիտի ստանայ իր նախորդէն: Ու, ինչպէս հանդիսաւորապէս խոստացաւ խորհրդարանին մէջ արտասանած իր անդրանիկ ճառով, պիտի շարունակէ այն գործը, որուն վրայ դրուած է նախագահ Շեհապի անջնջելի դրոշմը, շեհապական կնիքը: Կասկած չկայ, թէ շնորհիւ պետական մարդու իր բարձր արժանիքներուն ու նաեւ գօտեպնդուած այն միասնականութեամբ, որ ստեղծուեցաւ իր շուրջ, նորընտիր նախագահը իր լրումի պիտի հասցնէ նախագահ Շեհապի երկարաշունչ գործը` արժանանալով բոլոր լիբանանցիներու խոր երախտագիտութեան:

«Աստուած լիբանանցի է», ըսած է այս երկրի գրագէտ զաւակներէն մէկը: Լրիւ ըմբռնումն ունինք այս հաստատման, ինչպէս ունի իւրաքանչիւր լիբանանցի, ի տես այն ընդհանուր խանդավառութեան եւ ազգային միասնականութեան, որով կ՛ողջունուի նոր նախագահը:

Այդ ողջոյնին մէջ մենք կը տեսնենք ամբողջ ժողովուրդի մը հաւատքը, թէ յառաջիկայ վեց տարիները պիտի ըլլան փառքի ու բարգաւաճման շրջան մը, որ իր բարերար ազդեցութիւնը պիտի ունենայ իւրաքանչիւր լիբանանցիի կեանքի վրայ:

Այդ հաւատքը ունինք նաեւ մենք ու այդ հաւատքով կ՛ողջունենք նորընտիր նախագահը:

 

Սկաուտական Շարժումը
Հայ Իրականութեան Մէջ

ՀՄԸՄ-ի Շրջանային սկաուտական խորհուրդի գնահատելի կարգադրութեամբ, տարեկան ընդհանուր հաւաքոյթ-բանակումը այս տարի տեղի կ՛ունենայ Պուա տը Պոլոնիայի սկիզբը գտնուող անտառին մէջ: Կազդուրիչ եւ հանգստաւէտ տեսարաններ:

Ազգերու համար օգտակար կազմակերպութիւն մըն է սկաուտութիւն ամէն տեսակէտով:

ՀՄԸՄ-ն ալ կրնայ հպարտանալ իր գործունէութիւններով Լիբանանի մէջ:

Հայ իրականութեան մէջ յարատեւ եւ յոգնաջան աշխատանքի արդիւնք է սկաուտական շարժումը, որ հետզհետէ ձեւ եւ մարմին առաւ` գրաւելով իր արժանի տեղը հայ միութիւններու շարքին: Փոքրիկ բարոյական հայրենիքներէն այս հաւաքականութիւնները, որոնք իրարու կը մօտեցնեն հայ տղաքը զանազան վայրերէ հաւաքուած, դեռ երէկ իրարու անծանօթ, այսօր սակայն, իրարու եղբայր:

Այսօր բանակումի եկած մեր տղաքը իրենց ցնծութեան ժամերը կը գտնեն բնութեան ծոցին մէջ` մոռնալով ժամանակ մը քաղաքը եւ անոր ապականած մթնոլորտը:

Շրջանային խորհուրդին նպատակն է` մայր բնութեան դաստիարակութիւնով, հայ փոքրիկին եւ հայ պատանիին մէջ կերտել «Սարի զաւակն ու քարի որդին»` իբրեւ հարազատ շարունակութիւն «Հայ քաջ հայոց»: Կը պատրաստուի կայտառ եւ ձեռներէց սերունդը:

Հոգւոյ ամէնէն ճոխ ու լիակատար յայտնութիւնը գործն է, ստեղծիչը նկարագրի:

«Սօսեաց անտառ»-ին մէջն են այսօր հայ արիները, արծուիկները, արծիւներ, գայլիկներ եւ ծեր գայլեր: Բարձրացեր են Հայաստանի լեռները: «Հայաստանի բարձրադիր լեռներուն» վրայ, որոնք, մարմնացած վսեմ հսկաներ` միշտ սրբազան ներշնչարանն եղած են հայ հոգիին` առաջնորդելով զայն դէպի հոյակապ ու գերմարդկային իտէալներու անմատոյց բարձրութիւնը: Վայրկեաններ կան, ուր խորհողը հերոս մըն է:

Պէտք է փրկել նորահաս սերունդը: Վարժարանէն դուրս հայ փոքրիկը, հայ պատանին եւ հայ երիտասարդը ենթակայ են ապազգայնացման: Հոս է, որ կը սկսի հայ արիներուն պարտականութիւնը. համախմբել զանոնք, մտերմացնել իրարու հետ, դպրոցէն դուրս, գործի աշխարհին մէջ:

Ուսանելու պարտականութիւնը տիեզերական է եւ կը տեւէ ամբողջ կեանքի երկայնքը, որ չ՛ըլլայ, թէ մարդ նոր բան մը չսորվի, եւ ինչպէս որ ռուսական ժողովրդական առած մը կ՛ըսէ` «Եթէ բախտ ունիս նոյնիսկ հարիւր տարի ապրելու, միշտ ջանայ սորվելու, առանց դադարի»:

Ամէն անգամ, երբ հայ արին իր նայուածքը կը պտտցնէ այս հիւրընկալ գեղեցիկ երկրի զմայլելի բարձրաբերձ գագաթներուն տխրութիւն մը կը պատէ իր հոգին: Դիւթական Արարատի հեքիաթներու աշխարհը կը ցցուի իր առջեւ:

Այսօր մտածումներու պահ մը տարին զիս հոն` մեր հայրենի երկրի սարերը, ուր հարիւրաւոր հայ սկաուտներ գերեզման անգամ չունեցան:

Հայ արիներ, մեռելները կը հրամայեն ողջերուս. մեր ցեղի ձայնն է, որ կը լսենք:

Գ. Գ. ԳՈՒՏՈՒԼԵԱՆ

11 օգոստոս 1964
Շթօրա

Share this Article
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )