Ռոպեր Հատտէճեանի «Պտոյտ Մը Հայոց Լեզուի Բառարաններուն Մէջ» Ե. Հատորը

ՇԱՀԱՆԴՈՒԽՏ

RobertHaddejian_82Ռոպեր Հատտէճեան` յոգնիլ չգիտցող այս գրողը, «Մարմարա» օրաթերթի անխոնջ խմբագրապետը (Պոլիս), որ լոյս ընծայեց վերջերս «Պտոյտ մը հայոց լեզուի բառարաններուն մէջ» հատորներու շարքին հինգերորդ հատորը` զարմացնելով եւ հիացնելով իր ընթերցողները:

Ըսենք անմիջապէս, որ Ռոպեր Հատտէճեան միայն այս հատորներով չի գոհանար: Ան մնայուն ներկայութիւն է իր լոյս ընծայած «Մարմարա» օրաթերթի էջերուն` իբրեւ յօդուածագիր, մեր առօրեայ, սովորական կեանքէն ներշնչուած անցուդարձերով, որոնք լեզու կ՛առնեն, մարդակերպ ձեւաւորում կը զգենուն իր պարզ, բայց իմաստութիւն բովանդակող գրիչին տակ:

Ըսինք` Ե. հատորն է այս «Պտոյտ»-ներու շարքին, որով կը փառաբանուի հայոց լեզուն, այնպիսի սիրով, որ կարծէք նոր ճանչցած է հայոց լեզուն, նոր ծանօթացած` անոր գեղեցկութիւններուն, եւ կը հրաւիրէ մեզ` ընթերցողներս, որ աւելի սիրենք հայոց լեզուն:

Ջահել անձ մը չէ Ռոպեր Հատտէճեան, բայց յոգնիլ չգիտցող արուեստագէտ գրագէտը, որ ոչինչ կարծուած նիւթէն, թեմայէն, անոր սիրտը կը տրոփէ թարմատի երիտասարդի մը զարկերով: Չի ձանձրանար, որովհետեւ անհունօրէն աշխատասէր արուեստագէտն է ան` կեանքին գեղեցկութիւնը ընկալած եւ զայն ուրիշին բաշխող մեծարենցեան ոգիով:

Այս հատորին յառաջաբանը կարդալով` արդէն կը զգանք այն հարստութիւնը, զոր ունի Հատտէճեան իր այնքան թարմատի մնացած սրտին խորը: Զմայլած է մեր լեզուին եւ պահանջելու պէս կը խնդրէ, որ մենք եւս չմոռնանք այս հրաշագեղ հայոց լեզուն: Ռ. Հատտէճեան լաւ գիտէ օտար երեք-չորս լեզուներ, բայց անոր սէրը խարսխուած է հայոց լեզուին գեղեցկութեան հիմերուն վրայ, հիմ մը, որ սրբացեալ է սուրբ Մեսրոպ Մաշտոցի գիւտով:

Անկեղծ ասած` ուշագրաւ տիպար մըն է ան, աստուածային լոյսով ողողուած: Կը քաջալերէ հայոց լեզուն պաշտպանողները եւ անոր հիացողները, կը դատապարտէ միւս տգէտները, որոնք ոչինչ հասկցած են աշխարհի գեղեցկութիւններէն մէկը ճաշակելու բարիքէն: Իր անտարբերութիւնը կ՛արտայայտէ նման անտարբերներու հանդէպ, եւ կոչ կ՛ուղղէ հայոց լեզուն փառաբանողներուն` միանալ իրեն, ճաշակել սրբութիւնը մեր բառարաններուն մէջ պահուած բառերուն, որոնցմէ ոմանք մոռցուած կամ մաշած ըլլալ կը թուին, իսկ ուրիշներ հետզհետէ նոր փայլք մը կը ճառագայթեն:

Ռոպեր Հատտէճեան չի մոռնար Լիբանանը, ուր գտնուած է քանի մը անգամ, եւ ուր իր խօսքը տուած է մեր բեմերէն` հրաւիրելով բոլորս սիրելու հայոց լեզուն, հայուն հայրենիքը:

Ռոպեր Հատտէճեան իր առասպելական աշխատասիրութեան համար տիրացած է բազմաթիւ մրցանակներու` Հայաստանէն եւ սփիւռքէն, առանց մոռնալու Պոլիսը: Իր մրցանակներուն շարքը երկար է, իր տարիքին համապատասխան յաջորդականութեամբ ընծայուած: Արժանաւոր հայն է ան, բացառիկ ներկայութիւն մը` սփիւռքի մեր սա անկայուն օրերուն մէջ հաստատ: Կը մաղթենք իրեն յարատեւ գրիչ ու պրպտումներ հայոց լեզուի բառարաններուն եւ հայ կեանքին մէջ ընդհանրապէս:

Ափսո՜ս, որ լիբանանեան օրերը եւ ընդհանրապէս Միջին Արեւելքի անբաղձալի օրերը պատճառներ եղան, որ մենք չկարողանանք անգամ մը եւս զինք հիւրընկալելու մեր գաղութին մէջ: Բայց քանի որ ան ունի հնչեղ ձայն, միշտ ներկայութիւն կը մնայ մեր կողքին` մամուլի, գիրքի եւ գրչի ճամբով:

Շո՛ւնչդ անսպառ, վարպե՛տ գրչակից:

Share this Article
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )