Վաղամեռիկ Ընկերոջս` Յովհաննէս-Յովան Թաշճեանի Անթառամ Յիշատակին

1121hovantashjian1ԵՍԱՅԻ ՀԱՒԱԹԵԱՆ

Վերջերս մեր երիտասարդ ընկերներու իրերյաջորդ եւ անակնկալ մահերը մեզի առիթ չտուին նոյնիսկ պահ մը սթափելու եւ սգալու մեր ընկերներուն կորուստը:

Առիթ չունեցանք բաւարար ուժ ամբարելու, որպէսզի կարենանք բնականոն կերպով մեր կեանքի ընթացքը շարունակել:

Եւ ահաւասիկ նոր գոյժ` Միացեալ Նահանգներէն: Կորսնցուցինք ընկեր Յովհաննէս Թաշճեանը…

Նոր կորուստ բոլորին համար` թէ՛ մեր գիւղին, թէ՛ Լոս Անճելըսի հայութեան եւ  թէ՛ մանաւանդ հայ ժողովուրդին եւ Հայաստանին:

Քանի մը օրէ ի վեր կը փորձեմ գտնել այն հիմնական  յատկանիշները, որոնք լաւագոյնս կրնան բնորոշել երիտասարդ  եւ մօտիկ ընկերս` Յովհաննէս (Յովան) Թաշճեանը, որ անցեալ շաբաթ անակնկալօրէն մահացաւ Միացեալ Նահանգներու մէջ, յետ կարճատեւ  հիւանդութեան:Կը փորձեմ ամփոփել իր նկարագրային ցայտուն գիծերը քանի մը բառերով.

Պաշտամունք` Հայ գրականութեան հանդէպ եւ  ամբողջական Նուիրում  հայ ժողովուրդի երազներու իրականացման համար:

Այս երկու կէտերուն մէջ միայն կրնամ պատկերացնել ընկերոջս կեանքը, սիրտ մը, որ բաբախեց  յանուն հայութեան:

Հիմա փորձեմ վերադառնալ 1989-1990 տարիներուն եւ անդրադառնալ Յովհաննէսի կեանքի այնճարաբնակ ժամանակաշրջանին, երբ մտերիմներ դարձանք եւ առիթ ունեցանք միասին աշխատելու:

Այնճար եկաւ երիտասարդական թարմ շունչով` իրեն հետ բերելով իր պաշտամունքը հայ գրականութեան եւ յատկապէս հայ բանաստեղծութեան հանդէպ: Մուտք գործեց կրթական ծիրին մէջ` որպէս  Ազգ. «Գ. Կիւլպէնկեան» երկրորդական վարժարանի ուսուցիչ, միաժամանակ աշխուժ կերպով մասնակցելով Այնճարի մշակութային կեանքին` Համազգայինի «Պ. Սեւակ» մասնաճիւղի յարկին տակ:

Ստեղծուեցաւ ջերմ ընկերական մթնոլորտ մը, որ լեցուեցաւ հայ բանաստեղծութեամբ, ասմունքով, թատերական ներկայացումներով եւ մշակութային վերելքով:

Օդին մէջ կար հայ բանաստեղծներուն  շունչը,աշակերտներուն մօտ օր ըստ օրէ աճող հետաքրքրութիւն` հայ գրականութեան հանդէպ: Վարակիչ դարձաւ այս մթնոլորտը գիւղին մէջ, որուն ստեղծման մէջ ունեցաւ իր ներդրումը: Ուրախ եւ արդիւնաբեր օրեր էին` հակառակ երկրի ծանր պայմաններուն: Գաղութի մշակութային կեանքը եռուն էր Այնճարի մէջ,մինչ Պէյրութի մէջ ծանր մարտեր կը մղուէին…

Երիտասարդ ուսուցիչը աշակերտութեան սկսաւ ներկայացնել հայրենի բանաստեղծներ` Վահագն Դաւթեանը, Համօ Սահեանը, Ռազմիկ Դաւոյեանը եւ ուրիշներ: Աշակերտները սկսան ասմունքով հանդէս գալու մեր տօնակատարութիւններու ընթացքին նոր քերթուածներով, եւ ծնունդ առաւ ասմունքի նոր ոճ մը` տպաւորիչ կատարումներով,  որ հետագային վարակիչ դարձաւ:

Փաստօրէն Յովհաննէսը յաջողեցաւ աշակերտութեան սիրցնել տալ հայ գրականութիւնը եւ յաջողեցաւ իր առաքելութեան մէջ:

Մշակութային ձեռնարկները կայացան  շաբաթական դրութեամբ, եւ գիւղացիները շատ պարտաճանաչ կերպով միշտ ներկայ եղան մշակութային հանդիպումներուն` լիցքաւորուած վերադառնալով իրենց տուները:

Յովհաննէսը իր երիտասարդական թարմ շունչով կրցաւ վարակել նոր սերունդը: Մուշեղ Իշխանի «Մեռնիլը որքան դժուար է» թատերախաղին ներկայացումը եղաւ բոլորովին իւրայատուկ:

Այս բոլորին կողքին, մնաց հաւատաւոր դաշնակցական բառին ամենալայն իմաստով:

Հեռուէն միայն ծանօթ եմ իր ազգային գործունէութեան, որ ծաւալեց Միացեալ Նահանգներու մէջ, ուր վերցուց պատասխանատու պաշտօններ եւ մնաց պատնէշի վրայ մինչեւ իր մահը:

Ընտանիք կազմեց Լուսին Գանտահարեանին հետ եւ բախտաւորուեցան աղջիկ զաւակով մը` Արենի:

Դժբախտաբար Յովհաննէսին կեանքը  ընդհատուեցաւ անժամանակ: Տակաւին աշխատանքի լայն դաշտեր կային իր առջեւ եւ երիտասարդական եռանդով պիտի շարունակէր իր ազգանուէր գործունէութիւնը: Կորուստ է Յովհաննէսին մահը:

Ինչ որ ամենակարեւորն է, սակայն, Յովհաննէսը մնաց Հայաստանով ապրող հայորդի եւ իր սիրտն ու հոգին մնացին հայրենի լեռներուն վրայ,Ճիշդ իր պապերու հոգիներուն պէս, որոնք կը ճախրեն Մուսա Լերան վրայ:

Հայաստանով ապրեցաւ, Հայաստանը եղաւ իր միտքն ու հոգին: Ծառայեց  դաշնակցականի հաւատքով եւ յոյսով:

Ասուպի պէս շիջեցաւ մեր ընկերը: Համբերութիւն` իր ընտանեկան պարագաներուն:

Կորով` իր ընկերներուն` շարունակելու ազգին ծառայելու սուրբ գործը:

 

Այնճար, 2014          

Share this Article
CATEGORIES