ԹԵՒԱԲԷԿ ԳԻՍԱՍՏՂԸ (Ա. ՄԱՏԵԱՆԻ ՄԱՀՈՒԱՆ ՔԱՌԱՍՈՒՆՔԻՆ ԱՌԻԹՈՎ)

Գրականութեան տաճարի կախարդաբոյր մեղեդիներուն ներկայ-բացակայ մտերմութեամբ աւելի քան ութսունամեայ կեանք մը ապրելէ ետք, քառասուն օր առաջ, այս աշխարհին կիսաբաց աչքերով ակամայ հրաժեշտ տուաւ բանաստեղծ մանուկ մը, որ իր ապրած ու չապրած երազներուն անգիր բանաստեղծութիւնը որոնեց քիչ մը ամէնուրեք, բայց յատկապէս զինք շրջապատած թոռներուն կենդանի բանաստեղծութեան մէջ: Ձեւով մը` իր «հոգի» շնչաւոր տաղերուն սիրերգութիւնը Ա. Երազենց անուն բանաստեղծը լուսագրեց երջանկութեան անտեսանելի, թափանցիկ ու լուսափայլ մագաղաթին վրայ` լուծելով իր իսկ կեանքին դէմ շղթայազերծած իր լուռ վրէժը:

«Երանի կարենամ վերամշակել»: Հազիւ ընթերցուող, գունաթափ ու մաշած թուղթերու ճակատը արձանագրուած այս պարզ ու ցաւատրոփ նախադասութիւնը, այսօր, թախծաշեշտ իւրայատուկ բաբախումներով կ՛երկարի Ա. Մատեան անուն հայուն ու կիսաւարտ բանաստեղծին դառնաքաղցր  կեանքի ժապաւէնին հասակն ի վեր: Եթէ բախտը անգամ մը եւս ըլլար բարի, եթէ իրեն շնորհէր իր սեւագիր թուղթերը վերամշակելու կարողութիւնն ու երիտասարդական աւիւնը` Ա. Երազենց բանաստեղծը անոնց կողքին պիտի կուտակէր ո՛չ միայն ինքնագիր նոր տաղեր ու արձակ էջեր, այլեւ, շատ հաւանաբար, վերամշակումի պիտի ենթարկէր իր ութսունամեայ կեանքին սեւ ու սպիտակ ինքնակենսագրութիւնը: Քանի՜-քանի՜ անգամ, աւելի ճիշդ` ամէն անգամ երբ իրեն ներկայացած էր առիթը, իր սիրտը բզկտող այս անլուր ցաւը ան խոստովանած էր իր խոստովանահայր մտերիմին:

Ինքզինք մխիթարելու փո՞րձ մը: Թերեւս: Ինչու ոչ` ա՛նկասկած: Ինչո՞ւ անաւարտ երազի մը ծանրութեամբ «Կանթեղ»ը պիտի հալածէր զինք շարունակ: Ինչո՞ւ մամոնան պիտի ըլլար իր անհաշտ-բարեկամն ու թշնամին: Ինչո՛ւ…

Չքաւորութեան ահաւոր ճիրաններուն մէջ ինքզինք կերտած այս ինքնուս բանաստեղծն ու տեսլապաշտ մտաւորականը միթէ չէ՞ր կրնար պարտութեան մատնել իր ներսիդին ծուարած աղքատութեան թշնամի վրէժխնդիրը…: Կրնա՛ր: Կեանք կոչուած հրէշին երախէն պատառ առ պատառ ինք խլած էր բարեկեցութիւն կոչուած բարիքը: Համեստ դերձակի փոքրիկ խանութէն բարձրացած էր յաջող առեւտրականի աստիճաններն ի վեր: Կորսնցուցած էր կեանքին նոր բացուող արկածահար վարդ զաւակներ, բայց յամառ ու տոկուն հայու վճռականութեամբ վերակազմած էր իր բոյնը եւ շարունակած իր ամէնօրեայ գոյապայքարը:

Բայց, բանաստեղծին բառերով` «Ո՞վ սիրտը կարդալ գիտէ»: Մնաց որ, նոյնինքն բանաստեղծը` Ա. Երազենց ի՛նք չէր կրցած կարդալ իր սիրտին խորերը ահագնացող այս բարդ ու անվերծանելի ճակտի գիրը, «ինչո՞ւ»ներուն չէր յաջողած պատասխանել, եւ ասիկա եղած էր ու մի՛շտ մնաց իր գորդեան հանգոյց օրերուն մեծագոյն ցաւն ու առեղծուածը:

Հիմա մեր կողքին է` իբրեւ քաղցր յիշատակ ու բարեհամբոյր հոգեկան ներկայութիւն: Կը յիշեմ զինք այս պահուս` իր երեւանեան օրերու պաստառին վրայ: Գրողներու համահայկական Ե. խորհրդաժողովին իբրեւ մասնակից` Անթիլիասի տպարանէն վերահրատարակուած «Կանթեղ»ի հաւաքածոն նորածին մանուկի մը հրճուանքով պինդ գրկած, երիտասարդ հօր մը ամբողջական երանութեամբ` Ա. Մատեան դեռ տարի մը առաջ կ՛ապրէր ու կը վերապրէր իր երիտասարդ օրերու խենթութեան անաւարտ արբեցումը: «Երանի՜ քանի մը տարի ալ դիմանայի պարտքին ու զրկանքին, հարստանալէ ետք կարծես անկարելի էր» բառերը յաճախ կ՛այցելէին շրթներուն, եւ հազար ու մէկ զոհողութեամբ գրական նրբաճաշակ պարբերաթերթ հրատարակած ըլլալու հրճուանքը կ՛աւարտէր անոր յաջորդած տառապանքին վերջակէտով:

Հաւանաբար` անբացատրելի, բայց քաղցր ու յուզիչ կախման կէտերով` ինչպէս եղաւ, մնաց ու պիտի՛ շարունակէ մնալ ինք` իբրեւ սուրիահայ գրական մամուլի պատմութեան մէկ թեւաբեկ, բայց լուսաւոր գիսաստղը…

Ս. ԿԻՐԱԿՈՍԵԱՆ

 

ՏՂԱՅ ՄԸ, ՈՐ Կ՛ԵՐԱԶԷՐ
ԲԱՆԱՍՏԵՂԾ ԸԼԼԱԼ

… Վերոյիշեալ այդ «ամայութեան» մէջ է որ երեւան եկաւ ինքնուս եւ համարձակ տղայ մը` Ա. Երազենց (երբեմն նաեւ` Աւետիս Մատեան), որ հրատարակելով «Կանթեղ» պարբերաթերթը, փորձեց հանդէս մը ըլլալ գրականութեան եւ արուեստի, յաջորդել ա՛լ Հալէպէն արտագաղթած  «Նայիրի»ին, եւ աճումի ու կազմաւորումի ածու մը ըլլալ… «նոր գրողներու», ինչ` որուն համար շատ խիստ, շատ պահանջկոտ,  անմատչելի գագաթ մըն էր Անդրանիկ Ծառուկեանի թերթը, եւ որուն հանդէպ գրեթէ անտարբեր էին Հալէպ հրատարակուող «Արեւելք»ն ու  այլեւս դադրած «Եփրատ»ը:

Եթէ ուշի-ուշով պրպտենք «Կանթեղ»ի հրատարակուած երեք թիւերը (1953, 1954  մարտ, 1954 յունիս, բացառիկ) դիւրութեամբ պիտի հաստատենք հետեւեալ իրողութիւնները.-

ա) «Կանթեղ»ը իր շուրջ համախմբեց սկսնակ գրողներու փունջ մը եւ անոնց ծաղկումին համար եղաւ մատչելի հող մը.- Յարութիւն Ձորեցի, Զուլալ Գազանճեան, Սարգիս Համպոյեան, Երուանդ Տեմիրճեան, Պետրոս Հաճեան, Յարութիւն Ստեփանեան, Արաքսի Պասմաճեան, Գրիգոր Վարդգէս, Սամուէլ Մկրտիչեան, Հայկազ Պետրոսեան, Պետրոս Գալուստեան, Արմեպիլ: Չեմ ըսեր, որ անպայման տեղ հասան այս բոլոր տղաքը եւ անպայման օժտուած էին գրական տաղանդով, կ՛ուզեմ  ընդգծել  միայն, որ բոլորին համար կը բացուէր բեմ մը, ուր անոնք կրնային լծուիլ իրենց կազմաւորումին եւ կատարելագործումին, բեմ մը, որ կը բացակայէր գոնէ հալէպահայ կեանքի մէջ: Ամէն պարագայի տակ` վերի խումբէն մենք ունեցանք հայ բանաստեղծութեան ինքնատիպ դէմքերէն մէկը` Զուլալ Գազանճեանը: Երուանդ Տեմիրճեան, որ  շնորհալի եւ տաղանդաւոր տղայ մըն էր, փոխանակ զարգացնելու իր գրական ընդունակութիւնները, ինքզինք նուիրեց հրապարակագրական հռետորութեան, Ձորեցի երբեք չկրցաւ ձերբազատուիլ Պոլսոյ նախաեղեռնեան շրջանի գրելաոճէն, Սարգիս Համպոյեան լքեց գրականութիւնը եւ նուիրուեցաւ խմբավարութեան, Սամուէլ Մկրտիչեան գրական չափանիշներէ դուրս կը շարունակէ գրել հայ կեանքի մարզական-կազմակերպական ախորժներուն մասին, Արմեպիլ (Արմենակ Պիլէզիկճեան, Տիգրան Թոսպաթի «Այգ»ի երբեմնի լրագրող ), որ հատոր մը հրատարակեց Թէքէեանի եւ Ծառուկեանի խառնուրդով շաղախուած բանաստեղծութիւններու, կորսուեցաւ հրապարակէն:  Օժտուած տղայ մըն էր Յարութիւն Ստեփանեանը, որուն մասին բացարձակ տեղեկութիւն չունիմ այժմ, ինչպէս եւ միւսներուն: Իսկ Պետրոս Հաճեանը կա՛յ ինչպէս որ կայ:

Կարեւորը այստեղ  իր կարգին սկսնակ  Ա. Երազենցի ճիգն է:

բ) «Կանթեղ»ը յաջողեցաւ ապահովել աշխատակցութիւնը ժամանակի ամէնէն հեղինակաւոր դէմքերէն շատերուն, որոնք իրենց ստորագրութիւններու բնագիրով ներկայ են յատկապէս 1954-ի բացառիկին մէջ.- Նշան Պէշիկթաշլեան, Մինաս Թէօլէօլեան, Եդուարդ Պօյաճեան, Նիկողոս Սարաֆեան, Արսէն Երկաթ, Վահէ Օշական, Յ. Գեղարդ, Վարդան Գէորգեան, Կարօ Փօլատեան, Գուրգէն Մխիթարեան, Արամ Երեմեան, Արամ Գառօնէ,  Նուպար Չարխուտեան, Հ. Վահան Յովհաննէսեան, Հ. Եփրեմ Տէր Ղազարեան:

Աշխատակիցներու վերեւի շքախումբով, ինչպէս եւ նիւթերու այլազանութեամբ, սկսնակ գրողներու յատկացուած բաւարար էջերով եւ ուշադրութեամբ`  Ա. Երազենցի «Կանթեղ»ը կրնար հալէպահայ գաղութին մէջ ըլլալ գրական-մշակութային շարժումի խթան մը, եթէ երրորդ իր քայլափոխին, այսինքն` բացառիկի հրատարակութենէն  վերջ չընկրկէր…  «գինովի մը թուղթերէն», եւ վերջնականապէս հրաժեշտ չառնէր հրապարակէն…: Այս կէտը արդէն ուրիշ պատմութիւն  է, ուրի՛շ վրդովում:

գ)  «Նայիրի»ի  Լիբանան մեկնումով` կը վերահաստատուէր մտաւոր-մշակութային կապը ընդմէջ հալէպահայ գաղութի եւ սփիւռքեան այլ շրջաններու: Տարբեր երկիրներու մէջ ստեղծագործող հայ գրողները հաղորդակցութեան մէջ կը մտնէին հալէպահայ ընթերցողներու հետ, ուրեմն Հալէպ քաղաքը կը շարունակէր օղակներէն մէկը մնալ սփիւռքահայ գրականութեան:  «Կանթեղ»ի հրատարակութեամբ Հալէպ վերստին  կ՛ունենար գրականութեան ու արուեստի նուիրուած հանդէս մը: Անշուշտ ճիշդ չ՛ըլլար մտածել, որ Ա. Երազենցի պարբերաթերթը կու գար փոխարինելու Ծառուկեանի ամսաթերթը, ո՛չ ալ  անոր  ներկայութիւնը համազօր էր «Նայիրի»ի ներկայութեան:

Բայց «Կանթեղ»ը նոր բեմ մըն էր, աւելի ճիշդ` նորածին մը, որ հասուննալու եւ արդիւնաւորապէս գործելու համար պէտք ունէր  հոգածութեան եւ խնամքի, որ դժբախտաբար չունեցաւ, ընդհակառակը, ուրեմն աւելի քան տրամաբանական եղաւ կանխահաս իր վախճանը:

Վերջերս, Մեծի Տանն Կիլիկիոյ Աթոռի հովանիին տակ գործող «Ռիչըրտ եւ Թինա Գարօլան» գրական հիմնադրամի գնահատելի որոշումով լոյս տեսած է Ա. Երազենցի խմբագրած պարբերաթերթին երեք թիւերուն միացեալ հատորը, ներառեալ` ողբացեալ խմբագրին ուղղուած նամակները: Աչք մը նետելով այս հրատարակութեան` կրնանք վերահաստատել մեր տպաւորութիւնը ինչ կը վերաբերի վերեւ մատնանշուած կէտերուն: Առաւել` արձանագրելով խմբագրական որոշ հասողութիւն մը (բոլորովին անփորձ եւ սկսնակ խմբագրի մը կողմէ) իր ճաշակաւոր աշխատելակերպով  եւ անզգոյշ… գրելակերպով: Բաներ կամ խարխափումներ, որոնք ժամանակի ընթացքին կրնային բարեկարգուիլ, բարելաւուիլ, հանրային ընդունելութեան  ուղղութիւն ստանալ:

Ամէն պարագայի տակ, «Կանթեղ»ը էջ մըն է հալէպահայ գրական տարեգրութեան մէջ: Ուսանելի էջ մը:

Ես կ՛ուզեմ այս յօդուածս փակել անգամ մը եւս յիշելով  «Կանթեղ»ի հրատարակութիւնը եւ ցկեանս դադարումը:

Աւետիսին հայրը սափրիչ էր, եւ լաւ սափրիչ` ինչպէս կ՛ըսէին իր յաճախորդները: Իր սափրիչի խանութը կը գտնուէր Քարէն Եփփէ Ճեմարան առաջնորդող Նոր Գիւղի  երկրորդ պողոտայի անկիւնադարձին, փոքր վարձակառքերու կայանին, Սահակի սրճարանին եւ լրագրավաճառ Լեւոնին կրպակին մօտերը:

Որքան գիտեմ` սափրիչը անգրագէտ էր, եւ երբ Աւետիս  ձեռնարկեց պարբերաթերթի հրատարակութեան, անշուշտ նիւթական յանձնառութեան տակ մտնելով, հայրը սոսկալի բարկացաւ  իր զաւկին այս… արկածախնդրութենէն եւ տեւաբար կը ձաղկէր զայն, կը յանդիմանէր եւ անոր գլխուն կը տեղացնէր հայհոյանքներու թրքերէն ճոխ հաւաքածոյ մը:

– Գետինը անցնի այդ… «կենթաղ»ը, եւ կը շարունակէր  իր պատկերազարդ հայհոյանքները… գործի՛դ նայէ, լակո՛ տ, մա՛րդ եղիր, փոր չեն կշտացներ ատ բաները …կը գանգատէր ան:

Սափրիչ  Կարապետին ցանկութիւնը շուտով իրականացաւ: Որոշ չափով, թերեւս նաեւ լրիւ չափով, իրաւացի էր ան, երբ կը յայտարարէր, թէ «ատ բաները փոր չեն կշտացներ»:

Եւ փոր չկշտացնող «Կենթաղ»ը գետնին տակը անցաւ»:

Ճիշդ չէ անշուշտ նոյն ըսելաոճը գործածել նորոգ հանգուցեալի մը դագաղին առջեւ եւ նոյնինքն հանգուցեալին ակնարկելով, բայց ըսելաոճի միտք բանին եւ գաղափարը նոյնն  է` մէկուն գերեզման իջնելը, վերջնական անհետացումը:

Այս պահուն, գերեզման իջած-անհետացած է Աւետիս Պարմագսզեանը:

«Կանթեղ»ի խմբագիրը` գրական ծածկանուններով Աւետիս Երազենց կամ Աւետիս Մատեան, սափրիչ Կարապետի  անդրանիկ որդին, գետնին  ա՛յս կողմը չէ այլեւս, իր հարազատներուն, բարեկամներուն, մերձաւորներուն թէ գործակիցներուն քովն  ի վեր, այլ գետնին մի՛ւս կողմը, այսինքն` անհետացումի առաջին հանգրուանին` գերեզմանի մէջ, որուն առջեւ եթէ հարազատները կու լան ու կ՛ողբան, մերձաւորներն ու բարեկամները` հին թէ նոր, բարոյական ու մարդկային պարտք ունին  կենդանի պահելու յիշատակը մէկուն, որ ծառայութեան փոքր վաստակ մը ունեցաւ ի խնդիր հայ գրականութեան, ի խնդիր հայ գրականութեան նուիրուելու պատրաստուող սկսնակներուն, հոգ չէ թէ տերեւ  մը ըլլայ այդ ծառայութիւնը, երբ գիտենք, որ առանց տերեւի բոլորովին մերկ ու տկլոր կը մնայ ծառը:

Ոչ եւս է Ա. Երազենց` Հալէպի 50-ական թուականներու գրական սկսնակներուն Աքելլան:

Ափսոս եւ շնորհակալութիւն, սիրելի՛ Աւետիս:

ՊԵՏՐՈՍ ՀԱՃԵԱՆ

(Հատուած)

 

ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹԻՒՆՆԵՐ

ԶՂՋՈՒՄ

… Ալ պիտ՛ վանե՛մ իղձը մութ, կեանքի օրհա՜սն վշտագին,
– Թէեւ յաճախ կանչեցի որպէս քոյր մը անուշիկ –
Տենչի մը նոր` պիտ՛ բանամ` սրտիս դուռը թափանցիկ,
Ուր տակաւին թռչնիկ մ՛իսկ չգեղգեղեց սրտագին:

Մե՜ղք է կեանքիս դեռ կանանչ, մարմնացումի սպասող
Երազներուս լուսագէս, կիրքիս ձայնին տենդավառ,
Որոնք գուցէ պահ մը վերջ, հոգեվարքէ մ՛ետք երկար,
Տան հրաժեշտ մը վերջին երազ կեանքին լուսաշող:

… Չէ՛, դեռ պէտք է կեանքն ապրիլ, լքել ցաւերն անպարփակ,
Վիշտն այտերուս վերածել ժպիտներու ցնծագին,
Ապրի՜լ, ապրի՜լ խենդ մ՛ինչպէս մոռցած կսկիծն իր սրտին,
Ու հոգիով պինդ կառչիլ դիւթիչ սրտի մ՛անապակ…

Մոռնալ երէկն` սիրաբորբ մերձեցումով սրտերու,
Միշտ գինովնա՜լ ի տես այս արբեցուցիչ պատկերին,
Ու պապակած հոգիով` համբոյրին տակ լուսնակին,
Շրթներն – սիրոյ զոյգ սկիհ – յանձնե՜լ, յանձնե՛լ իրարու…

… Հոս` կ՛անիծեմ ես այսօր կեանքի օրհա՜սն վշտագին:

 

ԱՌԱՆՁՆՈՒԹԻՒՆ

Առագաստի մը հանգոյն, որ մեղմ հով մը կ՛երազէ,
Մթնշաղէն քիչ մը վերջ, ու մահիկի շողին դէմ`
Թեւատարա՜ծ ու մոլոր, տեսիլքդ, քո՛յր, կ՛որոնեմ`
Առագաստի մը հանգոյն, որ մեղմ հով մը կ՛երազէ:

Ուշ գիշերին զերդ ծղրիթ, որ իր սէրը միշտ կ՛երգէ,
Սա իրիկուան ծառերուն խորհուրդովը տեսլադէմ,
Նստած քարի մը վրան, մեր նոր սէրը, ես կ՛երգեմ`
Ուշ գիշերին զերդ ծղրիթ, որ իր սէրը միշտ կ՛երգէ:

Անպարագիծ ծով մ՛ինչպէս, որ ալիքներ կը հիւսէ,
Առանձնութեան այս պահուն ու զեփիւռի շունչին դէմ
Մեր անցեալի ապրումին ոսկեշղթան կը քակեմ`
Անպարագիծ ծով մ՛ինչպէս, որ ալիքներ կը հիւսէ:

(«Ակօս», 1950, թիւ 2)

 

ԱՌ…

Ալ կը հաւ՛տա՛մ, կը հաւ՛տամ մամիկն ինչպէս Աստըծոյն,
Որ կա՛ս, կ՛ապրի՛ս հոգւոյն մէջ ու պիտ՛ երբե՛ք չմեռնիս,
Թէ հասակս իսկ տապալի վես կաղնիի մը հանգոյն,
Թէ զերդ մեռել դալկանան վարդենիներն երազիս…

Քսան դարուն ու ձմեռ քեզ պահելով իսկ իմ մէջ
Դեռ նո՜ր կ՛ըզգամ թէ դո՛ւն ես ղեկը կեանքիս իմ նաւուն,
Որ վերացած համբոյրով ճաճանչներուդ մէջ անշէջ`
Առագաստն իր կը պարզէ բաղձանքներու հովերուն…

Ու կը ծնի կեանքս անապատ` միայն քեզմով ովասիս,
Մութ երկինքին մէջ հոգւոյս միայն քեզմով կը վառին
Հազար աստղեր յոյսերու, հազար իղձեր ոսկեհիւս,
Եւ դո՛ւն, լոկ դո՛ւն կ՛անձրեւես ծարաւ սրտիս` կո՛յս հողին…

 

ՅԻՇԱՏԱԿՆԵՐ…

Յիշատակնե՛ր ալեծուփ, խենդ օրերովըս արբած,
Աչքս ու հոգիս երէկիս պատուհանին սեւեռած
Ձե՛զ կը դիտեմ ես այս օր, որ կը բացուիք իմ դիմաց
Որպէս պարտէզ մը անհուն, կեանքիս բոյրով պճնուած…

Յիշատակնե՛ր ալ անցեալ ու զերդ երազ չքացած.
Զեզ կը ճանչնամ թէեւ ես մօրըս անուշ ձայնն ինչպէս,
Բայց կը մընամ ձեզ համար օտար ու խորթ, մոռցըւած,
Կարծես չըլլա՛ր ձեզ տրուած յուռթի աւիշն` ի՛մ կեանքէս…

Յիշատակնե՛ր հեռաւոր, շարժապատկե՛րս երէկուայ,
Ձեր ծալքերէն լուսաղեղ կը ջրվէժէ խանդն առատ,
Մինչ վարագոյրն մոռացման կ՛իջնէ դանդա՜ղ ձեր վրայ,
Մշուշն ինչպէս` պարտէզիս ծառերն ի վար անարատ…

Յիշատակնե՛ր յորդագեղ, ովասիսնե՛ր լուսաշող,
Թէ չունենամ պիտի ալ նո՛ր գարուններ ձեզ նման,
Գէթ գողնայի ձեր ծոցէն փնջիկ մը վարդ, ափ մը շող,-
Անապատին իբրեւ զարդ` մութ օրերուս իմ վաղուան…:

(«Ակօս», 1951, թիւ 5)

 

ԳՈՎԵՐԳ

Գարունն ամբողջ, իմ աղուոր, ինչպէ՜ս կրցար, ա՜հ ինչպէ՛ս,
Այսքան լման` զետեղել աչքերուդ մէջ տաք ու հեզ,
Ուր թիթեռի մը նման կը թրվռայ պերճանքով`
Բացուող գարնան առաջին երգը կախարդ ու գինով:

Աչքերուդ մէջ, իմ աղուոր, կայ հով, կայ ծով ու երկինք,
Կան զանգակներ ու ծափեր` ժամադրութեան մը գալիք,
Ուր կը լսեմ ես հիմա, ես կը լսեմ բառ առ բառ`
Չյօրինուած տաղերու անզուսպ խաղեր բազմալար:

Բայց այս որքա՜ն, իմ աղուոր, որքա՛ն գինի ու հաշիշ,
Լոյսով ծեփուած աչքերուդ գօտիին մէջը թաւիշ,
Ուր տրտմութեամբ մը անոյշ, իրիկնայի՜ն որպէս ցօղ,
Կը լճանան գաղտնօրէն` սիրոյ արցունք, մէգ ու շող:

Ու տակաւին, իմ աղուոր, որքան քնքո՜ւշ կը հեւայ
Սիրտըդ անմեղ ու խռով, սիրտըդ պզտի՜կ աղջկայ,
Աչքերուն մէջը որուն, հասուն հասկի մը նման`
Կը բռնկի այս գիշեր անհուն երազը վաղուան:

Ա. ԵՐԱԶԵՆՑ

(«Բագին», 1962, թիւ 8)

Share this Article
CATEGORIES