ՄԵԾԻ ՏԱՆՆ ԿԻԼԻԿԻՈՅ ԿԱԹՈՂԻԿՈՍՈՒԹԵԱՆ ԴՊՐԵՎԱՆՔԷՆ. ԶՈՀՈՒՈՂ ՄԱՅՐԸ

Երբ արդէն հասած էի պատանեկութեան սեմին եւ նախակրթարանի ուսումնական տարիներս աւարտելու պահը կը մօտենար, որոշեցի Հալէպէն Անթիլիաս գալ եւ դպրեվանքին մէջ ուսումս շարունակել: Սովորութեանս համաձայն, երբ եկեղեցի գացի, որպէսզի սուրբ խորանին վրայ մոմ բռնեմ եւ Աստուծոյ ծառայեմ, քահանայ հայրը քարոզի ժամանակ յիշեց դպրեվանքը, շեշտեց անոր կարեւորութիւնն ու դերը մեր ժողովուրդի կեանքին մէջ, եւ ըսաւ. «Մեր ժողովուրդի զաւակներէն ո՛վ որ կը փափաքի դպրեվանք յաճախել, պատարագէն անմիջապէս ետք եկեղեցւոյ քարտուղարին թող ներկայանայ` անունը արձանագրելու համար»: Երբ պատարագը իր աւարտին հասաւ, փութով հասայ քարտուղարութեան գրասենեակը: Անունս արձանագրելէն ետք, անմիջապէս տուն վազեցի եւ ուրախութիւնս մօրս յայտնեցի` ըսելով. «Մայրի՛կ, վանք պիտի երթամ եւ արդէն իսկ անունս արձանագրել տուի. կը մնայ միայն քու օրհնութիւնդ»: Երբ մայրս լսեց այս մէկը, շատ տխրեցաւ, որովհետեւ ինք այլեւս մինակ պիտի մնար. հինգ տարիներ առաջ ան իր կողակիցը, տան սիւնը` անգին հայրս կորսնցուցած էր, հիմա ալ իր մէկ հատիկ որդիէն պիտի բաժնուէր:

Մայրս սկիզբը չընդառաջեց փափաքիս, այլ պնդելով ըսաւ. «Ո՛չ, տղաս, չես կրնար դիմանալ»: Հաստատօրէն մօրս դիմադարձեցի. «Մայրիկ, կը դիմանամ. որովհետեւ կ՛ուզեմ Դպրեվանք երթալ, ուսումս շարունակել եւ աւարտելէ ետք` ծառայել Աստուծոյ, ծառայել մեր եկեղեցւոյ եւ ծառայել մեր ազգին»:

Մայրս ի վերջոյ համոզուեցաւ ու ըսաւ ինծի. «Տղա՛ս, դուն գիտես, քանի քու ապագադ է, գնա՛ եւ իրագործէ նպատակդ»:

Յաջորդ առաւօտ հեռաձայն ստացայ առաջնորդարանէն, թէ պէտք է առաջնորդարան ներկայանամ, որպէսզի դպրեվանք մուտքի քննութիւնս անցընեմ:

Երբ քննութիւնը աւարտեցի, տուն մեկնեցայ թանկագին մօրս հետ: Մայրս բարեմաղթութիւններ ընելէ ետք եզրակացուց. «Տղա՛ս, Աստուծոյ կամքը թող ըլլայ»:

Աշակերտներ հաւաքելու պատասխանատու կարգուած քահանայ հայրը մեզի ըսած էր, թէ օրին վերջնական պատասխանը պիտի փոխանցէր: Մէկ ամիս ետք, երբ համակարգիչիս առջեւ կ՛աշխատէի, հեռաձայնը հնչեց, վազելով` անմիջապէս պատասխանեցի: Տէր հայրն էր, որ կ՛աւետէր,  թէ դպրեվանք ընդունուած էի: Հեռաձայնը գոցելէն ետք, հեռաձայնեցի մօրս գործատեղին, որպէսզի իրեն յայտնեմ այս ուրախ լուրը: Մայրս շատ ուրախացաւ, որ իր մէկ հատիկ զաւակը Աստուծոյ շունչին տակ մեծնալով` «մարդ» պիտի դառնար: Երբ ան գործէն տուն վերադարձաւ, զիս համբուրելէ ետք սկսանք հագուստներս պատրաստել, որպէսզի  քանի մը օր ետք Լիբանան ճամբորդէի եւ հասնէի նպատակիս:

Եւ ահա հինգ տարիներէ ի վեր կը գտնուիմ Մեծի Տանն Կիլիկիոյ Կաթողիկոսութեան սի՛րտը հանդիսացող դպրեվանքին մէջ:

Մայրս, որ ադամանդէն ալ աւելի սուղ է ինծի համար, մինչեւ այսօր իր կեանքը զոհելով` ինծի համար կ՛աշխատի, որպէսզի իր գլուխը ինձմով բարձր պահէ:

ՅՈՎՀԱՆՆԷՍ
ԿԻՍ. ՍՐԿ. ԱԼԹՈՒՆԵԱՆ

(Բ. Ընծայարան)

Share this Article
CATEGORIES