ԱՆԿԱԽՈՒԹԻՒՆ ԿԸ ՏՕՆԵՆՔ

ՅԱԿՈԲ ԼԱՏՈՅԵԱՆ

Հայաստանի անկախութեան քսանամեակը ազգովին տօնեցինք: Ուրախ ենք, որ մենք այն սերունդն ենք, որ ականատես կ՛ըլլանք պատմութեան մը, որ մեզմէ մէկ երկու սերունդ առաջ բախտը չունեցան այս ամէնը տեսնելու:

Սակայն այս բոլորը աւելի լաւ կ՛ըլլային, եթէ Հայաստանի անկախութեան քսանամեակի զինուորական շքերթին պաշտօնական ամպիոնին վրայ հրաւիրուած ըլլային անցնող քսան տարիներու նախորդ նախագահները:

Առաջին հերթին, որովհետեւ նախագահները, ըստ սահմանադրութեան, զինուած ուժերու գերագոյն հրամանատարներն են, եւ Հայաստանը անցնող քսան տարիներուն տխուր եւ ուրախ օրեր անցուց այդ նախագահներուն ղեկավարութեամբ: Բոլորն ալ ունին իրենց առաւելութիւններն ու թերութիւնները, անհանդուրժողութիւններն ու լայնախոհութիւնները, ընկերային, քաղաքական, տնտեսական եւ ազգային ձեռքբերումներն ու ոտնակոխումները, սակայն վերջաւորութեան նախագահներ էին եւ անցնող քսան տարիներու մեր քաղաքակիրթ, զարգացած եւ եւրոպական չափանիշներու հասնող մեր երկրի ձգտումին իրենց նպաստը բերին: Աւելի լաւ կը դիտուէր դուրսէն եւ մանաւանդ` ներսէն: Պէտք էր որ քսանամեակին առիթով մեր քաղաքական ընտրանին քանի մը ժամ միասին նոյն ամպիոնի վրայ գտնուէին, սակայն անոնց չկամութիւնը ընդհանուր գօտեպնդիչ եւ ուրախ մթնոլորտէն բան մը պակսեցուց:

Եթէ հրաւէր ուղարկուած էր եւ` մերժուած, բան մըն է, եթէ չէ ղրկուած` ուրիշ բան: Եթէ ուղարկուած էր ձեւական եւ ոչ խորքային, բան մըն է: Եթէ ուղարկուած է եւ իմաստը չեն հասկցած, այլ բան: Հայաստանի Հանրապետութեան քսանամեակը բոլորս միասին պէտք է տօնենք: Քսան տարուան ձեռքբերումներու ղեկավարներն ալ իրենց տեղը ունին պատմութեան մէջ: Կարելի չէ մէկ օրէն միւսը միայն քսանի հասած պետական եւ քաղաքական ընտրանին ինքզինքը միայն տէրը զգար: Մեծութիւնը հաւաքական ուժի մէջ է, մանաւանդ` թշնամիին դէմ: Այս մէկը կը պակսէր տօնակատարութիւններուն ընթացքին եւ բացթողումը մտածուած էր թէ ոչ, չեմ գիտեր:

Share this Article
CATEGORIES