ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹԵԱՆ ՎԵՐԱԿԱՆԳՆՄԱՆ 20-ԱՄԵԱԿԻ ԺՈՂՈՎՐԴԱՅԻՆ ՏՕՆԱԽՄԲՈՒԹԵԱՆ ՀՅԴ ԼԻԲԱՆԱՆԻ ԿԵԴՐՈՆԱԿԱՆ ԿՈՄԻՏԷԻ ԱՆՈՒՆՈՎ ՅՈՎԻԿ ՊԵՐԹԻԶԼԵԱՆԻ ԱՐՏԱՍԱՆԱԾ ԽՕՍՔԸ

Աշխարհի չորս ծագերուն եւ Հայաստանի մէջ ապրող բոլոր հայերուն համար Հայաստանի անկախութեան վերականգնման տօնը` 21 սեպտեմբերը, դարերու երազի իրականացման օրն է, օրն է ազատ եւ անկախ Հայաստանի, որով կը հպարտանայ եւ պէ՛տք է հպարտանայ ամէն մէկ հայ, անխառն եւ յուզումնալից ուրախութեամբ տօնէ ազգային արժանապատուութեան վերականգնման տօնը: Խորհրդային ամբողջատիրութեան բռնատիրական եւ նուաստացուցիչ տարիներուն մեր ժողովուրդը շատ բան զիջեցաւ իր ազգային արժէքներէն, սակայն իր հոգիի խորը միշտ պահեց վերանկախանալու գաղափարը, իսկ սփիւռքահայութիւնը իր կարգին հաւատաց վերանկախացման անխուսափելիութեան եւ յաջորդական սերունդներուն մէջ վառ պահեց անկախութեան գաղափարն ու հայոց եռագոյնին փողփողուն փայլքը: Հայրենաբնակ մեր ժողովուրդը, հետեւելով իր մեծ երազին եւ ցուցաբերելով աննկուն կամք ու աննահանջ պայքարի ոգի, կրցաւ 1991-ին վերականգնել Հայաստանի անկախութիւնը: Այսօր, վերանկախացումէն 20 տարի ետք, բազմաթիւ նուաճումներ եւ ձեռքբերումներ կը կազմեն կենսագրութիւնը մեր երիտասարդ հանրապետութեան: Այդ նուաճումներուն մեծագոյնը, ինչ խօսք, Արցախի ազատագրումն է: Հպարտ ենք, բարձրաճակատ, ուրախ… սակայն անխառն չեն մեր հպարտութիւնն ու ուրախութիւնը: Եկէք` խոստովանինք, որ անկախութիւններու կամ ազգային տօներու նշումը ինքնանպատակ չէ եւ չի՛ կրնար ըլլալ:

Հայաստանի անկախութեան եւ ազգային ազատ պետականութեան վերականգնման տարեդարձը առիթ է հաշուետուութեան ու պատասխանատուութեան ոգիով մօտենալու, քննարկելու եւ արժեւորելու, բոլորս միասին: Որքան որ պէտք է պանծացնենք մեր յաղթանակներն ու նուաճումները, նոյնպէս ալ մատնանշենք մեր սխալները եւ դիմագրաւած մարտահրաւէրները:

Իրապաշտ ըլլալով` պէտք է ընդունինք, որ առաջին իսկ օրէն տիրապետեցին քաղաքական երկու մտածողութիւններ եւ հակադիր ուղղութիւններ: Անոնցմէ մէկը 28 մայիս 1918-ին ի գին հսկայական զոհողութիւններու ձեռք բերուած անկախութիւնը եւ Հայաստանի Ա. Հանրապետութեան ազգային եւ ժողովրդավարական աւանդները վերականգնելու ուղղութիւնն ու մտածողութիւնն է, իսկ երկրորդը Խորհրդային Միութենէն անջատուած Հայաստանի իբր թէ նոր-ազատական գաղափարներով առաջնորդուող քաղաքական ուղղուածութիւնն է:

Ահաւոր ու յուսալքող պայմաններու մէջ եւ ընդամէնը երկուքուկէս տարի գոյատեւած Հայաստանի Ա. Հանրապետութիւնը պետական հիմքը դրաւ ազատ ու անկախ ապրելու եւ Միացեալ Հայաստան կերտելու մեր ժողովուրդի նորօրեայ երթին:

Ազգային-ազատագրական ուղղութիւնը բնաւ չհամակերպեցաւ Հայաստանի անկախ պետականութիւնը ոչնչացնելու եւ խորհրդային լուծին ենթարկելու համայնավարական չարիքին: Քաղաքական այս ուղղութիւնը «հայրենադաւ», «յետադիմական» որակումներուն արժանանալու գնով իր կուրծքով եւ բարձրաճակատ պաշտպանեց Մայիս 28-ի աւանդը եւ գաղափարական անհաշտ պայքար մղեց խորհրդային-պոլշեւիկեան մտածողութեան դէմ: Բնականաբար քաղաքական այս ուղղութեան համար անսակարկելի մնաց ազատ, անկախ եւ միացեալ Հայաստանը վերականգնելու ազգային գաղափարախօսութիւնը:

Սակայն նոյնքան պարզ չեղաւ եւ ազգային աւանդներուն հաւատարիմ չմնաց քաղաքական միւս ուղղութեան հետեւողներուն երթը:

Փաստօրէն մօտիկ անցեալի պատմութիւնը ցոյց տուաւ, որ քաղաքական այս վերջին ուղղութեան առաջնորդներն ու գործիչները շատ ալ տարբեր չէին ու չեն համայնավարներէն:

Ահաւասիկ այս քաղաքական ուղղութիւնն է, որ քսան տարիէ ի վեր յափշտակած է վերանկախացեալ Հայաստանի Հանրապետութեան կառավարման ղեկը: Քաղաքական այս ուղղութեան համար Միացեալ Հայաստանի նպատակն ու Հայ դատի պահանջատիրութիւնը երբեք ալ չեղաւ գերագոյն նպատակ ու երազ, այլ ընդամէնը մանր դրամ` արտաքին քաղաքականութեան շուկային մէջ: Երբեւիցէ լսե՞ր էք հատուցում, Արեւմտահայաստան, հող, ազատագրում բառերը, թէ՞ տեսաք հակառակը գործնապէս` ստորագրումովը հայ-թրքական արձանագրութիւններուն:

Ահաւասիկ, համոզուինք այլեւս, որ մեզ բաժնող գիծը ա՛յս է` Ցեղասպանութեամբ խլուած մեր հողերու վերադարձը պահանջելու ազգային ուղղուածութիւնն է:

Մնացեալ մանր-մունր, երկրորդական հարցերու շուրջ յարուցուող բանավէճերը իսկականը ծածկելու համար են միայն, այս պատճառով ալ կեղծ են միասնականութեան բոլոր կոչերը: Կե՛ղծ են, խաբէութիւն եւ ամբոխավարութիւն, որովհետեւ հեռու են պահանջատիրութենէ, որովհետեւ ինքնիշխան, ժողովրդավար, իրաւական եւ ընկերային արդարութեան վրայ հիմնուած պետութիւն կառուցելու եւ աշխարհի ու շրջանին մէջ ազդեցիկ գործօն դառնալու մեր ժողովուրդին նպատակը տակաւին կը մնայ չիրագործուած:

Այսօր, վերանկախացումէն քսան տարի ետք, տակաւին մենք կու գանք հաստատելու, որ`

1.- Հայաստանի Հանրապետութեան գործող իշխանութեան ընկերային-տնտեսական քաղաքականութիւնը չի բխիր հայ ժողովուրդի բացարձակ մեծամասնութեան շահերէն:

2.- Հայաստանն ու հայ ժողովուրդը հետզհետէ աւելի կ՛իյնան աղքատութեան գիրկը, իսկ սեփական ապագայի հանդէպ մարդոց վստահութիւնը տեղի կու տայ յուսալքութեան, որուն պատճառով վտանգաւոր չափերու կը հասնի արտագաղթը:

3.- Երաշխաւորուած չեն անհատի եւ հանրութեան իրաւունքներն ու ազատութիւնները: Այսօր Հայաստանի մէջ տիրող բացասական բարոյահոգեբանական մթնոլորտը կը խոչընդոտէ հայրենիքի լիարժէք քաղաքացիի ձեւաւորումը եւ ընկերային բարգաւաճումը:

4.- Սկզբունքներու ամպագորգոռ յայտարարութիւնները եւ իրական կեանքի անհամապատասխանութիւնը յանգեցուցած են պետականութեան եւ իշխանութեան` ընտրութիւններու միջոցով ժողովուրդին իշխանութիւն ձեւաւորելու հանդէպ անվստահութեան:

 

Այս բոլորը նկատի առած, այլեւս եկած ենք այն համոզման, որ համակարգային իշխանափոխութեամբ նոր որակի իշխանութիւն պէտք է ձեւաւորուի Հայաստանի մէջ, այլեւս անյետաձգելի են` համակարգային բարեփոխումները, ազգային-պետական ուղեգիծի եւ ընկերային արդարութեան սկզբունքներու արմատաւորումը եւ Հայաստանի հաստատաքայլ ու արագընթաց զարգացումը:

 

Իբրեւ հայ ժողովուրդ, մենք մեզ ճանչնալով, ինքնավստահ կրնանք յայտարարել, որ հայրենաբնակ հայութիւնն ու աշխարհասփիւռ հայութիւնը կրնան մէկտեղել իրենց ուժերը եւ մեր հայրենիքին ու ժողովուրդին համար արժանապատիւ ապագայ կերտել:

Գնահատելի է, որ Հայաստանի պետութիւնը միշտ կը շեշտէ կարեւորութիւնը սփիւռքահայութեան, անոր ներուժին եւ հնարաւորութիւններուն, փափաքը ունի հայ ժողովուրդը համախմբուած տեսնելու հայկական պետականութեան շուրջ եւ ամուր յենարան` արտաքին դժուարութիւններուն դէմ դնելու համար:

 

Սակայն, միւս կողմէ, Հայաստանի պետութիւնը առիթ չի տար մեզի հպարտանալու իրմով:

Վերանկախացումէն քսան տարի ետք իսկ մեզի հրամցուածը մեր երազած հայրենիքը չէ:

Այսօրուան եւ վաղուան իշխանաւորները, եթէ կ՛ուզեն հայութիւնը միասնական տեսնել, եւ տեսնել, որ ան համախմբուած է իր սեփական պետականութեան շուրջ, իրենց գրաւը թող չդնեն հայ ժողովուրդին զգացական հայրենասիրութեան վրայ, յատկապէս` անոր հայրենապաշտ եւ գաղափարապաշտ հատուածին նուիրուածութեան եւ համբերութեան վրայ, որովհետեւ այդ բոլորը վերջ մը ունին: Մէկ բան ալ թող գիտնան ընկերային անարդարութեան գոյութիւնը ընդունիլ շարունակողները, կաշառակերութիւնն ու փտածութիւնը հովանաւորողները եւ ազգային արժէքներու կեղծ պաշտպանները, որ ի՛նչ ալ ընեն, պիտի չկարենան մեր հայրենիքը, մեր ժողովուրդը, «Ամբողջական Հայաստան, ամբողջական հայութեամբ» գաղափարը մեզի ատելի դարձնել: Չէ՛ք կրնար: Ընդհակառա՛կը: Մեր հայրենապաշտութիւնն ու գաղափարապաշտութիւնը մեզ պիտի մղեն դժուարութիւններու մէջ գտնուող հայրենիքը աւելի՛ սիրել եւ յարատեւ պայքարի գաղափարախօսութեան հետեւելով` սպասուած բարեփոխումները յառաջացնել Հայաստանի մէջ եւ ստեղծել մեր իտէալական Հայաստանը:

Մենք ի վիճակի ենք առանց զիջելու եւ առանց վտանգելու համազգային մեր ձեռքբերումները` ապահովելու հայրենիքի կայուն զարգացումը, ի նպաստ հայութեան լուծելու Արցախի հիմնահարցն ու հայ-թրքական յարաբերութիւնները, հետապնդելու Ցեղասպանութեան եւ հայրենազրկման հետեւանքներու արդարացի հատուցումը, պաշտպանելու ջաւախահայութեան օրինական իրաւունքները:

Մենք կրնանք նոր մակարդակի բարձրացնել հայրենիք-սփիւռք յարաբերութիւնները, զիրար ամբողջացնել:

Հայաստանի Հանրապետութեան եւ Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետութեան 20-ամեակներու օրերուն Հայ յեղափոխական դաշնակցութիւնը կու գայ վերահաստատելու իր կամքն ու վճռակամութիւնը` իր բովանդակ ուժերով եւ աշխարհասփիւռ ներուժով կարելին ու անկարելին ընելու յանուն հայ մարդու, հայ ժողովուրդին եւ հայկական պետականութեան անշեղ վերելքին:

Share this Article
CATEGORIES