50 ՏԱՐԻ ԱՌԱՋ (29 ՍԵՊՏԵՄԲԵՐ 1961)

ՀԱՅԱՍՏԱՆ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀՈՂԱՅԻՆ ՀԱՐՍՏՈՒԹԻՒՆԸ
ԳԻՏՆԱԿԱՆՆԵՐՈՒ ԿԱՐԾԻՔԸ

Խ. Միրիմանեան եւ Շ. Աղաբաբեան գիւղատնտեսական գիտութիւններու փրոֆեսէօրներ են, որոնք օգոստոս 18-ին հանդիպում ունեցած են «Սովետական Հայաստան»ի կարգ մը խմբագիրներուն հետ եւ տուած` շահեկան տեղեկութիւններ: Առաջինը խօսելով Հայաստանի հողային եւ ջրային հարստութիւններու մասին` ըսած է.

– Սխալ է այն տեսակէտը, թէ Հայաստան հողային քիչ պաշար ունի, ընդհակառակն, մթերքներու առատութիւն ստեղծելու չափ բաւարար հող կայ, որ սակայն, դժբախտաբար, լիովին չէ օգտագործուած, Հայաստանի մէջ այժմ կան աւելի քան քառասուն հազար հեկտար աղակալած (աղ պարունակող հող), 20- 25,000 հեկտար ճահճախուտ կամ կիսով ճահճախուտ եւ մօտ 250,000 հեկտար մաշած հողեր: Ասոնց վրայ պէտք է աւելցնել մեծ տարածութեամբ չօգտագործուած բերրի հողերը, որոնք կը գտնուին քիչ մը ամէն տեղ` առուներու, ջրանցքներու, ճամբաներու եզերքը, երբեմն նոյնիսկ դաշտերու մէջ: Մեր հողագէտները ներկայիս զբաղած են այդ հողերը իւրացնելու, այսինքն շահագործելու աշխատանքներով եւ կը յուսանք, որ մօտ ապագային օգտագործելի դառնան:

Փրոֆ. Աղաբաբեան իր կարգին խօսած է անասնաբուծութեան համար անհրաժեշտ կերին մասին: Հայ գիւղատնտեսագէտը հանգամանօրէն բացատրած է գիւղատնտեսական հիմնարկութեան որոշ աշխատանքները, յատկապէս` խոտաբոյսերը եւ եգիպտացորենը բարելաւելու ու սերմի նոր տեսակներ ստեղծելու կապակցութեամբ: Փրոֆ. Աղաբաբեան նշած է միեւնոյն ատեն, թէ լաւ արդիւնք կու տան խոտի խառնուրդներու ցանքերը, որոնց բերքը, բնական խոտին համեմատութեամբ, 8 – 10 անգամ աւելի բարձր է:

Կայ սակայն դժբախտ պարագայ մը, յայտարարած է գիւղատնտեսագէտը, այն է, որ դեռ գոհացուցիչ չեն եւ ցած մակարդակի վրայ կը գտնուին եգիպտացորենի եւ հացահատիկի բերքերը:

 

ՀԱՅ ԹԵԿՆԱԾՈՒՆԵՐ ԹՈՒՐՔԻՈՅ
ԸՆՏՐՈՒԹԵԱՆՑ ՄԷՋ

Ընտրապայքարը սկսած է Թուրքիոյ մէջ եւ կազմուած են ընտրական ցանկերը: Ճշդուած են նաեւ փոքրամասնութեանց թեկնածուներուն անունները:

Ատալեթ կուսակցութիւնը իր ցանկին մէջ 18-րդ տեղը տուած է Յակոբ Պենեաթի անուն հայու մը: Հալք կուսակցութիւնը 16-րդ տեղը տուած է Եդուարդ Պեզազի: Միլլիյէթ կուսակցութիւնը 22-րդ տեղը տուած է Արիստակէս Աւագեանի, իսկ Ենի Թիւրքիէ կուսակցութիւնը իր ցանկին մէջ առած է Սարգիս Քիւրքճեանը:

Հերմինէ Գալուստեան ուզած է վերադառնալ իր ուսուցչական ասպարէզին եւ մերժած է դնել իր թեկնածութիւնը:

 

ՀԱՅԵՐԸ ՆՈՐ ԶԵԼԱՆՏԱՅԻ ՄԷՋ

Նոր Զելանտայի մէջ փոքրաթիւ հայեր կան:

Քլաքչըրչ քաղաքին մէջ կ՛ապրին Գույումճեան, Պետրոսեան, Թովմասեան ընտանիքները:

Ուելինկթըն քաղաքին մէջ կ՛ապրին Քիւլեան, Կամսարական, Եագուպեան, Պոյաճեան, Գրիգորեան ընտանիքները:

Նոր Զելանտայի թերթերէն ոմանք ատենօք գրած էին, թէ բազմաթիւ հայեր կ՛ուզեն Նոր Զելանտա գաղթել:

Լուրը արձագանգ գտած ըլլալով` եկեղեցական շրջանակներու մէջ, հոգեւորական մը բարի վկայութիւն տուած էր հայերու մասին. արդարեւ, ան յայտարարած էր, թէ` «հայերը ընդունակ եւ աշխատասէր մարդիկ են եւ մեծապէս օգտակար կրնան ըլլալ երկրին»:

Նոյն հոգեւորականը առաջադրած էր տեսակցիլ գաղթային նախարարին հետ` դիւրացնելու համար հայերու մուտքը Նոր Զելանտա:

 

ԱԿԱԴԵՄԻԿՈՍ ԶԱՒՐԵԱՆ

Հայ թէ օտար ակադեմիկոսներու մէջ անուն եւ համբաւ շինած են բազմաթիւ հայազգի գիտնականներ կամ արուեստագէտներ: Հայաստանի թերթերէն կ՛իմանանք, որ թիֆլիսցի հայ մը` Կիրեակ Զաւրիեւ (Զաւրեան) անդամ է Վրաստանի գիտութիւններու ակադեմիային ուր եւ գնահատուած է իր բեղուն գործունէութեան համար:

Ծնած է Թիֆլիս, եօթանասուն տարի առաջ, 23 տարեկանին կ՛աւարտէ Ս. Փեթերսպուրկի ճարտարապետութեան համալսարանը, ուր կ՛աշխատի իբրեւ դասախօս նախ հոն, տեղւոյն վրայ, ապա Օտեսայի Բազմարուեստից վարժարանին մէջ:

Տարիներ ետք կը վերադառնայ Թիֆլիս եւ 1923-ին կը ստանայ փրոֆեսէօրի կոչում:

1945-էն մինչեւ այսօր Զաւրեան տնօրէնն է Վրաստանի գիտութիւններու ակադեմիայի շինարարական գործերու հիմնարկութեան, միաժամանակ կը շարունակէ իր գիտամանկավարժական գործունէութիւնը Բազմարուեստից վարժարանին մէջ:

Share this Article
CATEGORIES