ՎԱՂԱՄԵՌԻԿ ՍԵՊՈՒՀ ՇԱՀՊԱԶԵԱՆԻ ՄԱՀՈՒԱՆ 10-ԱՄԵԱԿԻՆ ԱՌԻԹՈՎ

Գ. ՄԿՐՏԻՉԵԱՆ

10 տարի…

10 տարիներ առաջ կորսնցուցինք շատ սիրելի Սեպուհը:

16 հոկտեմբեր 2001. օր մը, որ բոլորին մտքէն դուրս չի գար, ըլլանք ընտանիքի բարեկամներ կամ Սեպուհին հարազատները:

Միութենական գործով պէտք էր երթայի Քուէյթ. դէպքը պատահած էր գիշերը, եւ Սեպուհը զոհ գացած էր ինքնաշարժի արկածի մը:

Օդակայանին մէջ եմ, հեռախօսս կը հնչէ, ընտանեկան բարեկամ մը կը հեռաձայնէ տեղեակ պահելով պատահարին մասին: Կը շշմիմ, կ՛ափսոսամ, կը շուարիմ, բայց արդէն օդանաւ պէտք էր բարձրանամ:

Հազիւ Քուէյթ հասած կը հեռաձայնեմ Պէյրութ` լուրը դարձեալ ստուգելու: Ճիշդ է, Սեպուհը չկայ… Չկայ այն Սեպուհը, որ Շահպազեան ընտանիքի չորս տղոցմէ մէկն էր, Կոմսին, Իշխանին, Ասպետին եղբայրը. յոյսերով եւ ապագայի տեսլականով լեցուն` ան փոքր տարիքէն ծնողքէն ու ծննդավայրէն հեռու ապրած է, Լիբանանի հայկական վարժարան յաճախած է, երկրորդական տարիները Եւրոպա շարունակած է, որպէս փայլուն համալսարանաւարտ աւարտած էր իր ճիւղը եւ արդէն կեանքը իրեն կը սպասէր գործելու:

Յանկարծ, այդ կեանքի թելը ընդհատուեցաւ, եւ մեզ բոլորս, մանաւանդ իր ծնողքը խոր սուգի մատնեց` անդարմանելի ցաւի մը մէջ ձգելով մեր սրտերուն խորը, բոլորին երազները կիսատ թողելով:

Կը վերադառնամ երեք օր ետք, բաւական դժուար պայմաններու մէջ կ՛այցելեմ, իմ շատ սիրելի եւ յարգելի տէր եւ տիկին Շահպազեաններուն: Ոչ ըսելիք ունինք իրարու, ոչ ալ կարելիութիւն կայ խօսք փոխանակելու, պարզապէս` սիրտերը սփոփելու քանի մը նախադասութիւններ:

Կ՛անցնին օրերը, կը մօտենայ քառասունքը, եւ մենք կը մտածենք միասնաբար Սեպուհին յիշատակը վառ պահելու համար բանի մը նախաձեռնել: Ծնողքը տպել կու տայ յատուկ գրքոյկ մը, որ պարփակած էր Սեպուհի վերջին համալսարանական թէզը, զոր ներկայացուցած էր այնքան խնամուած եւ բոլորին գնահատականը ստացած է: Բայց այսքանով չէր, որ Շահպազեան ընտանիքը պիտի բաւարարուէր: Եւ յանկարծ մեր խօսակցութիւններէն ծնունդ առաւ Ֆոնտի մը գաղափարը, զոր սկսանք լուրջ ձեւով քննել. պէտք է ըսել այս գծով մեզի զօրավիգ եղան Լիբանանի հայոց թեմի առաջնորդ Գեղամ արք.  Խաչերեանը եւ օրուան Ազգային Իշխանութիւնը: Այսպիսով յաջողեցանք` քանի մը ամիս ետք «Սեպուհ Շահպազեան» Կրթական ֆոնտը հիմնել, նկատի ունենալով մեր գաղութի դժուարութիւնները ու ծնողներու նիւթական մտահոգիչ վիճակը:

Սիրելի՛ Սեպուհ,

Թոյլ տուր այսօր քանի մը խօսք ալ միասին փոխանակենք: Ես կը հաւատամ յաւիտենական կեանքին: Վստահ եմ, որ եթէ մեզի հետ ըլլայիր քու ուսմամբ ամբարած գիտելիքներդ պիտի դնէիր ի սպաս ազգիդ ու ժողովուրդիդ, քանի որ քաջ գիտեմ, որ ընտանեկան դաստիարակութիւնդ այդպէս էր եւ ուրիշ բան կարելի չէր ակնկալել քեզմէ: Սակայն այդ անիծեալ օրը քեզ բաժնեց մեզմէ, եւ դուն չկրցար այդ փափաքդ իրականացնել:

Դուն վստահ եղիր, որ քու ընելիքդ ձեւով մը իրականացաւ: 10 տարիներ անցան քու մահէդ, եւ մենք այլ բան կատարեցինք: Քու անունդ փորձեցինք չմոռցնել. լիբանանահայ գաղութը գէթ տարին անգամ մը կը յիշատակէ քու անմար յիշատակդ: 9 տարիէ մեր ազգային վարժարաններու աշակերտները, որոնք օժանդակութիւն կը ստանան այս ֆոնտէն, վստահ եմ, որ անոնք կ՛աղօթեն քու հոգւոյդ խաղաղութեան համար, իսկ ծնողները երախտապարտ են:

Սիրելի՛ Սեպուհ,

Հինգ տարիէ ի վեր նաեւ ստեղծեցինք հայերէնի բարձրագոյն նիշ ապահովող միջնակարգ եւ երկրորդական փայլուն աշակերտներու տրամադրուած լրիւ կրթաթոշակի օժանդակութիւն, զոր ֆոնտը եւ Ազգային Ուսումնական խորհուրդը հպարտութեամբ կը փոխանցեն` գիտակցելով որ հայերէնի մէջ փայլուն աշակերտները պէտք է գնահատուին ապագայ սերունդներու դաստիարակութեան համար:

Այս բոլորէն ետք դուն վստահ եղիր, որ ֆոնտի անդամները մնայուն կերպով պիտի յաւերժացնեն քու անունդ` քու կիսաւարտ իղձերուդ դարման մը գտնելու համար:

Հանգիստ մնայ այն յոյսով, որ ինչպէս վերը յիշեցի, թէ ես հաւատացողն եմ յաւիտենական կեանքին, դուն ալ մեզի չափ ուրախ եւ հպարտ ես, որ քու եւ ընտանիքիդ դժբախտութեան ընդմէջէն ահա 10 տարիէ ի վեր կարելի եղաւ ուրախացնել տարեկան հարիւրաւոր աշակերտներ եւ ծնողներ: Ու մեր ցաւին մէջէն տեսանք անոնց ուրախ ժպիտը:

Յիշատակդ յաւերժ անթառամ պիտի մնայ մեր մտքերուն եւ սրտերուն մէջ:

 

Share this Article
CATEGORIES