ՀԱՐՊՈՅԵԱՆ ՎԱՐԺԱՐԱՆԻՆ ՄԷՋ ԹԱՐԳՄԱՆՉԱՑ ՏՕՆԱԿԱՏԱՐՈՒԹԻՒՆ

Թարգմանչաց տօնը հայկական աւանդական եւ կարեւորագոյն տօներէն մին կը համարուի, որ 1600 տարիներէ ի վեր կը յիշատակուի հայկական գաղութներու մէջ, ուր վեր կ՛առնուի հայ գիրերու գիւտարարին, հայ թարգմանչական աշխատանքներու հիմնադիրին ու հայ առաջին ուսուցիչին` Ս. Մեսրոպ Մաշտոցի աննախընթաց կատարելագործութիւնը:

Արդարեւ, այս իւրայատուկ առիթը մեր վարժարանին մէջ եւս նշուեցաւ ուրբաթ, 21 հոկտեմբեր 2011-ին: Լիբանանեան եւ հայաստանեան քայլերգներու յոտնկայս ունկնդրութենէն ետք, բացման խօսքով հանդէս եկաւ 11-րդ դասարանէն Մեղեդի Մինասեան, որ յիշելէ ետք տօնակատարութեան առիթը, կոչ ուղղեց իր հասակակիցներուն եւ բոլոր աշակերտներուն, որ` «այսօր Թարգմանչաց խորհուրդն է ապրիլ որպէս հայ, հայ մնալ եւ ապրիլ հայօրէն` համաշխարհայնացման այս աշխարհին մէջ»:

Յայտագրին առաջին բաժնով բեմ բարձրացան մանկապարտէզի խումբ մը աշակերտներ, որոնք իրենց անմեղունակ շրթներով եւ մանկական քաղցր հնչիւններով երգեցին «Դպրոցին մէջ կը սորվինք» երգը, որուն բառերուն հեղինակն է Երեւանի պետական մանկավարժական համալսարանի դասախօս` Դոկտ. Փրոֆ.  Ճուլիեթա Կիւլամիրեան, որ ներկայ էր այս հանդիսութեան: Նշենք, որ դոկտ. Կիւլամիրեան Լիբանան հրաւիրուած է հայ կաթողիկէ պատրիարքարանի «Սուրբ Գրիգոր Նարեկացի» կեդրոնին կողմէ:

Բանաստեղծական զանազան հատուածներով ելոյթ ունեցան 3-րդ, 4-րդ, 5-րդ եւ 7-րդ դասարանի աշակերտները, որոնք հայ լեզուին նուիրուած քանի մը քերթուածներով լուսարձակի տակ առին մեր մայրենի լեզուին արժէքը, այն թանկագին լեզուն, որ` «սուրբ հացն է, մեր սեղանին աղն է, մեր էութեան խորհուրդն է, մեր արիւնն է, բուրմունքն ու բոյրն է»:

Յայտագրին մէջ բաժին ունեցան նաեւ դպրոցին պարախումբը` նազպարով մը, 7-րդ դասարանի աշակերտներ` Գէորգ Ներսէսեանի (ջութակ) եւ Անի Այրանեանի (դաշնամուր) անջատաբար նուագներով, եւ 7-րդ դասարանի «Այբուբեն հայոց» խմբային երգով:

Գեղարուեստական յայտագրին ընթացքին բեմ հրաւիրուեցաւ նաեւ օրուան պատգամախօս Խաչիկ Տէտէեան, որ հեղինակ է բանաստեղծական կտորներու, աշխատակցած է գաղութիս  թերթերուն եւ պարբերաթերթերուն, եւ այժմ կը վարէ Մեծի Տանն Կիլիկիոյ կաթողիկոսութեան դիւանապետի պաշտօնը: Բանախօսը իր խօսքին մէջ անդրադարձաւ, որ` «Իւրաքանչիւր ժողովուրդի պատմութեան մէջ կան վճռորոշ եւ շատ կարեւոր թուականներ ու դէպքեր, որոնք որոշած են այդ ժողովուրդին ներկան ու ապագան: Այդ տօներէն մէկն է Թարգմանչաց տօնը` Մեսրոպ Մաշտոցի, Սահակ Պարթեւի եւ անոնց ընկերակիցներուն միացեալ աշխատանքը` հայ այբուբենի գիւտին եւ թարգմանչական աշխատանքներուն գծով»: Բանախօսը նշելով «Ճանաչել զիմաստութիւն եւ զխրատ, իմանալ զբանս հանճարոյ» թարգմանուած առաջին նախադասութիւնը` շեշտը դրաւ գիրերու գիւտի եւ թարգմանութեան ունեցած անհրաժեշտութեան վրայ, զանոնք համարելով հայ ժողովուրդին «զօրաւոր զէնքը», որուն միջոցով ընթացք առած է մատենագրութիւնը, որ իր կարգին տեղ տուած է դպրոցներու հաստատման: Խ. Տէտէեան վեր առաւ հայ դպրոցին կարեւորութիւնը, որուն գլխաւոր առաքելութիւնն է` «հայ սերունդները հայ պահել` զէնք ունենալով մեսրոպեան գիրը, որ մեր գոյութեան եւ էութեան հիմնական սիւներէն մին է»: Ան եզրափակեց` շեշտելով դերը հայ եկեղեցւոյ եւ հայ դպրոցին, որոնք հաւատքի եւ լեզուի անփոխարինելի հիմնաքարերն են:

Վարժարանի տնօրէն Ռիթա Պոյաճեան հուսկ բանքով շնորհակալութիւն յայտնեց օրուան պատգամախօսին եւ վստահեցուց, որ`  «Այսօրուան պատգամը շատ բան փոխանցեց մեր աշակերտներուն, որոնք Մեսրոպ Մաշտոցի ոգիով ներշնչուած տուն պիտի վերադառնան»: Ռ. Պոյաճեան իր կարգին անդրադարձաւ մեր Մեծն Մեսրոպ Մաշտոցի գիրերու գիւտին եւ հայ լեզուին ու գրականութեան հիմնադիրը ըլլալու փրկչական աշխատանքին, որ մեր ազգային դիմագիծը կերտած է, եւ այս առիթով կոչ ուղղեց բոլորին, որ Մաշտոցի անմար ջահը փոխանցեն սերունդէ սերունդ, որուն վեհ պարտականութիւնը արդէն կը կատարեն մեր հայ վարժարանները: Ան իր խօսքը աւարտեց` ըսելով. «Կեցցէ՛ք դուք, որ հայկական վարժարան կը յաճախէք»:

ԼՐԱՏՈՒԱԿԱՆ ՄԱՐՄԻՆ
ՀԱՅ ԿԱԹՈՂԻԿԷ ԳԷՈՐԳ ՀԱՐՊՈՅԵԱՆ
ՎԱՐԺԱՐԱՆԻ

 

 

Share this Article
CATEGORIES