ՆՈՒԻՐԵԱԼ ՈՒ ՀԱՄԵՍՏ ՀՄԸՄ-ԱԿԱՆ ՎԱՀԷ ՄԻՆԱՍԵԱՆԻ ԱՆԹԱՌԱՄ ՅԻՇԱՏԱԿԻՆ

«Գիտեմ մահը բոլորին է,
Բայց կարծեցի զիս պիտի շրջանցէ»
ՈՒԻԼԻԸՄ ՍԱՐՈՅԵԱՆ

Ծառայասէր ՀՄԸՄ-ականներու տերեւաթափը կը շարունակուի: Քառասուն օր առաջ` եղբայր Վահէին անակնկալ մահուան գոյժը տխրեցուց ՀՄԸՄ-ական բոլոր եղբայրները եւ ծանօթները:

Ան մեզմէ անվերադարձ բաժնուեցաւ` վերջին հրաժեշտ տալով, մեզի ձգելով մեծ հաւատքով սիրած հայրենիքին եւ իր պատկանած ՀՄԸՄ-ին զոհաբերուելու առաքելութիւնը:

Մահուան խորհուրդին ու անխուսափելիութեան շեշտակիօրէն նայողներուն համար անակնկալ չէր Վահէին անժամանակ կորուստը: Իսկ ինքը, իր դիտանկիւնէն, կ՛արհամարհէր գալիք արհաւիրքը, կը շարունակէր իր առօրեան, ոչինչ պատահածի նման` շարունակելով մնալ զինուորագրեալը եւ արթուն պահակը ազգային ու գաղափարական իր տասնաբանեային:

Վահէին ներդրումը եղաւ օգտաշատ, նախ որպէս ֆութպոլի մարզիկ, ապա ՀՄԸՄ-ի ներկայացուցչական խումբին մարզիչ, որ իր օրով` 1969-1970-ին, Լիբանանի ֆութպոլի ախոյեանութիւնը նուաճեց վերջին անգամ ըլլալով: Իսկ 1970-ին, Ասիոյ ֆութպոլի ախոյեանութեան մրցաշարքին, երրորդ դիրքը գրաւեց ՀՄԸՄ-ի խումբը` մարզիչին ու մարզիկներուն ջանասիրութեամբ:

Մենք կը հաւատանք մեզմէ անվերադարձ բաժնուողներուն յարգանքի տուրք տալու աւանդութեան եւ այսօր մենք ալ մեր կարգին այդ անունը պահելով կու գանք ոգեկոչելու մեր ՀՄԸՄ-ական եղբօր` Վահէ Մինասեանի յիշատակը:

Մէկիկ մէկիկ մեզմէ բաժնուող սերունդը իր գործը աւարտելով կ՛երթայ այս աշխարհէն, բայց կը ձգէ բաց մը, որ հետագային ոչ մէկ սերունդ ի վիճակի պիտի ըլլայ լրացնելու: Անհետացող սերունդը իրեն հետ կը տանի նաեւ պատմական մեր յիշողութիւնը, որ փաստագրական տուեալներէ աւելի մեծ նշանակութիւն ունի մեզի համար:

Խօսելով Վահէ Մինասեանի յատկութիւններու ու շեշտուած հայրենասիրութեան մասին, պէտք է նկատի առնել անոր անբասիր շաղուածքը, բարի ու հայրենասէր ոգին, հարցերը իրենց յատուկ բարեմասնութեան դիտելու կերտուածքը, գաղտնապահ, եսասիրութենէ ու ինքնագովութենէ հեռու մնալու ՀՄԸՄ-ի կերպարը:

ՀՄԸՄ-ի Պէյրութի մասնաճիւղը առյաւէտ պիտի յիշէ անոր ծառայութիւններն ու վաստակաւոր ներդրումը:

Բազմազան եղած են Վահէ Մինասեանի ծառայութիւնները, զորս ան մատուցեց ամէնուն անխտիր: Յիշելու համար զինք պէտք է վերյիշենք իր կեանքի ճանապարհը եւ բանաստեղծին նման հարց տանք…

«Կեանքէն ինծի ի՞նչ մնաց,
Ի՛նչ որ տուի, ուրիշին,
Տարօրինա՛կ, ա՛յն միայն…»:

Քիչերու վիճակուած է առաքինութեամբ ապրիլ ու մեռնիլ առաքինութեամբ:

Վահէն բաժնուեցաւ մեզմէ ու գնաց այս աշխարհէն` տալով իր կարելին, սակայն ան մեր յիշողութեան յանձնեց ազգային իտէալի մտածումը, զոր հետագային պիտի կարողանանք իրագործել:

Թրծուած ՀՄԸՄ-ականը այն է, որ կը ցուցաբերէ հոգեկան գոհունակ խանդավառութիւն եւ սրտակցութիւն, աւելի մօտ ըլլալու իր շրջապատին, հաւատարիմ մնալով իր կատարած երդումին ինչպէս նաեւ իր գերադաս մարմիններուն:

Վարձքդ կատար սիրելի՛ եղբայր, հիւրընկալ այս հողը թող թեթեւ գայ յոգնատանջ ուսերուդ:

Խունկ ու մոմ անթառամ յիշատակիդ:

ՀՄԸՄ-ԱԿԱՆ ԵՂԲԱՅՐ ՄԸ

Share this Article
CATEGORIES