ՍՈՒՐԲ ՊԱՏԱՐԱԳԸ ԱՆՀԱՍԿՆԱԼԻ՞ Է…

Նախապէս արծարծուած նիւթ մը կրկին անգամ կու գայ մեզի մտածել տալու:

Յաճախ կը լսենք, երիտասարդներ կը դժգոհին, թէ սուրբ պատարագը գրաբար լեզուով է եւ այդ է երիտասարդութեան բացակայութեան հիմնական պատճառը եկեղեցիէն:

Հետաքրքրական երեւոյթ մը կու գայ հարցականի տակ դնելու այս դժգոհութիւնը: Շրջան մը, Անթիլիասի մայրավանքին մէջ, գրեթէ ամէն կիրակի կը հանդիպէի սրիլանքացի կնոջ մը, որ առտուան ժամը 8:00-էն սկսեալ ներկայ կը գտնուէր եկեղեցական արարողութեան` առաջին ժամերգութենէն մինչեւ սուրբ պատարագին աւարտը: Այս օտարական կինը, եթէ նոյնիսկ սորված էր հայերէնը, կը հասկնա՞ր գրաբարը: Կը կասկածիմ: Բայց ինչպէ՞ս ան երկիւղածութեամբ կը հետեւէր գրաբար աղօթքներուն եւ շարականներուն: Համեստ կարծիքովս, շարականներն ու առհասարակ ծէսը բաւ են հաւատացեալին համար, որպէսզի ան երկնային վերացականութիւնը ապրի: Եւ այս կինը կ՛ապրէր այդ վերացականութիւնը:

Անկախ այս գեղեցիկ երեւոյթէն` մեր հին սերունդը, մեր մեծ հայրերն ու մայրերը, մեր հայրերն ու մայրերը ինչո՞ւ չէին բացակայեր եկեղեցիէն եւ ամէն կիրակի եկեղեցի կը վազէին շարականները ըմբոշխնելու համար: Վստահաբար իրենք եւս չէին հասկնար, սակայն անոնք սուրբ պատարագի խորհուրդին հետ մնայուն հաղորդակցութեան մէջ էին: Աւելի հեռու չերթալու համար` անցնող ամառ, երբ Հալէպ կը գտնուէի, հանդիպեցայ երիտասարդներու, որոնք իրենց մատղաշ ձայնով կ՛ընկերանային սուրբ պատարագի երգեցողութեան: Այս մէկը մեզ կը համոզէ, թէ ծնողքին անձնական օրինակը եւ դաստիարակութիւնը ո՛չ միայն մեծ դեր ունին, այլեւ հիմնական կէտն են մեր կեանքին մէջ:

Այս բոլոր երեւոյթները միայն երիտասարդներուն ուշադրութեան պէտք չէ յանձնուին, այլ հիմնականօրէն` ծնողներուն եւ ուսուցիչներուն: Մենք մեր թերութեան պատճառով ետքայլ կը կատարենք: Եթէ դպրոցներու, հաստատութիւններու եւ ակումբներու մէջ քրիստոնէութեան թափ մը տանք, այն ժամանակ լաւ երիտասարդներ կ՛ունենանք մեր ձեռքերուն տակ: Արդեօք մոռացուա՞ծ է, որ քրիստոնէութիւնը մարդուն բարոյականը պահող դաստիարակն է, մինչդեռ այսօր երիտասարդութեան միտքին մէջ քրիստոնէութիւնը ըմբռնուած է իբրեւ ազատութիւնը կաշկանդող կրօն: Աչք մը նետենք մեր գաղութին մէջ, ուր դժուարութիւնները բազմաթիւ են եւ բարոյական անկումները` շատ (ծածուկ թէ յայտնի):

Բնականաբար եկեղեցին իր մեծ աշխատանքները ունի տանելիք այս ուղղութեամբ եւ կը տանի, սակայն ի՞նչ կ՛արժեն դասախօսական կամ երիտասարդական հաւաքները, որոնք յիսուն-վաթսուն թիւը չեն անցնիր: Իսկ եթէ ուշադրութիւն ընենք, ընդհանրապէս այդ թիւը կը կազմեն եկեղեցւոյ դպրաց դասի անդամները: Այս մէկը ցոյց կու տայ, թէ եկեղեցւոյ աշխատանքին դիմաց երիտասարդութեան գործակցութեան ձեռքը չի տեսնուիր: Հակառակ համացանցային եւ արհեստագիտական աշխատանքներուն, հետաքրքրութիւնը կը պակսի եկեղեցւոյ կամ կրօնական անդաստանին հանդէպ: Այս մէկը կրկին անգամ կու գայ շեշտը դնելու քրիստոնէական դաստիարակութեան վրայ` մանուկ հասակէն: Քրիստոնէական եւ հայեցի դաստիարակութիւնը կը տրուի դպրոցին եւ տան մէջ, այլապէս ուշ կ՛ըլլայ:

ՅԱՐՈՒԹԻՒՆ ՍՐԿ. ՇԷՐՆԷԶԵԱՆ
Դպրեվանք Մեծի Տանն Կիլիկիոյ կաթողիկոսութեան

Share this Article
CATEGORIES