Տօներուն Տօնն Է Ուսուցիչի Տօնը

Յ. ԲԱԳՐԱՏՈՒՆԻ

Աշակերտական տարիներէս ինծի համար տարբեր նշանակութիւն ունեցած է Ուսուցիչի տօնը: Տարբեր եղած է այս տօնը իր իւրայատկութեամբ, հանդիսաւորութեամբ եւ սփռած ուրախութեամբ:

Տարիներու թաւալքին հետ յատուկ սպասումով դիմաւորած եմ Ուսուցիչի տօնը եւ անոր առթած ուրախութիւնը բաժնեկցած եմ իմ շրջապատիս հետ:

Հիմա, երբ բաւական հեռու եմ կրթական մթնոլորտէն եւ դպրոցական առօրեայ հեւքէն, յետադարձ ակնարկով մը կը փորձեմ մտածել, թէ ինչո՞ւ այսքան բերկրանք ու թելադրականութիւն գտած եմ տարիներու մէջ մէկ օրուան օրացուցային այս տօնին:

Եկեղեցական տօն չէ ան, ո՛չ ալ երկար արձակուրդի առիթ:

Ազգային տօն ալ չէ ան, ոչ ալ ժողովրդային մեծ հանդիսութիւններու առիթ:

Զուտ լիբանանեան առումով, ո՛չ քաղաքական դէպքի մը, դէմքի մը կամ խորհրդանիշի մը յատկացուած յարգանքի օր մը, ո՛չ ալ քաղաքական սովորական ելոյթներու առիթ:

Այս բոլորէն անդին սակայն, տօն մըն է Ուսուցիչի տօնը, որ իր մէջ խտացուցած է բազմիմաստ արժէքներ, բազմահորիզոն խորհուրդներ եւ գոյութեան պայքարի տարաբնոյթ զէնքեր:

Համեստ ու պարզ մարդոց տօնն է ան:

Գիտութեան մարդոց ու դաստիարակներուն տօնն է ան:

Մեր գոյատեւումն ու յարատեւութիւնը ապահովող նուիրեալներու տօնն է ան:

Ազգէն սորվածը ու աշխարհէն ամբարածը կրկին իր ժողովուրդին ու նորահաս սերունդներուն վերադարձնողներուն տօնն է ան:

Փոքրերը մեծցնող ու մեծութիւններ կառուցող մարդոց տօնն է ան: Պարզ անհատները արժանիքներով զրահելու ու զանոնք արժանաւոր մարդոց վերածող դարբիններու տօնն է ան:

Իր ինքնութիւնը ճանչնալու, հպարտութիւն զգալու, գլուխը բարձր պահելու, միջակութիւններն ու նահանջը մերժող անհատներ կռանող համեստ ծառաներու տօնն է ան:

Երախտագիտութեան եւ շնորհակալութեան անխառն զգացումներ արտայայտելու առիթ ստեղծող տօնն է Ուսուցիչի տօնը:

Ուսուցիչի տօնը հայ եկեղեցին հայ պահող ու հայ եկեղեցականը պատրաստող առաքեալներուն տօնն է:

Ան տօնն է դպրոցը, միութիւնը, ակումբը, հասարակական կազմակերպութիւնը, ընտանիքն ու կուսակցութիւնը ամուր հիմերու վրայ հաստատող շինարարներուն:

Չըլլային ուսուցիչները, ո՞վ պիտի պատրաստէր հայ եկեղեցականը, հայ ղեկավարը, հայ միութենականը, հայ հաւատացեալը:

Ո՞վ պիտի տայ մեզի հայու հպարտութիւնը, ազգային ինքնուրոյնութիւնը, գոյատեւման ու պահանջատիրութեան ոգին:

Ո՞վ պիտի յաւերժացնէր մեր ազգը:

Ո՞վ պիտի պատրաստէր գրողը, բանաստեղծն ու արձակագիրը, բանասէրն ու դասախօսը, ո՞վ պիտի ապահովէր մեր հաւաքականութեան բարգաւաճումը, ո՞վ պիտի հայթայթէր անհրաժեշտ զէնքերը` հասնելու համար համալսարան, վկայուելու, ասպարէզ նետուելու, յաջողութիւններ նուաճելու, անուանի դառնալու, հարստութիւններ ունենալու:

Ու դեռ հարցումները կրնան ակնթարթի արագութեամբ հրմշտկել զիրար, աղմուկ բարձրացնել ու մղել արդարօրէն ու բարձրաձայն գոռալու`

Տօներուն Տօնն է Ուսուցիչի Տօնը:
Առանց ուսուցիչի պիտի ըլլայ ո՛չ մէկ տօն:
Պանծացնենք այս տօնը:
Յարգենք այս տօնը տօնի վերածող աննման ուսուցիչները:
Յարգենք զանոնք խօսքով ու գործով:

Ու խոնարհինք անոնց առջեւ` գիտնալով, որ անոնց դէմքի իւրաքանչիւր կնճիռին եւ գլխու իւրաքանչիւր ճերմակ մազին մէջ մենք ունինք մեր բաժինը:

 

 

Share this Article
CATEGORIES