Գօգօ Քիլաղպեանի Յիշատակին

Քառասուն օրեր առաջ անակնկալ կերպով կեանքէն հրաժեշտ տուաւ կենսուրախ, ժպիտ, բարութիւն եւ ուրախութիւն բաշխող Գօգօ Քիլաղպեանը կամ` Մուալլէմը, ինչպէս կը կոչէին զինք գործընկերներն ու բարեկամները:

Ծնած էր Քեսապ, բազմանդամ եւ նահապետական ընտանիքի մէջ, եւ իր կարգին դարձած ընտանիքի նահապետը: Անդամակցած էր Դաշնակցութեան շարքերուն եւ, հակառակ երիտասարդ տարիքին, նշանակալի դեր ունեցած էր 60-ական թուականներուն գիւղի երիտասարդութիւնը համախմբելու եւ այլ կարեւոր աշխատանքներու մէջ: Կեանքի պայմաններու բերումով հաստատուած էր Լիբանան, ուր տարբեր արհեստներ փորձելէ ետք կեդրոնացած էր ատամնաշարութեան ասպարէզին վրայ եւ ստեղծած իր սեփական աշխատանոցը:

Իւրայատուկ նկարագրի տէր էր. միշտ ժպտուն, ուրախ, կատակասէր ու գուրգուրոտ: Հալլա-հալլա բառերը իրեն բնորոշող արտայայտութիւն էր, որ թէ՛ բարեւ, թէ՛ ուրախութիւն, եւ թէ՛ կենացներ կ՛արտայայտէր: Իր նկարագիրի ամէնէն բնորոշ գիծը շրջապատին օգտակար հանդիսանալու պատրաստակամութիւնն էր առանց որեւէ ակնկալութեան: Ո՛վ որ դիմէր իր օգնութեան, անպայման բաւարարուած դուրս կու գար: Իր նկարագրային այս կէտը լաւագոյնս կը ներկայացնէ իր մտերիմ բժիշկներէն մէկը` Վիկէն ստորագրութեամբ «Քեսապի հիւպատոսը» խորագրեալ յօդուածով մը, լոյս տեսած` Լոս Անճելըսի «Ասպարէզ» օրաթերթի 26 յունուար 1991 թուականի թիւին մէջ: Կը մէջբերենք նոյնութեամբ:

«Երիտասարդ Վաչէ Թրթռեանը, երբ Լաթաքիայէն Պէյրութ բերին, մէկ ոտքը, ծունկէն վար, մկան ու մորթ չունէր այլեւս. եւ Լաթաքիոյ վիրաբոյժը միամտօրէն գամ մը գամած էր միայն, ու ղրկած Պէյրութ: Կը մնար կարեւորագոյնը` պատուաստներու միջոցով (մկանային թէ մորթային) գոցել այդ ոսկորը: Յաջողութիւնն ալ վստահ չէր ու կարծիքը առի ոսկորի լաւ մասնագէտ տոքթ. Շաֆթարիի:

«Բժիշկ բարեկամս երբ երիտասարդին ոտքը տեսաւ, կամաց մը նշան ըրաւ, որ պէտք է ոտքը կտրուէր:

«Վաչէ իր դեռատի կնոջ եւ մէկուկէս տարեկան մանչին հետ եկած էր Պէյրութ եւ անոնք կը հաւատային հրաշքին: «Թռակթօր»-ը ձգած էր միայն ոսկորն ու բաւականաչափ արիւն հասցնող երակ մը:

«Դարձայ Վաչէին ու իր կնոջ ներկայութեան ըսի.- «Նայէ, սիրելի Վաչէ, կարելի է պատուաստներ փորձել, նոյնիսկ երկու ոտքերդ իրար կապելով գաճի մէջ դնել, կարելի է տասէ աւելի գործողութիւններ ունենաս եւ վերստին այսօրուայ կացութեան մէջ գտնուիս, ուստի պէտք է կտրել ոտքդ, մարմինդ զերծ պահելու համար փտախտէ…»:

«Վաչէի պատասխանը եղաւ արագ.- «Տոկոսով ինչքան ալ քիչ ըլլայ բախտս, նորէն կը փափաքիմ ոտքս պահել, դեռ երիտասարդ եմ…»:

«Վաչէ եւ իր կինը համաձայն էին ամէն զոհողութեան: Անցանք ուղղակի դարմանումի, որ տեւեց երկու տարի եւ եղաւ 27 գործողութիւն, մեծ թէ փոքր: Այսօր Վաչէ կը քալէ քիչ մը կաղալով. երախտագիտութեան նամակ կը ստանամ իր եւ իր կնոջմէ:

«Վաչէ հարուստ մը չէր, որ հասնէր այդ բոլոր ծախսերուն:

«Սակայն կար «Քեսապի հիւպատոս»ը, Գօգօ Քիլաղպեան, որ ամէն անգամ կը ներկայանար հաշուապահական սնտուկ չէքի տետրակը ձեռքին եւ կ՛ըսէր հաշուապահին. «Դուն լեցուր այս չէքը, դուն աւելի վարժութիւն ունիս»: Քեսապի մէջ ինչ որ պատահէր կը դիմէին Գօգոյին:

«Գօգոն Պէյրութի մէջ լաւագոյն ատամնաշար շինողն էր: Հայհոյանքը իր քով մտերմութեան նշան պէտք էր թարգմանուէր: Նաքքաշի մէջ տուն մը ունէր, բակը փոքրիկ կլոր աւազանով մը օժտուած: Նահապետական ընտանիք էին, քոյրերով եւ ծնողքին բոլոր անդամներով:

«Վեհափառներ համեստօրէն Գօգոյին քով կու գային անոր սեղանը բաժնելու համար: Տեղեկատուութեան կեդրոն մըն էր.- այսինչը վիրաւորուած էր վարազի որսի ընթացքին, ուրիշ երիտասարդ մը քաղցկեղի պատճառով եկած էր Պէյրութ: Այդ ամէնուն հասնողը Գօգոն էր, որ հայհոյանքներու տարափով կ՛ընկերանար հիւանդին: Գօգոն հիւպատոսէ մը աւելին էր: Իր բարիքները բարոյական աջակցութեամբ չէին գոհանար, այլ միշտ կը վերջանային նիւթական օգնութեամբ:

«Հայհոյանքներով լեցուն, սակայն ոսկի սրտով Գօգոն միշտ կը գտնուէր Պէյրութ: Երբ հարց կու տայի թէ ինչպէ՞ս գլուխ պիտի ելլէր այդ մեծ ծախսերը հոգալով, կը պատասխանէր. «Աստուած մինչեւ այսօր տուաւ ու ասկէ ետք ալ պիտի շարունակէ»,- ու կը հեռանար, իրեն համար աւելորդ նկատուող գովասանքներ չլսելու համար»:

Սիրելի՛ Գօգօ, այլեւս չկաս. «Մեսրոպեան»-ի թաղը այսօր չունի նախկին զուարթ եւ կենսուրախ մթնոլորտը, որ կը բխէր աշխատանոցիդ պատշգամէն ծանօթ անցորդներուն ուղղուած հայհոյալից կատակներէդ ու ակնարկներէդ, բայց վստահ եղիր, որ միշտ կենդանի պիտի մնաս ընկերներուդ սրտին ու յիշողութեան մէջ եւ ամէն անգամ, երբ անոնք աշխատանոցիդ առջեւէն անցնին, անպայման աչք մը պիտի նետեն այն պատշգամին, ուր սովոր էին քեզ տեսնելու եւ մտովի հալլա-հալլա ըսելէ ետք միայն ճամբան պիտի շարունակեն:

Յիշատակդ միշտ բարի, սիրելի՛ ընկեր:

Տ. Ա.

 

Share this Article
CATEGORIES