Մօրս Յիշատակին` Սիւզան Պզտիկեանին. Դեղին Ծաղիկը

Պարտէզիդ ծաղիկը ծլեր է,
Իր սիրուն գոյնով քեզ կը սպասէ:
Կը յիշե՞ս այդ դեղին նարկիզը,
«Գարնան առաջին ծաղիկը»
Ըսելով` զիս կը նուիրէիր,
Եւ բարի Զատիկը կը սպասէիր:
Այդ նոյն նարկիզը քեզ կը փնտռէ.
Միթէ ի՞նքն ալ չի հաւատար,
Միթէ ի՞նքն ալ չի համոզուիր, թէ արդէն
Քառասուն օրեր անցեր են այդ տխուր օրէն,
Երբ դուն անվերադարձ հեռացար մեր բոլորէն:
Պարտէզիդ ծաղիկը ծլեր է,
Ի զուր քեզ կը սպասէ:
Երա՜նի քովս ըլլայիր,
Որ այդ նարկիզը զիս նուիրէիր:
Թող զիս բերեն բոլոր ծաղիկները աշխարհի,
Թող գլխուս թափեն արծաթ կամ ոսկի,
Թող ականջիս փսփսան խօսքեր մխիթարանքի,
Դեռ կը մնամ խեղճ թռչունի մը նման առանց թեւի,
Եւ որբի պէս կը հասկնամ
Շիրազի այն խօսքը, որ կ՛ըսէ.
«Մօրս մահով նոր իմացայ մահն ի՛նչ է…»:
Վերջին Ժամեր
Նստած եմ սենեակի մը մէջ,
Ուր աչքերը փակ պառկած է հիւանդ մայրս:
Հսկայ ուրուական մըն ալ կայնած է կողքս:
Աչքերս սեւեռած մօրս` կը յիշեմ անցեալի մեր օրերը,
Միասին մեր անցուցած մտերմիկ ժամերը:
Ալեկոծուած հոգիով կը մտածեմ…
Երա՜նի վայրկեան մը արթննաս ու պատմես,
Թէ ի՛նչ երազներ կը տեսնես:
Արդեօք հիմա ո՞ւր ես.
Ամերիկա՞, թէ Պոլիս, Լիբանան կամ Յունաստան:
Ո՞ր հարազատիդ հետն ես:
Գիտեմ կեանքիդ ալիքները քեզ երկրէ երկիր տարին.
Տեսար պատերազմ, կորուստ, բաժանում ու ցաւ.
Ունեցար նաեւ ուրախութիւն, զաւակ, թոռնիկ ու ծոռ:
Տեսար լաւ օր ու վատ օր:
Բայց կը յուսամ երազներուդ մէջ, հրեշտակներու կողքին,
Միայն լաւ օրերն են որ կը տողանցեն հիմա:
Մամա՛, հակառակ որ հոգեվարքի մէջ ես,
Բայց հաւատա՛, ինձմէ աւելի երջանիկ ես,
Որովհետեւ դուն երազի մէջ ես:
Իսկ ե՞ս… իրականութեան առջեւ եմ ես…
Իրականութին մը, որ միայն արցունքով կրնամ դիմակալել
Եւ ապա յիշատակովդ ճամբիս ուղին շարունակել:
Եկո՛ւր, արթնցի՛ր գոնէ միայն մէկ օրուան համար:
Երթանք դարձեալ տունդ,
Ուր կ՛երգէիր քաղցր ձայնովդ,
Հատիկ կու տայիր աղաւնիին ու ճնճղուկին,
Ջուր կու տայիր ծաղիկին,
Պտուղը կը քաղէիր ծառին,
Դպրոց կը ճանապարհէիր Նարեկն ու Լորին,
Ու ժամերը կը հաշուէիր զաւակներուդ այցին:
Բայց ինչպէ՞ս փախչինք հիմա հոսկէ,
Երբ այդ դաժան ուրուականը մեր կողքին կայնած է:
Արդէն շա՜տ ուշ է:
Շղթայակապը իր կոշտ ձեռքին, բոցավառ աչքերով`
Անհամբեր ան կը սպասէ:
Ամէն վայրկեան պատի կլոր ժամացոյցին հայեացք մը կը նետէ,
Եւ խոր շունչ մը կը քաշէ:
Անգո՛ւթ ուրուական, որ քեզ մա՛հ կը կոչենք,
Միթէ դարեր շարունակ չյագեցա՞ր յափշտակելով մարդիկ,
Որոնք աշխարհ եկած էին սէր տալու,
Իմաստութիւն բաշխելու,
Աշխարհը ծաղկեցնելու:
Գոնէ այս անգամ տեղի տուր, պարտութիւն մը կրէ կեանքին դէմ,
Հեռացի՛ր… կորսուէ անհունութեան մէջ ու ոչնչացիր:
Տես ի՜նչ քաղցրիկ է մամաս, ի՜նչ անուշիկ ան կը քնանայ:
Նոյնիսկ մահուան քրտինքներուն մէջ ան կը ժպտայ:
Մահամերձ մօրս հանգիստ ձգէ՛.
Արդէն ան շատ յոգնած է.
Տարիներու հոգերն ու զոհողութինները զինք դողդոջուն էակ մը դարձուցեր են:
Աշնան գունաթափ տերեւի մը նման, ան շուտով պիտի հեռանայ իր ճիւղերէն.
Անխի՛ղճ ուրուական, յաղթական ես դարձեալ ու միշտ…
Բայց ի՞նչ է յաղթանակներուդ արժէքը,
Երբ քեզ կ՛ատէ ողջ մարդկութիւնը:
Գիտեմ չես լսեր զիս:
Դարձեալ ժամին կը նայիս:
Համբերութիւնդ սպառած է…
Ճարահատ, կորաքամակ կը մօտենամ մօրս:
Կու տամ վերջին համբոյրս
Ու կը հեռանամ արցունքոտ աչքերովս:
Արշալոյսին հեռաձայնս կը հնչէ.
Մօրս մահուան լուրը սիրտս կը խոցէ,
Եւ կեանքիս մէկ անուշ երազը վերջ կը գտնէ:
Ննջէ՛ մամա, ննջէ՛ հանգիստ:
Այլեւս չես տեսներ ո՛չ պատերազմ, ո՛չ կորուստ,
Ո՛չ բաժանում, ո՛չ ալ ցաւ:
Ննջէ՛ մամա, ննջէ՛ հանգիստ:
Օր մը դարձեալ կը միանանք
Ու յաւիտեան միասին կը մնանք:

ԱԼԻՆ ՊԶՏԻԿԵԱՆ-ՇԻՐԱՃԵԱՆ

Share this Article
CATEGORIES