Կարօ Ճեհիզեանի Յիշատակին

Տարի մը առաջ մեզմէ առյաւէտ բաժնուեցաւ  հաւատաւոր դաշնակցական  ընկեր մը, ընտանիքի առաքինի հայր մը  եւ  ազնիւ ու ծառայասէր հայորդի մը` Կարօ Ճեհիզեանը, որ  սիրուած էր ամբողջ շրջապատին կողմէ` յարգանք եւ ակնածանք պարտադրելով:

Բոլոր զինք ճանչցողները կրնան վկայել անոր ազգասիրութեան եւ ծառայասիրութեան ոգիին մասին:

Ցաւալի է այս մեծ կորուստը` անհաւատալի ըլլալու չափ, որովհետեւ կեանք, կորով եւ աշխուժութիւն  ներշնչող ընկեր Կարոն իրաւունք չունէր այսքան շուտ հրաժեշտ տալու  մեզի:

Ան  իր ամբողջ էութեամբ եղաւ խոնարհ ու կամաւոր զինուորը Դաշնակցութեան, գործեց առանց աղմուկի, լուռ ու մունջ, գործեց  առանց փայլուն երեւոյթներու եւ այդ պատճառով ալ միշտ մնաց մեծ` իր խոնարհութեամբ եւ համեստութեամբ:

Կարօ Ճեհիզեան պատասխանատուութիւններ ստանձնեց լիբանանեան քաղաքացիական  պատերազմի ամբողջ ընթացքին եւ  սկիզբէն մինչեւ աւարտը մնաց պատնէշի վրայ:

Ընկեր Կարօ գործեց թէ՛ իբրեւ պարզ ընկեր, թէ՛ իբրեւ կոմիտէի անդամ կամ հերթապահ «Ս. Թեհլիրեան» կոմիտէութեան, որուն սահմանները այդ օրերուն ընդարձակուած էին Ամանոսէն մինչեւ Ֆանար, Մար Եուսեֆ եւ Ռաուտա` ընդգրկելով նաեւ Ժտէյտէն ու Պաուշրիէն:

Ամէնօրեայ դէպքեր ու  հարցեր  լուծելու համար ան յաճախ շաբաթներ շարունակ կը քնանար ակումբը, որ դարձած էր ընկեր Կարոյին տունը:

Ընկեր Կարօ կը պատկանի Հայոց ցեղասպանութենէն ճողոպրած մեր մեծ հայրերուն եւ մայրերուն յաջորդած սերունդի այն զաւակներուն, որոնք փոքր տարիքէն իրենց առաջին քայլերը առին ՀՄԸՄ-ի շարքերուն մէջ:

Մարդիկ, որոնց միտքը դաստիարակուեցաւ սկաուտական շարքերու կարգ-կանոնով, անոնց հոգին թրծուեցաւ ՀՄԸՄ-ի հրաշափառ տեսլականով, ազնիւին, պարկեշտին, գեղեցիկին եւ ազգին ծառայելու գաղափարով:

Ան փոքր տարիքէն մաս կազմած է ՀՄԸՄ-ին`  ըլլալով Պուրճ Համուտի մասնաճիւղի սկաուտ եւ մարզիկ, կիրարկելով աթլեթիզմ եւ ֆութպոլ:

Ընկեր Կարօ 18 տարեկանին տալով դաշնակցականի իր երդումը` անդամագրուած է ՀՅԴ շարքերը 1948-ին, մնալով հաւատարիմ կուսակցական մինչեւ իր մահը:

Հակառակ անոր որ քանի մը ընկերներու հետ առեւանգուեցաւ դաւադրաբար, ապա իր սեփական խանութը ականահարուեցաւ` կրելով նիւթական մեծ վնասներ, եւ աւելի ուշ իր բնակարանի պատշգամէն ականատես եղաւ իր զաւկին ականուած ինքնաշարժի պայթումին, ընկեր Կարօ մնաց հաստատ ու տոկուն կամքով` աւելի եւս կառչելով իր սկզբունքներուն:

Ընկեր Կարօ, որ ամուր հաւատք եւ կարծր կեցուածք ունէր ազգային եւ կուսակցական  հարցերուն գծով, նոյնքան եւ հեզ էր, ազնիւ  ու բարի` հանդէպ շրջապատի հարցերուն, երբ զանոնք նկատէր արդար:

Իբրեւ խոնարհ զինուոր, ան հաւատաց կուսակցութեան եւ իբրեւ խոնարհ ծառայ` կուսակցութեան ընդմէջէն գործեց հայութեան համար: Իր կատարած  գործերով միշտ պիտի ապրի մեզի հետ` իբրեւ ոգի ու յիշատակ, որովհետեւ ան մեզի կը ձգէ  բարի յիշատակներ, որոնք մեզի կը փոխանցեն միայն ու միայն ընկեր Կարոյին արժանիքները` խրոխտ կեցուածք ու դաշնակցականի խիզախ կամք, ինչպէս նաեւ անսահման համեստութիւն` իբրեւ ընկեր, ընտանիքի հայր եւ բարեկամ:

Նման հաւատաւոր ընկերներու արժանիքները թող  վարակիչ ըլլան եւ օրինակելի թարմութիւն  պահեն իրերայաջորդ սերունդներուն մօտ:

Վարձքդ կատար, սիրելի՛ ընկեր Կարօ:

Քու գործունէութիւնդ կը գնահատենք մեծապէս,  դուն մեր յիշողութեան մէջ պիտի մնաս իբրեւ մեծ եղբայր եւ երէց ընկեր, տիպար օրինակը խիզախ կեցուածքի եւ ծառայութեան ոգիի:

Տարիներու քու անմնացորդ ու անշահախնդիր վաստակդ  պիտի մնայ  պինդ ու անմոռանալի օրինակ եւ պիտի  ոգեշնչէ  մեզ:

Խունկ ու մոմ  քու անթառամ յիշատակիդ:

Հողը թեթեւ գայ վրադ…

ՅԱԿՈԲ ՔԷՇԻՇԵԱՆ