«Յաջողութեան Փառքը Միայն Ինծի Կը Պատկանի, Ձախողութեան Մէջ Բոլորս Մեղսակից Ենք». Նափոլէոն

Լոնտոնի 30-րդ ողիմպիական խաղերուն, Հայաստանի ներկայացուցիչները մինչեւ այսօր ձախողած են` ստանալով 0-ներ:

Աշխարհի վերջին 2 ախոյեանութիւններուն (2010 եւ 2011) մէջ, Հայաստանի ներկայացուցիչները 7 անգամ 0 ստացած են, եւ եթէ ատոնց աւելցնենք Լոնտոնի մէջ ստացած երկու 0-ները, ուրեմն վերջին երկու տարուան ընթացքին հայ ծանրաբարձները ամէնէն պատասխանատու մրցաշարքերուն մէջ 9 անգամ չեն կրցած արդիւնք արձանագրել:

Ասիկա փաստ է, որ Հայաստանի ծանրաբարձութեան ազգային ֆետերասիոնը ոչ մէկ լուրջ հետեւութիւն ըրած է կատարուածին եւ Լոնտոնի մէջ արձանագրուող արդիւնքին պատասխանատուութիւնը նախ եւ առաջ կ՛իյնայ սխալ կառավարման, տնօրինման բացակայութեան վրայ:

Հետաքրքրական է, որ Հայաստանի ծանրաբարձութեան ֆետերասիոնը չունի գրասենեակ, պաշտօնական կայքէջ, ելեկտրոնային հասցէ: Եթէ այս բոլորը չկան, ուրեմն նաեւ չկայ անձնակազմ…

Լոնտոնի ողիմպիական խաղերուն ծանրաբարձութեան (69 քկ) մարզաձեւին մէջ Հայաստանի ներկայացուցիչ Առաքել Միրզոյեանի ձախողութիւնը մեկնաբանութիւններու, վէճերու, նոյնիսկ վիրաւորանքներու եւ մեղադրանքներու դուռ բացած է: Կը ներկայացնենք տարբեր տեսակէտներ այս մասին:

Աշխարհի եւ ողիմպիականի նախկին ախոյեան Եուրի Վարդանեան հարցազրոյցի մը ընթացքին ըսաւ, որ Առաքել Միրզոյեանի ձախողութեան պատճառները խումբէն անկախ, առանձինն մարզուիլն իր ծանրութիւնը նուազեցնելն է:

«Անյաջողութեան պատճառներէն առաջինը առանձինն մարզուելու գործօնն է: Ի տարբերութիւն միւս ծանրաբարձներուն, Առաքել Միրզոյեան անհատապէս պատրաստուեցաւ ողիմպիական խաղերուն` իրենց գիւղի ինքնաշարժի կառատան մէջ: Անշուշտ առանձինն մարզուելու արտօնութիւնը ան ստացած էր Հայաստանի Ազգային ողիմպիական կոմիտէէն: Ասիկա իրենց գիտնալիքն է: Ես անձամբ հաւաքականէն անջատ մարզուիլը չեմ ընդունիր: Կարելի չէ, որ մարզիկը յաջողութեան հասնի մարզուելով խումբէն անկախ, առանձինն: Որովհետեւ հաւաքականին հետ մարզումներու ժամանակ կայ մրցակցութեան հասկացողութիւնը, մարզիկը կ՛ոգեւորուի, իր խմբակներուն հետ պայքարի մէջ կը մտնէ: Ասիկա մեծ նշանակութիւն ունի», ըսաւ Եուրի Վարդանեան:

Իսկ ձախողութեան երկրորդ պատճառին մասին խօսելով` ան ըսաւ.

«Առաքելը տասը քիլօ նուազեցուց իր կշիռքը: Եւ ատիկա ոչ թէ ամսուան մը, այլ քանի մը օրերու ընթացքին: Ամիս մը առաջ որոշում տրուեցաւ, որ Առաքել Միրզոյեան 77 քկ ծանրութեան մակարդակէն պէտք է 69-ի տեղափոխուի, իսկ Առաքել կը կշռէր 80 քկ: Եւ բնական է, որ ամսուան սկիզբէն չնուազեցուց իր կշիռքը, այլ վերջին 10-12 օրերուն: Բնականաբար ատիկա աստիճանաբար եղաւ, սակայն հիմնական նուազեցումը տեղի ունեցաւ վերջին 2-3 օրերուն: Ասիկա անշուշտ ժխտական ազդեցութիւն ունեցաւ: Այսպիսի պարագայի մարդ կը տկարանայ, կը հիւծի, ջրային մասը ամբողջութեամբ կը կորսնցնէ:

Առաքել Միրզոյեան «դիմատետր»-ի («ֆէյսպուք») իր էջին մէջ պատասխանեց Եուրի Վարդանեանի քննադատութեան:

Առաքել Միրզոյեան կը գրէ.

«Ինծի համար Ե. Վարդանեանի կարծիքը կարեւոր չէ: Ինչ կը վերաբերի Գագիկ Ծառուկեանին, ըսեմ, որ ան այն մարդն է, որ կանգնած է հայ ազգին եւ մարմնակրթութեան կողքին, եւ ան ցարդ սխալ որոշում չէ տուած: Անոր բոլոր որոշումները տեղին եղած են եւ դրական: Իսկ կ՛ըսէ՞ք, թէ ուր էր Եուրի Վարդանեանը, երբ Գագիկ Ծառուկեանը կ՛օգնէր մարմնակրթութեան եւ կանգնած էր մեր բոլորին կողքին: Կ՛ըսէ՞ք: Գ. Ծառուկեանն ու Օգսէն Միրզոյեանը թող հանգիստ ձգեն: Ամօ՛թ է: Քննադատելը դիւրին է»:

Երկրորդ տեսակէտը, այս պարագային Հայաստանը ներկայացնող բոլոր մարզիկներու մասին, հրատարակեց «Երկիր» կայքէջը: Ստորեւ` յօգուածը.

Ինչո՞ւ հայաստանցիներս մարզական յաջողութիւն չենք արձանագրեր, իսկ, օրինակ, չինացիները կ՛արձանագրեն: Ասիկա հասկցած եմ Առաքելի երէկուան ելոյթէն:

Հայ մարզիկը հերոսի հաւանական դափնիներով կը մասնակցի մրցումին: Անոր թիկունքին կայ երկիր մը, ուր յոյսի մշակոյթ չկայ: Ինք մտքի թելերով կապուած չէ իր հայրենակիցներուն հետ, սակայն աչքին առջեւ ունի ծնողները, հովանաւորները, երկրին նախագահը, Հայաստանի ողիմպիական կոմիտէի ղեկավարը, տնտեսական շահը: Ան ասպարէզ կը մտնէ ոչ Հայաստանի Հանրապետութենէն անկախ: Եւ կը ձախողի նոյնպէս Հայաստանի Հանրապետութենէն անկախ: Իր երկրի քաղաքացիներուն հետ իր ընդհանրութիւնը ան կը գիտակցի այնքանով, որքանով անոնցմէ ոչ մէկուն առջեւ անհատապէս հաշուետու է: Չինացին վախէն չէ, որ համաշխարհային մրցանիշներ կը հաստատէ: Եւ այնպէս չէ, որ կը ներկայացնէ աշխարհի ամէնէն հզօր երկիրներէն մէկը: Ան մրցաբեմ կը բարձրանայ երկիրը ընդգրկելով: Անոր միտքին մէջ տեղ գտած չինացի մուրացիկի վաղուան օրը ան կը տեսնէ:

Հարց կը դրուի, թէ ինչո՞ւ կը ձախողին ֆրանսացիները, որոնցմէ մէկը աշխարհի փոխախոյեանն է: Եւ ինչո՞վ բացատրել յոյսի մշակոյթէն զուրկ Առաքելին` Եւրոպայի փոխախոյեան դառնալը: Ի վերջոյ, ան երկրին դրօշը բարձրացուցած է: Նախ, ան այդ յաղթանակը տարած է այն ժամանակ, երբ տակաւին երկրին մէջ յոյս կար, երբ ինք նոր մրցասպարէզ դուրս կու գար եւ իր բաժին կռիւը ունէր Հայաստանի անունով: Կարելի է, որ ան այն ժամանակ աւելի լաւ գիտէր մարդիկը, որոնք յոյսի կարիք ունին: Այսօր Առաքելը շարք մը դափնիներ ունի իր ուսերուն, կը նստի եւ ժամանակ կ՛անցընէ մարդոց հետ, որոնք մուրացկան չեն: Առաքելը երկիրը կորսնցուցած է, ան իր երկրին ամէն թիզը կորսնցուցած է փառքի մեկուսացնող բարձունքներուն վրայ: Չէ՞ որ փառքը եւ երկիրը տարբեր բաներ են: Առաջին յաղթանակը երկրինն է, մնացեալ յաղթանակները սեփական փառքի ծարաւը կը յագեցնեն, ահա ինչու իմաստունները կ՛ըսեն, որ երկրորդ անգամ յաղթելը միշտ աւելի դժուար է, քան առաջին անգամ յաղթելը:

Մեր մարզիկները մրցումին մէջէն բացառած են պատերազմի տարրը: Ֆրանսացի սեւամորթներուն համար այս մրցասպարէզը իրենց կռիւը չէ: Բացի անկէ, Ֆրանսա արդէն 4 ողիմպիական ոսկի ունի: Բռնապետական Ղազախստանը 2 ողիմպիական ոսկի ունի: Այսինքն, ոչինչով աւելի լաւն է Հայաստանէն: Պատահակա՞ն է, որ ծանրամարտի նախորդ երկու դասակարգերուն մէջ յաղթեցին աշխարհի ամէնէն բռնապետական Հիւսիսային Քորէայի ծանրամարտիկները, որոնք կռիւ ունին ժողովրդավարական հասարակութիւններու հետ:

Մեր մեկնաբանները կը սիրեն ըսել, որ չինացիները ծանրորդներ կ՛ընտրեն 6-8 միլիոն ծանրամարտիկներու մէջէն: Այո, բայց ցուցանիշները հոն տեսանելի են: Ըսենք, ամբողջ աշխարհը գիտէ, որ 69 քկ դասակարգին մէջ կարելի է յաղթել երկամարտին մէջ 355 քկ բարձրացնելով: Ի՞նչ կապ ունի, թէ չինացին քանի միլիոնէն կ՛ընտրէ իր ծանրորդը: Յոյսի մշակոյթը պետութեան մէջ կը ձեւաւորէ քաղաքացին: Եթէ Հայաստանի մէջ կան 3 միլիոն քաղաքացիներ, անոնցմէ իւրաքանչիւրը յոյսի մշակոյթ կը ձեւաւորէ միւսին համար: Իսկ այդ յոյսին մշակոյթը պատերազմը յաղթելու լաւագոյն խաղաքարտն է:

Չինացիները եւ հիւսիսային քորէացիները կռիւ ունին աշխարհին հետ: Հիւսիսային Քորէան արդէն ողիմպիական 3 ախոյեան ունի, այնտեղ կեանքը մեր երկրէն անհամեմատ վատ է բոլոր առումներով: Հիւսիսային քորէացիները կը յաղթեն ոչ միայն հաւի ուղեղով իրենց առաջնորդներուն համար, անոնք նաեւ իրենց սովեալ ժողովուրդը կը սնեն այդ յաղթանակներով, անոնք յոյս կը ներարկեն: Անոնք իրենց բաժինը վաղը կը կրեն իրենց ուսերուն` ողիմպիական բարձունքներ արշաւելով: Կը ձախողին, հիւսիսային քորէացի յաջորդ մարզիկը իր կռիւը կը մղէ նաեւ ձախողածին փոխարէն, կարծես ընկերը ինկած է մարտի դաշտին վրայ: Մեր մարզիկները այսպիսի զգացումներ չունին, անոնք սոսկ պարտաւորութիւններ ունին, իսկ պարտաւորութիւնները «տոփինկ» չեն: Ահա թէ ինչու հայ մարզիկը նախ պիտի ձեւակերպէ իր «կռիւը», ապա միայն կը մտնէ ասպարէզ:

ՍԷՅՐԱՆ ՀԱՆՈՅԵԱՆ

Share this Article
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )