Մեր Ընթերցողները Կը Գրեն. Հայը Տոկուն Եւ Ամուր Քայլերով Պիտի Հասնի Իր Նպատակին

ԶԱՐՄԻՆԷ ԿԱՆԱՉԵԱՆ-ԱՍՄԻՆԵԱՆ

Ձեռնարկէն քանի մը օրեր առաջ ստացած էի Հայոց ցեղասպանութեան 100-ամեակի Լիբանանի երիտասարդական մարմինին կողմէ կազմակերպուած շրջուն ցուցահանդէսի բացման երեկոյի հրաւէրը:

Մտածեցի, թէ հայը ամէն ձեւի ու միջոցի պէտք է դիմէ, ձայնը բարձրացնէ, գործունէութեան թափը չնուազեցնէ, չյուսահատի եւ ըլլայ տոկուն ու ամուր` իր մղած գոյապայքարին եւ պահանջատիրութեան մէջ, որպէսզի, ինչպէս մեծերը, այնպէս ալ երիտասարդ նոր սերունդը` պատանիներն ու փոքրերը հազար թելերով կապուած ըլլան իրենց արմատներուն եւ գիտակցութիւնը ունենան իրենց ուսերուն վերցնելու ծանր պարտականութիւններ:

Այսօր մենք կը հաւատանք, որ մեր հարցը մեր ձեռքով պէտք է լուծենք` յիշելով, որ անցեալին սուլթան Համիտ վճռած էր Հայկական հարցը լուծել հայեր կոտորելով:

Ինչպէ՞ս մոռնալ հայոց պատմութեան այն բոլոր էջերը, ուր արձանագրուած են վայրագ ու բարբարոս ազգերու կողմէ արշաւանքներ, կոտորած, աւեր, սպանդ… բնաջնջում եւ այլն:

Բոլորս կը սարսափեցնէ կամ պէ՞տք է սարսափեցնէ արդեօք այն, թէ կը մօտենայ Հայոց ցեղասպանութեան 100-րդ ամեակը…

Ամենեւի՛ն, երբ կը հաւատանք, որ արդարութիւնը պիտի յաղթէ:

 

Ուրբաթ, 27 յուլիս 2012, ծանր օր մըն էր ինծի համար. օրուան վազվզուքէն յոգնած, տաքէն անհանգստացած` տակաւին կը մտածէի, փոխանակ տուն վերադառնալու, ներկայ գտնուիլ ցուցահանդէսի բացման:

Սակայն ես զիս համոզելով` աւելի յարմար գտայ շաբաթ օր այցելել եւ աւելի հանդարտութեամբ դիտել ցուցատախտակները:

Շաբաթ յետմիջօրէին ուղղուեցայ Հայ կաթողիկէ Մեսրոպեան վարժարան:

Երբ հասայ, նկատեցի, թէ  ցուցադրուած նկարները բակին մէջ անկիւն մը իրար կողքի դրուած էին…

Ինչպէ՞ս պիտի կարենար դիտել այդ նկարները մէկ առ մէկ: Իմ ջանքերովս քանի մը նկարներ իրարմէ հեռացնելով` կրցայ ուշադիր զննել եւ ըմբռնել անոնց արժէքները:

Հոն կային` կախաղան, ջարդ, տառապանք, տեղահանութիւն եւ գաղթականութիւն: Ասոնք փաստեր են, որոնցմէ թուրքը վախնալու, սարսափելու իրաւունք ունի:

Այնտեղ հարց տուի վարժարանի պահակին, թէ ինչո՞ւ հաւաքած էին ամէն ինչ, ան պատասխանեց, թէ այսօր այցելուներ չեղան եւ իրեն հրամայուեցաւ, որ ամէն ինչ մէկ կողմ հաւաքուի:

Երբ ես կը գտնուէի նկարներուն մօտ, յուզուած` արցունքներս չկրցայ զսպել եւ մտածեցի, թէ ինչպէ՛ս չընդվզիլ ու չզայրանալ հայու ճակատագրին համար:

Այդ վայրկեանին երկու պատանիներ, իրենց ձեռքին գնդակ մը, մօտեցան ինծի, հարցուցին հետաքրքրութեամբ. «Ի՞նչ կ՛ընէք այստեղ, ի՞նչ կը նկարէք, այս մեծ նկարները ի՞նչ են»:

Անոնք իրենց վարժարանի բակին մէջ գնդակ խաղալու եկած էին: Խնդրեցի իրենցմէ, որ տասնհինգ վայրկեան մը ինծի ընկերանան: Ազնուութեամբ համաձայնեցան (մօրաքրոջ զաւակներ էին, նախակրթարանի աշակերտներ, մէկը Սէրուժ Թելվիզեան, միւսը` Մարի Ռոզ Տաղըլեան) այդ փոքրիկները: Կարծէք անոնք ներկայացան, որպէսզի ես իմ ըսելիքներս բարձրաձայն արտայայտեմ:

Ըսի. «Տեսէ՛ք, այս նկարները կը ներկայացնեն մեր ժողովուրդին պատմութեան արիւնալի էջերը:

«Հոն կան հայը, տիեզերքի երեսէն սրբել ուզող թուրք ժողովուրդին կողմէ գործադրուած վայրագութիւններու պատկերներ:

«Դուք, որպէս նոր սերունդ, պէտք չէ մոռնաք ձեր ազգին պատմութիւնը:

«Դուք պիտի ըլլաք ապագային մեր իրաւունքները պաշտպանողները»:

Անոնք լուռ ու մունջ մտիկ կ՛ընէին իմ խրատական խօսքերը:

«Լաւ սորվեցէք հայոց պատմութիւնը, մայրենի լեզուն բոլոր լեզուներէն բարձր պահեցէք, ձեր հայկական արմատներուն ամուր կապուեցէք, եղէք ճշմարիտ ու իսկական հայեր եւ աշխատեցէք, որ բարձր պահէք հայ ազգին եւ նորանկախ հայրենիքին անունը», պատգամեցի այդ երկու մանուկ հոգիներուն, որոնց աչքերուն մէջ տեսայ փայլուն եւ յաղթական ապագայի մը խոստումները:

 

Share this Article
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus (0 )